เงาในคฤหาสน์หรู

เสียงกระเบื้องเคลือบราคาแพงกระทบกันเบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศภายในห้องอาหารหรูหราของคฤหาสน์ตระกูลอัครภักดี... ลีลาวดีวางถ้วยชาลงบนจานรองอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้เกิดเสียงรบกวนความเงียบอันน่าอึดอัดนี้ ดวงตากลมโตมองลอดแพขนตางอนไปยังร่างสูงใหญ่ของสามีตามกฎหมาย—รวิศ นั่งอยู่หัวโต๊ะยาว ท่าทางของเขาเย่อหยิ่งและเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก นัยน์ตาคมกริบราวกับเหยี่ยวกำลังกวาดมองเอกสารในไอแพดโดยไม่ชายตาแลภรรยาที่นั่งอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร ราวกับเธอเป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งที่ถูกวางทิ้งไว้ประดับบ้าน สามปีเต็ม... สามปีที่ความสัมพันธ์ของเราแห้งแล้งราวกับผืนดินที่ปราศจากหยาดฝน "คุณรวิศคะ..." เสียงหวานเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ แม้จะแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึก รวิศยังคงไม่เงยหน้าขึ้นมอง ปลายนิ้วเรียวเลื่อนหน้าจอไอแพดต่ออย่างไม่ใส่ใจ "มีอะไร ถ้าจะพูดเรื่องไร้สาระ ผมไม่มีเวลาว่างพอจะมานั่งฟังหรอกนะ ลีลาวดี" คำพูดเชือดเฉือนที่ไร้ซึ่งเยื่อใย ไม่ได้ทำให้ลีลาวดีสะดุ้งสะเทือนเหมือนในอดีตอีกต่อไปแล้ว ความเจ็บปวดที่เคยกัดกินหัวใจจนพรุน ปัจจุบันได้แปรเปลี่ยนเป็นความด้านชาและเข้มแข็ง สองมือเรียวบางประสานเข้าหากันแน่นบนตัก เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ภายใน เธอไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่คอยร้องไห้ฟูมฟายเพื่อเรียกร้องความสนใจจากสามีผู้เย็นชาอีกต่อไปแล้ว "ลีแค่อยากจะคุยเรื่อง... อนาคตของเราค่ะ" ลีลาวดีสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามบังคับน้ำเสียงให้อยู่ในระดับปกติ แม้หัวใจจะสั่นไหวรุนแรง คราวนี้รวิศยอมวางไอแพดลง ดวงตาคมกริบตวัดขึ้นมองภรรยาด้วยแววตารังเกียจและสมเพชระคนกัน "อนาคต? เธอมีสิทธิอะไรมาพูดเรื่องนี้ ลีลาวดี ลืมไปแล้วหรือไงว่าสถานะของเธอในบ้านหลังนี้คืออะไร หน้าที่ของเธอมีแค่การอยู่เงียบๆ และทำตามที่ฉันสั่ง ไม่ใช่มาเรียกร้องหาอนาคตที่ไม่มีวันเป็นจริง" ความเย่อหยิ่งและคำพูดใจร้ายพุ่งเข้าใส่ราวกับลูกศรอาบยาพิษ แต่ลีลาวดีกลับเพียงแค่ระบายยิ้มจางๆ ยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา ยิ้มที่เต็มไปด้วยความสมเพชในความโง่เขลาของชายตรงหน้า ใช่... เขามองเธอเป็นแค่หุ่นเชิด เป็นภรรยาในนามที่แต่งงานเข้ามาเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจและการบังคับของผู้ใหญ่ เป็นผู้หญิงที่เขาไม่เคยชายตามองแม้แต่นิดเดียวแม้จะนอนร่วมเตียงเดียวกันมาหลายปี แต่เขาลืมไป... ว่าดอกไม้ที่ถูกเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า วันหนึ่งเมื่อมันเติบโตและมีรากหยั่งลึก มันยหนามแหลมคมที่พร้อมจะทิ่มแทงผู้ที่ทำร้ายมันได้เจ็บปวดที่สุดเช่นกัน "ค่ะ ลีคงไม่มีสิทธิอะไรจริงๆ" ลีลาวดีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งอย่างน่าประหลาด ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างบางระหงก้าวเดินออกไปจากห้องอาหารอย่างมั่นคง ทิ้งให้รวิศขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของภรรยา ลับหลังร่างสูง ลีลาวดีเดินขึ้นบันไดวนสู่ปีกซ้ายของคฤหาสน์ ซึ่งเป็นเขตหวงห้ามที่รวิศไม่เคยย่างกรายเข้ามา ทันทีที่เปิดประตูห้องนอนสีขาวสะอาดตา กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแป้งเด็กก็โชยมาแตะจมูก ความเหนื่อยล้าและความเย็นชาทั้งหมดที่เธอต้องสวมเกราะป้องกันไว้เมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความอ่อนโยนเปี่ยมล้นในดวงตาคู่สวย บนเตียงนอนขนาดใหญ่ มีร่างป้อมกลมของเด็กหญิงวัยสองขวบครึ่งกำลังนอนหลับพริ้ม แก้มยุ้ยอมชมพูขยับเบาๆ ตามจังหวะการหายใจ เส้นผมสีดำสนิทหยักศกเล็กน้อยคลอเคลียกรอบหน้าจิမ်းลิ้ม "คุณแม่มาแล้วค่ะ ดวงใจของแม่..." ลีลาวดีทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าข้างเตียง มือเรียวสั่นเทานิดๆเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมออกจากหน้าผากมนของลูกน้อยด้วยความทะนุถนอม หยาดน้ำใสๆ ที่พยายามกลั้นไว้เมื่อครู่เอ่อคลอหน่วยตาอย่างห้ามไม่อยู่ แต่มันไม่ใช่หยาดน้ำตาแห่งความอ่อนแอ... มันคือหยาดน้ำตาแห่งความรักและความเด็ดเดี่ยว น้องลันตา... ลูกสาวคือนางฟ้าตัวน้อยที่เข้ามาเติมเต็มหัวใจที่แตกสลายของเธอ ลูกคือเหตุผลเดียวที่ทำให้เธอยังคงยืนหยัดอยู่ในคฤหาสน์นรกหลังนี้ได้ เด็กน้อยคนนี้ถอดแบบความงามของเธอมาผสมผสานกับโครงหน้าอันคมคายของใครบางคน... ใครบางคนที่กำลังนั่งรอรับผลกรรมจากความเย่อหยิ่งของตัวเองอยู่ข้างล่างนั่น ลีลาวดีก้มลงจุมพิตหน้าผากเนียนนุ่มสูดดมกลิ่นหอมบริสุทธิ์ของลูกน้อยเพื่อเติมพลังใจ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงด้วยความรู้สึกอบอุ่นซาบซึ้ง ตื้นตันใจจนแทบจะกลั้นเสียงสะอื้นไว้ไม่ไหว อ้อมแขนเล็กๆ ของเด็กหญิงขยับมากอดตุ๊กตากระต่ายแน่นในยามหลับฝัน รอยยิ้มบริสุทธิ์ของลูกคือเกราะป้องกันอันแข็งแกร่งที่สุดในโลก "แม่จะไม่ยอมให้ใครมาพรากลูกไปจากแม่เด็ดขาดค่ะคนดี... ไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นพ่อของลูกก็ตาม" เธอพسึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวราวกับเหล็กกล้า ถึงเวลาแล้วที่เธอจะทวงคืนทุกอย่าง... ทวงคืนศักดิ์ศรี รอยยิ้ม และอิสรภาพของเธอกลับคืนมา ในขณะที่ลีลาวดีกำลังกอดลูกน้อยด้วยความรักท่วมท้น เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่ประจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต รวิศก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องนอนที่เต็มไปด้วยข้าวของเด็กเล่น ซึ่งเขาไม่เคยรู้มาก่อนว่ามันมีอยู่... สายตาของรวิศหยุดชะงักลงเมื่อปะทะเข้ากับร่างเล็กป้อมที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง และจังหวะนั้นเอง... ดวงตาสีดำสนิทกลมโตของเด็กหญิงที่เพิ่งตื่นนอนก็ลืมขึ้นมาสบตากับเขาเข้าพอดี! หัวใจของรวิศกระตุกวูบอย่างรุนแรง ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตไปทั่วร่าง เมื่อใบหน้าจิ้มลิ้ม แก้มยุ้ย และดวงคู่นั้น... ถอดแบบพิมพ์เดียวกันกับเขาราวกับส่องกระจกเงา! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความรู้สึกดาร์กโรมานซ์รสชาติจัดจ้านนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - ชฎาพรายไวน์แดง