ราชโองการสมรสพระราชทาน

กลิ่นธูปกฤษณาหมุนวนเป็นเกลียวสีเทาหม่นลอยคว้างอยู่เบื้องบน ก่อนจะถูกสายลมเย็นเยียบที่เลลอดผ่านบานหน้าต่างแกะสลักลายหงส์สยายปีกพัดพาให้แตกกระจายอย่างไร้ทิศทาง เสียงฝีเท้าหนักแน่นทว่าเงียบงันราวกับพยัคฆ์ย่างก้าวบนพรมขนสัตว์หนานุ่มดังขึ้นที่หน้าประตูตำหนักจันทร์กระจ่าง ร่างสูงสง่าในชุดคลองปักลายมังกรห้าเล็บสีดำสนิททาบทับด้วยด้ายทองคำบริสุทธิ์ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า หัตถ์แกร่งไขว่หลังไว้ด้วยท่าทีผ่อนคลายทว่าแผ่รังสีอำมหิตที่กดดันให้เหล่าขันทครวมถึงนางกำนัลรอบกายต้องหมอบราบลงกับพื้นโดยมิกล้าแม้แต่จะหายใจแรง เซียวจ้านถิงมิได้เหลือบแลผู้ใด สายตาคมกราดดุจเหยี่ยวพรานทอดมองไปยังร่างระหงของสตรีผู้หนึ่งซึ่งกำลังบรรจงใช้พู่กันขนกระต่ายแต้มหมึกสีชาดลงบนกระดาษซวนจื่อแผ่นบาง นางสวมอาภรณ์สีม่วงอ่อนปักลายดอกโบตั๋นซ้อนกลีบ เรือนผมสีดำขลับถูกรวบขึ้นเป็นมวยทรงสูงประดับด้วยปิ่นหยกมันแพะสลักรูปดอกเหมยหนาวเหน็บ ท่าทีสงบนิ่งดั่งผืนน้ำในบึงลึกนั้น ช่างตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับความโกลาหลที่กำลังเกิดขึ้นนอกกำแพงวังหลวงในยามนี้ "เจ้าดูจะอารมณ์ดียิ่งนักนะ ลี่อิน" สสุเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันลงพร้อมกับที่วงแขนแข็งแกร่งโอบกอดเอวบางเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหล่อเหลาดุดันโน้มลงซบลงที่ลาดไหล่บอบบางอย่างออดอ้อม ซึ่งเป็นมุมที่ไม่มีผู้ใดในแผ่นดินนี้เคยได้เห็นจากท่านอ๋องผู้เหี้ยมโหดฉายา 'มัจจุราชประจิม' ผู้นี้ ไป๋ลี่อินมิได้สะดุ้งสะเทือน นางวางพู่กันลงบนแท่นหยกอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเอียงใบหน้าเรียวได้รูปเพ่งมองบุรุษผู้กุมอำนาจครึ่งค่อนแผ่นดินด้วยแววตาระยิบระยับราวกับดวงดาว "หม่อมฉันจะมีสิ่งใดให้ขุ่นเคืองพระثัยเล่าเพคะ ในเมื่อหมากกระดานนี้... กำลังเดินไปตามทิศทางที่หม่อมฉันวางไว้ทุกประการ" มุมปากหนายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ เซียวจ้านถิงฝังจมูกลงบนพวงแก้มเนียนนุ่มสูดดมความหอมกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของนาง ก่อนจะแค่น "หึ... คนนอกกำแพงวังเวลานี้คงกำลังอกสั่นขวัญแขวนจนแทบกระอักเลือดออกมาเป็นสายโลหิตแล้วกระมัง โดยเฉพาะตระกูลไป๋ และอดีตสวามีผู้โง่เขลาของเจ้า" ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน ท้องพระโรงใหญ่อัดแน่นไปด้วยขุนนางน้อยใหญ่ที่ต่างพากันยืนตัวสั่นงันท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ราชโองการฉบับพิเศษที่ประทับตราหยกมังกรทองถูกคลี่ออกโดยขันทีเฒ่าผู้มีเสียงแหลมสูงบาดแก้วหู ทุกถ้อยคำที่ถูกประกาศออกไปราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจของเหล่าผู้มักใหญ่ใฝ่สูง *“...คุณหนูรองแห่งจวนสตระกูลไป๋ ‘ไป๋ลี่อิน’ เป็นสตรีเพียบพร้อมด้วยกิริยามารยาท สติปัญญาเป็นเลิศ และคุณงามความดีอันหาญกล้า บัดนี้ทรงโปรดเกล้าฯ พระราชทานสมรสให้เป็นพระชายาเอกในฉินอ๋อง เซียวจ้านถิง พิธีมงคลจักจัดขึ้นในอีกสามเดือนข้างหน้า ห้ามผู้ใดขัดขวางเป็นอันขาด!”* สิ้นเสียงประกาศนั้น ราวกับสายฟ้าฟาดกลางฤดูร้อน ความอิจฉาริษยาและความแค้นเคืองแล่นริ้วขึ้นสู่ใบหน้าของทุกคน โดยเฉพาะไป๋ซิ่วอิงที่บัดนี้เลื่อนฐานะขึ้นมาเป็นฮูหยินเอกของแม่ทัพเฉินเฟย แต่นางกลับต้องยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลังบิดา ใบหน้าที่เคยงดงามบิดเบี้ยวด้วยความริษยาจนแทบเสียโฉม นางผู้ซึ่งทำลายทุกวิถีทางเพื่อเขี่ยไป๋ลี่อินให้ตกต่ำลงสู่โคลนตม กลับต้องก้มหัวคำนับสตรีที่ตนเคยเหยียบย่ำในฐานะ 'พระชายาอ๋องผู้มีอำนาจล้นฟ้า' ในอนาคตอันใกล้! ส่วนแม่ทัพเฉินเฟย... บุรุษผู้โง่เขลาที่ยอมทิ้งเพชรแท้เพื่อคว้าก้อนกรวดเข้าบ้าน บัดนี้ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาเบิกโพ้างด้วยความตื่นตระหนกและสำนึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง ความจริงที่ว่าเขาเคยครอบครองสตรีผู้มีปัญญาและบารมีถึงเพียงนี้ไว้ในกำมือ แต่กลับผลักไสนางออกไปเพราะคำเป่าหูของอนุภรรยาตัวปลอม กำลังกัดกินขั้วหัวใจของเขาจนแหลกสลาย ไม่มีคำแก้ตัวใดๆ จะล้างความผิดพลาดครั้งนี้ได้อีกแล้ว ภายในตำหนักจันทร์กระจ่าง ไป๋ลี่อินหันกลับมาเผชิญหน้ากับองค์ชายผู้ทรงอำนาจ นิ้วเรียวยาวดั่งลำหญ้าคาแตะลงบนคางแกร่งของอีกฝ่ายเบาๆ ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์ "หม่อมฉันเพียงแต่คิดว่า... การให้พวกเขายืนอยู่บนจุดสูงสุดแห่งความทะเยอทะยาน แล้วกระชากพวกมันตกลงมาสู่หุบเหวแห่งความสิ้นหวังในคราเดียว เป็นบทลงโทษที่สาสมยิ่งนักเพคะ" เซียวจ้านถิงคว้าปลายนิ้วเรียวนั้นขึ้นมาจูบแผ่วเบาที่หลังมืออย่างทะนุถนอม ดวงตาคมกราดทอประกายความคลั่งรักล้ำลึกที่ซ่อนเร้นไว้จากสายตาผู้คน "ต่อให้เจ้าต้องการพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ปรารถนาหัวของฮ่องเต้ หรืออยากให้ตระกูลไป๋หายไปจากแผนที่แคว้นนี้ ข้าก็พร้อมจะถือดาบอาญาออกไปกวาดล้างให้เจ้าในชั่วข้ามคืน... ขอเพียงแค่รอยยิ้มของเจ้ายังคงอยู่เคียงข้างข้า" บรรยากาศรอบกายอบอวลไปด้วยความหวานล้ำที่ตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับกลิ่นอายอำนาจและการนองเลือดที่กำลังคุกรุ่นอยู่ภายนอก ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุม ขันท,คนสนิทนอกประตูตำหนักกลับลนลานวิ่งเข้ามาด้วยท่าทีตื่นตระหนกจนสะดุดชายผ้าถอยหลังล้มกลิ้ง "ก... ทูลท่านอ๋อง พระชายา... เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ!" ขันท,ละล่ำละลักละลานด้วยความหวาดกลัว "มี... มีราชโองการลับด่วนที่สุดจากตำหนักใน... ฮองเฮาทรงพระประชวรหนักกะทันหันหลังทรงทราบข่าวพระราชทานสมรส และ... และมีรับสั่งให้พระชายา... เอ่อ... ให้ไป๋ลี่อินเข้าเฝ้าเป็นการด่วนในค่ำคืนนี้เพคะ!" เซียวจ้านถิงหรี่ตาลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน มือแกร่งกระชับดาบข้างกายโดยอัตโนมัติ ทว่าไป๋ลี่อินกลับแย้มยิ้มออกมารอยยิ้มหนึ่ง... รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเยືือกเย็นและคมกริบยิ่งกว่าคมดาบ ขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านพายุอารมณ์นี้มาด้วยกันนะคะ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้พบกันในตอนหน้าค่ะ