มิตรภาพที่แท้จริง

กลิ่นกำยานไป๋ถานลอยอวลผสมผสานกับกลิ่นอายความอับชื้นของห้องใต้ดินในตำหนักฉางโซ่ว ความมืดมิดและหยาดน้ำที่เกาะตามผนังหินศิลาแลงขับเน้นให้บรรยากาศโดยรอบวังเวงจนน่าสะพรึงกลัว หลี่มู่เหยาร่างกายสะท้านเยือกด้วยพิษไข้ รอยฟกช้ำตามเรียวแขนจากการถูกจองจำด้วยโซ่ตรวนเหล็กกล้าสะท้อนแสงไฟสลัวจากคบเพลิง นางหลับตาลงช้าๆ ซึมซับความเจ็บปวดที่แทรกซึมไปตามกระดูก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังสะท้อนก้องกังวานใกล้เข้ามา มิได้ทำให้นางตื่นตระหนก ตรงกันข้าม มู่เหยาเพียงปรือตาขึ้น มองผ่านเส้นผมที่ยุ่งเหยิงด้วยความสงบเยือกเย็น ดุจผิวน้ำในบึงลึกยามไร้ลมระลอก ม่านไหมสีนิลถูกเลิกขึ้นด้วยเรียวเรี่ยวแรงอันนุ่มนวล ทว่าเด็ดขาด ปรากฏร่างระหงในชุดคลุมผ้าไหมปักลายหงส์บินวาดปีกสีชาด สตรีผู้ก้าวเข้ามาคือ "กุ้ยเฟย" หรงเซียน... ศัตรูตัวฉกาจผู้เคยผลักดันให้นางเกือบต้องสังเวยชีวิตในตำหนักในเมื่อหลายเดือนก่อน ไม่มีแววตาเยาะเย้ยถากถางดังที่มู่เหยาคาดคิด หรงเซียนกวาดสายตาพินิจพิเคราะห์ร่างบอบบางที่เนื้อตัวเปรอะเปื้อนคราบโลหิตและฝุ่นผง ก่อนจะแย้มรอยยิสบางเบา รอยยิสที่ซ่อนความซับซ้อนเกินกว่าบุรุษใดจะล่วงรู้ "เจ้าดู... แตกต่างจากวันที่เราเผชิญหน้ากันครั้งก่อนมากนักนะ หมอหลวงหลี่" น้ำเสียงของสนมเอกหรงกังวานกังสดาล ก้องกังวานอยู่ในห้องขังแคบๆ มู่เหยารวบรวมเรี่ยวแรง ขยับกายพิงผนังชื้นแฉะ รอยยิสเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปาก "หม่อมฉันเป็นเพียงนักโทษประหารที่รอวันประหารชีวิต ไฉนเลยจะเทียบเคียงพระสนมผู้สูงศักดิ์ กุมอำนาจตำหนักในได้เล่าเพคะ... หากท่านเสด็จมาเพื่อเยาะเย้ย หรือเป็นตัวแทนของเสด็จแม่ (ไทเฮา) เพื่อดูใจหม่อมฉันเป็นครั้งสุดท้าย เกรงว่าพระสนมคงต้องผิดหวังแล้ว เพราะหม่อมฉันยังไม่ตายง่ายๆ" หรงเซียนไม่โกรธเคือง นางก้าวเข้าไปใกล้ กลิ่นหอมเย็นของดอกกุ้ยฮวาโชยปะทะนาสิก ท่าทางเย่อหยิ่งทระนงตนแบบฉบับสตรีผู้สูงศักดิ์หายไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาของมู่เหยา "เจ้าคิดว่าฮองเฮาและไทเฮาต้องการเพียงชีวิตของเจ้าอย่างนั้นหรือ... มู่เหยา" หรงเซียนเอ่ยชื่ออีกฝ่ายอย่างไร้พิธีรีตอง น้ำเสียงลดระดับลงจนกลายเป็นกระซิบ "พวกนางต้องการทุบทำลายกระดูกสันหลังของเฟยหรงอ๋อง... บุรุษผู้กำอำนาจทหารครึ่งแผ่นดินที่พวกนางหวาดกลัวจนนอนไม่หลับ และตัวเจ้านี่แหละ คือจุดอ่อนเดียวที่คมชัดที่สุดของเขา" มู่เหยาชะงัก ประกายตาไหววูบชั่วพริบตา เมื่อได้ยินนามของบุรุษผู้สลักลึกอยู่ในห้วงหัวใจ "แล้วเหตุใด... พระสนมถึงเสด็จมาที่นี่?" มู่เหยาเอ่ยถามตรงประเด็น ความเฉียบคมของแพทย์หญิงยุคปัจจุบันทำให้มองทะลุเกมการเมืองนี้ได้ไม่ยาก "สตรีผู้เคยเหยียบย่ำกัน ไฉนจึงยื่นมือเข้าถ้ำเสือในยามวิกาลเช่นนี้" หรงเซียนแค่นหัวเราะเบาๆ แววตาทอประกายอำมหิตและเจ็บช้ำในคราเดียวกัน "เพราะข้ากับเจ้า... ต่างก็เป็นหมากในกระดานอัปลักษณ์ของราชสำนักนี้ไม่ต่างกัน ข้าเคยคิดว่าการปีไต่ขึ้นสู่ตำแหน่งสูงส่งจะทำให้ข้าปลอดภัย แต่ข้ากลับเป็นได้แค่เครื่องมือระบายความแค้นของตระกูลหลิน วันที่เสด็จพ่อของข้าถูกปลดจากตำแหน่งอัครเสนาบดี ข้าถึงได้ตาสว่าง... ศัตรูที่แท้จริงมิใช่เจ้า มู่เหยา แต่มันคือบัลลังก์มังกรที่แปดเปื้อนเลือดเนื้อของพวกเรา" สตรีทั้งสองสบตากันเนิ่นนาน ท่ามกลางความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงกดดันทางการเมืองและความเข้าใจอันลึกซึ้งที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน มิตรภาพอันเปราะบางท่ามกลางสมรภูมิเลือดได้เริ่มต้นขึ้น ณ เบื้องล่างของวังหลวงอันมืดมิด หรงเซียนยื่นมือเรียวขาวดั่งหยกส่งขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวขนาดเล็กให้ "กินมันเสีย... ยานี่จะช่วยบรรเทาพิษสลายกระดูกที่พวกมันกรอกใส่ปากเจ้า ส่วนทางออก... ข้าจัดเตรียมไว้แล้ว แต่อย่าเพิ่งรีบหนีไปในคืนนี้" มู่เหยารับขวดมาด้วยความลังเล นางเปิดฝาดมกลิ่นยาครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าสบตาอีกฝ่าย "เพราะเหตุใดพระสนมจึงมั่นใจว่าหม่อมฉันจะเชื่อใจท่าน?" "เพราะถ้าเจ้าไม่เชื่อข้า เจ้าก็มีทางเลือกเดียวคือรอความตายในรุ่งสาง" หรงเซียนตอบสั้นๆ ทว่าทรงพลัง ย่อกายลงกระซิบข้างหูมู่เหยาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจของแพทย์หญิงเต้นระส่ำ "จำไว้... เฟยหรงอ๋องกำลังจะเคลื่อนทัพมาถึงประตูเมืองหลวงในอีกสามวัน แต่วันนี้... มีราชโองการลับฉบับหนึ่งเพิ่งถูกส่งตรงถึงตำหนักของไทเฮา..." ยังไม่ทันที่หรงเซียนจะเอ่ยจบประโยค เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่พร้อมแสงคบเพลิงสว่างจ้าก็สาดส่องเข้ามาทางปากทางเข้าห้องใต้ดินอย่างกะทันหัน! "มีผู้บุกรุก! ค้นให้ทั่ว! อย่าให้ใครหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!" เสียงตะโกนก้องของขันทีราชองครักษ์ดังสนั่น พร้อมกับเงาร่างของทหารยามนับสิบที่กรูเข้ามาปิดล้อมทางออกทุกด้านอย่างแน่นหนา! หรงเซียนสีหน้าเปลี่ยนสีทันที นางหันขวับมามองมู่เหยาด้วยแววตาตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด "พวกมันรู้ตัวเร็วกว่ากำหนด..." มู่เหยาขบกริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ไหวพริบปฏิภาณทำงานด้วยความเร็วสูงสุด นางคว้าขวดคราบยาในมือซ่อนไว้ในอกเสื้อ พร้อมกับดึงร่างของหรงเซียนที่กำลังตกตะลึงให้หลบไปด้านหลังเสาศิลาแลง ขณะที่คมดาบเล่มแรกจ่อตรงเข้ามายังคอหอยของพวกนางทั้งสองท่ามกลางแสงไฟวอบแวบ! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับกลยุทธ์อันล้ำลึกและหัวใจอันมั่นคงนี้ด้วยกันนะคะ