เงาในห้องปิดตาย

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของหยาดฝนที่ยังคงเกาะกะอยู่ตามซอกมุมตึกเก่ากลางกรุง ไม่ได้น่าสะพรึงกลัวเท่ากับความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องหมายเลข 404 แห่งนี้ รณพีร์ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าศพ ไร้ซึ่งร่องรอยการต่อสู้ ร่างไร้วิญญาณของเหยื่อถูกจัดวางอย่างประณีต ราวกับชิ้นงานศิลปะบิดเบี้ยวที่จงใจส่งสาส์นบางอย่างมายังกระบวนการยุติธรรมที่เขายึดมั่น อัยการหนุ่มในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับปรายตามองสภาพแวดล้อมด้วยแววตานิ่งสนิท สันกรามคมกริบขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน เพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่กำลังตีรวนอยู่ภายในอก คดีฆาตกรรมต่อเนื่องใน "ปาร์ตี้รูม" ปิดตายแห่งนี้ไม่ใช่แค่คดีฆ่าคนตายธรรมดา แต่มันคือเกมจิตวิทยาที่ฆาตกรจงใจท้าทายอำนาจรัฐ และเขาก็คือผู้ที่จะต้องลากคอมันมาเข้าสู่กระบวนการเชือดเฉือนตามตัวบทกฎหมายให้จงได้ "ท่านอัยการครับ ทีมพิสูจน์หลักฐานเก็บรอยนิ้วมือแฝงรอบกรอบหน้าต่างเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ แต่... ไม่มีรอยเท้าอื่นเลยนอกจากของเหยื่อและเจ้าหน้าที่" เสียงรายงานจากตำรวจนายหนึ่งดังขึ้นทำลายความเงียบ รณพีร์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่กวาดสายตาคมกริบไปรอบห้อง เฟอร์นิเจอร์ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเกินกว่าจะเป็นห้องเกิดเหตุฆาตกรรม ทว่าท่ามกลางบรรยากาศอันน่าอึดอัดนั้น กลับมีเสียงฝีเท้าคู่หนึ่งดังขึ้นอย่างมั่นคงจากทางด้านหลัง "คุณกำลังมองหาความผิดพลาดของฆาตกร... หรือกำลังพยายามหาเหตุผลมารองรับความวิปริตของเขากันแน่ครับ ท่านอัยการรณพีร์" น้ำเสียงทุ้มนุ่มทว่าเจือกระแสเยียบเย็นเอ่ยขึ้นอย่างไม่เกรงใจสถานะของผู้มาเยือน รณพีร์ชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้บุกรุกพื้นที่สืบสวน ดร.กันตภัทร จิตแพทย์นิติวิทยาศาสตร์ชื่อดังยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทีผ่อนคลายเกินเหตุ ใบหน้าคมคายนั้นประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่ไม่เคยไปถึงดวงตาคู่นั้นเลยสักครั้ง "ที่นี่ไม่ใช่ห้องบำบัดจิตเวช ดร.กันตภัทร และผมคิดว่าพื้นที่นี้ถูกจำกัดไว้เฉพาะเจ้าหน้าที่รัฐ" รณพีร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบสนิทแต่ทรงพลังด้วยอำนาจโดยตำแหน่งหน้าที่ "ผมไม่ได้มาเพื่อรักษาใครครับ..." กันตภัทรย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อโค้ทสีดำสนิทหยุดยืนห่างจากอัยการหนุ่มเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นกายเจือจางของบุหรี่เมนทอลลอยปะปนกับกลิ่นคาวเลือด "...ผมแค่มาทำหน้าที่แปลภาษาให้ศพพูดความจริง ในขณะที่คุณกำลังใช้ตัวบทกฎหมายที่แข็งกระด้างมาตัดสินความรู้สึกของมนุษย์" ดวงตาคมกริบของทั้งคู่สบประสานกันกลางอากาศ ราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่ปะทะกันอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้น รณพีร์ไม่หลบสายตา เขาจ้องลึกลงไปในดวงตาสีเข้มคู่นั้น พยายามค้นหาเจตนาเบื้องหลังท่าทีเย่อหยิ่งและคำพูดที่จงใจกวนประสาท "ถ้าคุณมีความสามารถพอที่จะ 'แปลภาษา' ศพจริง ทำไมไม่ลองบอกผมหน่อยล่ะครับว่า รอยกรีดรูปดอกกุหลาบที่ข้อมือขวาของเหยื่อ สื่อถึงอะไร... หรือว่ามันเป็นแค่รสนิยมป่วยๆ ของฆาตกรที่คุณคุ้นเคยดี?" รณพีร์ย้อนถามด้วยน้ำเสียงเชือดเฉือน พร้อมกับก้าวเข้าไปประชิดอีกฝ่ายเพื่อกดดัน กันตภัทรหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม เขาโน้มใบเข้าไปกระซิบชิดข้างใบหูของอัยการหนุ่ม จนรณพีร์สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เจือความเยือกเย็น "มันไม่ใช่รสนิยมหรอกครับท่านอัยการ... แต่มันคือ 'ลายเซ็น' และคนที่ทิ้งลายเซ็นนี้ไว้ เขาก กำลังรอให้คุณเดินเข้าไปติดกับในห้องลับอีกห้องหนึ่ง... ห้องที่คุณไม่มีวันหาทางออกเจอด้วยซ้ำ" พูดจบ กันตภัทรก็ผถอยหลังกลับพร้อมรอยยิ้มปริศนา ทว่าก่อนที่รณพีร์จะได้สวนคำพูดใดกลับไป เสียงวิทยุสื่อสารในมือถือของอัยการหนุ่มก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากทีมสืบสวนภาคสนามที่ทำให้ลมหายใจของรณพีร์ต้องสะดุดกُر "ท่านอัยการครับ! เราเพิ่งพบฮาร์ดดิสก์กล้องวงจรปิดถูกซ่อนไว้หลังวอลเปเปอร์... และในนั้น... มีภาพเคลื่อนไหวของ 'คุณ' ยืนอยู่ตรงนี้ เมื่อสามชั่วโมงก่อนเกิดเหตุฆาตกรรมครับ!" รณพีร์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ความเย็นเยียบแล่นริ้วขึ้นจากกระดูกสันหลังสู่ท้ายทอย เมื่อเขาหันกลับไปมอง ดร.กันตภัทรอีกครั้ง ชายหนุ่มคู่สนทนากลับยืนยิ้มให้เขาอย่างมีความหมาย ราวกับล่วงรู้จุดจบของเกมนี้มาตั้งแต่ต้นแล้ว --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้นะครับ