รอยหมึกบนกระดาษหย่า

“เซ็นเสียสิคะ... อย่าให้ดิฉันต้องเสียเวลาไปมากกว่านี้เลย” น้ำเสียงราบเรียบดุจผืนน้ำนิ่งสงบในยามไร้ลมพัดพา ทว่ากลับเชือดเฉือนหัวใจของรวิศจนแทบขาดรอน เขาจ้องมองใบหน้าของลีลาวดีที่บัดนี้ดูแปลกตาไปอย่างสิ้นเชิง ความอ่อนหวานที่เคยงดงามด้วยหยดน้ำตาแห่งความน้อยใจในอดีต บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ประหนึ่งเกราะกำบังอันเย็นชา รวิศยังคงนิ่งค้าง ปลายปากกาด้ามหรูในมือสั่นสะท้านเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะบังคับมันให้มั่นคง รอยหมึกสีดำขลับที่วางอยู่บนแผ่นกระดาษหย่าแผ่นนั้นเปรียบเสมือนรอยแผลเป็นที่กำลังจะปิดตายทุกความสัมพันธ์ที่เขาเคยละเลย “เธอแน่ใจแล้วเหรอ... ลีลาวดี” เขาเค้นเสียงถาม ราวกับพยายามยื้อเวลาที่เหลืออยู่น้อยนิด “หัวใจที่แตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องรอคำถามจากคุณอีกแล้วค่ะ” หญิงสาวตอบโต้ทันควัน ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้ฉายแววอาฆาต แต่มันว่างเปล่าเสียจนน่ากลัว ว่างเปล่าจนเขาไม่สามารถหยั่งรู้ได้เลยว่าภายใต้ความสงบนิ่งนั้น เธอได้กักเก็บความขมขื่นไว้มากเพียงใด รวิศตวัดปากกาลงบนช่องว่างเบื้องล่างด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก จังหวะที่ปลายปากกากดลงไปบนกระดาษ มันให้ความรู้สึกเหมือนเขากำลังเซ็นชื่อเพื่อเนรเทศตัวเองออกจากชีวิตของผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เคยรักเขาด้วยใจจริง... หากแต่ในตอนนั้น เขากลับมองเห็นเป็นเพียงอากาศธาตุ ทันทีที่เขาวางปากกา ลีลาวดีก็คว้าใบหย่านั้นมาพับเก็บด้วยความคล่องแคล่ว ไม่มีน้ำตา ไม่มีเสียงสะอื้น และไม่มีแม้แต่คำลาที่เยื่อใยเหลืออยู่ เธอหมุนตัวหันหลังเตรียมก้าวออกไปจากห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความเย็นชาของเขา “ลี...” เสียงทุ้มต่ำรั้งท้ายไว้อีกครั้ง รวิศลุกขึ้นจากเก้าอี้ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่ประตูห้องทำงานซึ่งมีร่างเล็กๆ ของใครบางคนยืนรออยู่—เด็กหญิงตัวน้อยในชุดสีชมพูอ่อนที่กำลังเอียงคอมองมาทางเขาด้วยความสงสัย หัวใจของรวิศกระตุกวูบอย่างแรง—แรงพอที่จะทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ... ใบหน้าจิ้มลิ้ม แก้มยุ้ยอมชมพู และดวงตากลมโตที่ส่องประกายสุกสกาวคู่นั้น... มันคือกระจกเงาที่สะท้อนภาพวัยเยาว์ของเขาออกมาอย่างชัดเจนที่สุด! “คุณลี...” เสียงเขาแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน “เด็กคนนี้... ลูกใคร” ลีลาวดีชะงักฝีเท้า เธอไม่ได้หันกลับมามองในทันที แต่รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเธอกลับทำให้รวิศรู้สึกถึงความพ่ายแพ้อย่างราบคาบ เธอค่อยๆ ก้าวไปอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาแนบอก มือเรียวสวยลูบผมลูกสาวอย่างทะนุถนอม ความรักความผูกพันที่แผ่ออกมานั้นงดงามและเปี่ยมล้นจนทำให้บรรยากาศอึมครึมในห้องเปลี่ยนไปเป็นความอบอุ่นที่เขาไม่เคยได้รับสัมผัส “เขาคือชีวิตของดิฉันค่ะ” เธอเอ่ยเสียงเรียบพลางหันมามองเขาด้วยสายตาที่เย็นชาดั่งน้ำแข็ง “และเป็นคนที่คุณ... ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยถึงชื่อ” รวิศก้าวเท้าเดินเข้าไปหาด้วยสัญชาตญาณที่ไม่อาจควบคุม สมองของเขาประมวลผลความจริงที่น่าตกใจ—ระยะเวลาการหายตัวไปของเธอ... อายุของเด็กน้อย... และหน้าตาที่ถอดแบบเขามาทุกกระเบียดนิ้ว “ลันตา...” เขาพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาๆ ราวกับละเมอ เด็กน้อยซุกหน้าลงกับไหล่ของแม่ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มแปลกหน้า มือเล็กๆ ของหนูน้อยกำคอเสื้อของลีลาวดีแน่น ลีลาวดีสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวของลูก จึงรีบเบี่ยงตัวเดินออกไปโดยไม่เปิดโอกาสให้เขาได้เข้าใกล้เกินหนึ่งก้าว รวิศพุ่งตัวจะคว้าข้อมือเธอไว้ แต่กลับต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นรอยช้ำจางๆ บนข้อมือเล็กที่เขาเคยเผลอทำไว้ในอดีต—บาดแผลที่เขาทิ้งไว้ให้เธอเป็นเครื่องเตือนใจถึงความเลวร้ายของตัวเอง “ถ้าคุณก้าวตามมาแม้แต่ก้าวเดียว...” ลีลาวดีหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตู ก่อนจะหันมาปะทะสายตากับเขาอีกครั้ง “ดิฉันจะถือว่าใบหย่าที่เพิ่งเซ็นไปนั้นยังไม่สมบูรณ์ และเราจะได้เห็นกันว่า ระหว่างกฎหมายกับความบ้าคลั่งของคุณ... อะไรจะทำให้ดิฉันหลุดพ้นจากนรกขุมนี้ได้เร็วกว่ากัน” รวิศยืนนิ่งเป็นรูปปั้น ความเจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความตระหนักรู้ที่ว่า เขากำลังจะสูญเสียสิ่งที่เขาถวิลหาที่สุดไปตลอดกาล ทว่าในขณะที่เขากำลังจะยอมแพ้ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นกระเป๋าใบเล็กของเด็กน้อยที่ตกอยู่ที่พื้น เขาคุกเข่าลงช้าๆ พยายามจะคว้ากระเป๋านั้นมาเพื่อหาข้ออ้างในการรั้งเธอไว้ แต่ทว่า... สิ่งที่เขาสัมผัสได้ไม่ใช่แค่กระเป๋าผ้า แต่มันคือซองจดหมายสีขาวที่ร่วงหล่นออกมาจากช่องกระเป๋าที่เปิดอ้า รวิศมือสั่นเมื่อหยิบมันขึ้นมา ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นตัวอักษรบนหัวกระดาษ... ผลตรวจดีเอ็นเอจากศูนย์พันธุศาสตร์ชั้นนำที่ระบุชื่อของเขาและ 'เด็กหญิงลันตา' ไว้อย่างชัดเจน ผลตรวจที่ยืนยันถึงสายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในกายของเด็กน้อยคนนั้น เขามองตามหลังลีลาวดีที่กำลังเดินลับตาไปที่โถงทางเดิน พร้อมกับความลับที่ถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีที่สายเกินไป... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดในครั้งนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อนะคะว่ารวิศจะทำอย่างไรเมื่อความจริงที่เขาปรารถนามาตลอดวางอยู่ตรงหน้าค่ะ!