บันทึกในเงามืด

คราบสารเคมีเรืองแสงสีฟ้าครามใต้รังสีอัลตราไวโอเลตบนพื้นห้องปฏิบัติการร้าง ไม่ได้กำลังบอกเล่าเรื่องราวของการฆาตกรรมทั่วไป แต่มันคือลายเซ็น... ลายเซ็นอันเป็นเอกลักษณ์ของกลุ่มบุคคลที่อยู่เบื้องหลังเงาอันดำมืดของมหานครแห่งนี้ "รอยแยกนี้ไม่ได้เกิดจากการสลายตัวทางเคมีตามธรรมชาติครับ อาจารย์รินรดา" ผมเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้องใต้ดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นและฝุ่นผงตลบอบอวล แว่นตาขอบโลหะทรงกรอบสี่เหลี่ยมสะท้อนแสงสีฟ้าจากหลอดไฟยูวีในมือ ดร.รินรดา ซึ่งยืนกอดอกพิงชั้นวางอุปกรณ์เก่าคร่ำคร่า ปรายตามองรอยเปื้อนบนพื้นด้วยแว่นตากันรังสี เธอนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความปลอดภัยของพวกเรากับเบาะแสชิ้นสำคัญที่อยู่เบื้องหน้า "นายตาไวสมกับที่เป็นผู้ถือครองระบบ 'วิเคราะห์รอยเหลื่อม' จริงๆ อัครินทร์" น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ทรงอำนาจของอาจารย์สาวดังขึ้น ท่ามกลางเสียงหยดน้ำจากเพดานที่ดังติ๋งๆ เป็นจังหวะ "แต่รู้ไหมว่า การแกะรอยรอยประทับนี้ หมายความว่าเรากำลังเดินเข้าสู่เขตหวงห้ามของ 'สภาค วามมืด' องค์กรที่ไม่ได้มีตัวตนแค่ในแฟ้มคดีลับ แต่เป็นผู้ควบคุมสมดุลของระบบที่เรากำลังใช้งานอยู่" ผมพยักหน้ารับช้าๆ ความทรงจำเมื่อครั้งสูญเสียครอบครัวในคดีเพลิงไหม้ปริศนาเมื่อหลายปีก่อนผุดวาบขึ้นมาในหัว ร่องรอยหลักฐานที่ถูกทำลายอย่างไร้ร่องรอยในวันนั้น มีกลิ่นอายและรูปแบบที่คล้ายคลึงกับรอยเปื้อนตรงหน้าไม่มีผิดเพี้ยน นี่ไม่ใช่ความบังเอิญ... มันคือเส้นทางสายเดียวกัน *[ติ๊ง! ตรวจพบร่องรอยพลังงานความหนาแน่นสูงระดับ 4 ระหว่างการวิเคราะห์]* *[ระบบ 'วิเคราะห์รอยเหลื่อม' ทำการปลดล็อกฟังก์ชันเสริม: 'จำลองเส้นทางอดีต' (Memory Echo) ระดับ 1]* *[คำเตือน: การใช้งานฟังก์ชันนี้จะดึงพลังงานจิตวิญญาณของผู้ใช้ 15% โปรดใช้อย่างระมัดระวัง]* เสียงแจ้งเตือนจากระบบลอยเด่นขึ้นมาในห้วงความคิด ตัวอักษรสีฟ้าเรืองแสงปรากฏขึ้นบนม่านตาของผมโดยไม่รบกวนวิสัยทัศน์ภายนอก ผมสูดหายใจเข้าลึก and กวาดสายตามองไปยังจุดกำเนิดของคราบสารเคมีนั้นอีกครั้ง สมองเริ่มประมวลผลข้อมูลตรรกะเชิงพื้นที่อย่างรวดเร็ว "เราถอยไม่ได้หรอกครับอาจารย์" ผมหันไปสบตากับดร.รินรดา แววตาของผมสะท้อนความมุ่งมั่นที่ไม่อาจสั่นคลอน "ถ้าองค์กรนี้คือผู้สร้างเงื่อนไขทั้งหมดที่ทำให้เกิดคดีที่ไร้คำตอบในอดีต ผมก็ต้องหาความจริงให้พบ แม้ว่ามันจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม" ดร.รินรดาถอนหายใจเบาๆ เผยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ซึ่งเป็นภาพหาได้ยากยิ่งจากอาจารย์ผู้เคร่งขรึมคนนี้ เธอยื่นมือมาตบไหล่ผมเบาๆ เชิงให้กำลังใจ "ถ้าอย่างนั้นก็ลงมือเลยอัครินทร์ ฉันจะคอยระวังหลังให้เอง แต่จำไว้... มีเวลาแค่สามนาทีเท่านั้น ก่อนที่สัญญาณเตือนภัยของพวกมันจะเริ่มทำงาน" ผมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ปลดปล่อยสมาธิทั้งหมดไปที่ดวงตาและระบบในร่าง พลังงานอุ่นๆ ไหลเวียนจากกลางอกแผ่ซ่านไปสู่ปลายนิ้ว ภาพรอบกายเริ่มบิดเบี้ยวคล้ายคลื่นความร้อนบนพื้นถนน อากาศรอบตัวเย็นลงอย่างฉับพลัน ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เคยเกิดขึ้น ณ จุดนี้เริ่มซ้อนทับขึ้นมาทีละน้อยราวกับฟิล์มภาพยนตร์ที่ถูกกรอถอยหลัง เงาดำหลายร่างปรากฏขึ้นในมิติซ้อนทับ พวกเขากำลังเคลื่อนย้ายอุปกรณ์บางอย่างที่มีรูปร่างคล้ายสมุดบันทึกปกหนังสีดำสนิท สมุดบันทึกเล่มเดียวกับที่ผมพยายามตามหา เสียงกระซิบพร่าเลือนดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท เป็นภาษาที่ไม่คุ้นเคยแต่กลับเข้าใจได้ทันทีผ่านระบบวิเคราะห์ *“...เป้าหมายรวบรวมข้อมูลเสร็จสิ้น เตรียมการลบหน่วยความจำของพยานหมายเลขศูนย์...”* ร่างหนึ่งในภาพสะท้อนหันหน้ามาทางผม ดวงตาสสีแดงฉานภายใต้ฮู้ดสีดำสนิทจ้องมองตรงมายังจุดที่ผมยืนอยู่ ราวกับเขารู้ว่ากำลังถูกแอบมองผ่านมิติเวลา! "ระวังตัว!" ดร.รินรดาตะโกนลั่น พร้อมกับชักอาวุธพลังงานพลาสม่าออกจากเสื้อโค้ทในเสี้ยววินาที *ปัง!* เสียงกระสุนพลังงานอัดกระแทกเข้ากับกำแพงเบื้องหน้าจนเกิดกลุ่มควันคละคลุ้ง ภาพจำลองในอดีตแตกสลายลงทันที แรงกระแทกจากการเชื่อมต่อมิติทำให้ผมเซถอยหลังไปสองก้าว รสคาวเลือดจางๆ เอ่อล้นขึ้นมาที่มุมปาก แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของผมเต้นระรัว ไม่ใช่แรงสะท้อนจากการใช้ทักษะ... เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กำลังดังขึ้นจากทางบันไดทางเข้าห้องใต้ดิน เสียงเหล่านั้นใกล้เข้ามาทุกที พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สะท้อนก้องไปทั่วทางเดิน *ตึด... ตึด... ตึด...* เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานเริ่มกะพริบถี่ขึ้นทั่วเพดานห้อง พร้อมกันนั้น ข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉเลือดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าผมอย่างกะทันหัน *[แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการเข้าใกล้ของ 'ผู้ดูแลระบบระดับสูง' - องค์กรเงามืด]* *[ภารกิจพิเศษระดับ SSS: รอดชีวิตจากการเผชิญหน้าและชิงสมุดบันทึกเล่มที่ไร้คำตอบกลับคืนมา]* *[คำเตือนจากระบบ: บุคคลที่กำลังเดินเข้ามา คือคนเดียวกับที่เคยเกี่ยวข้องกับคดีการเสียชีวิตของครอบครัวคุณ... อัครินทร์]* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ