มิติลับในคลังสมบัติ

“เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่ หลินเฟย! หรือแค่การถูกสามีทิ้งไปรบไม่กี่เดือน จะทำให้เจ้าเสียสติจนถึงขั้นคิดจะเผาเรือนตัวเองทิ้ง!” เสียงแหลมสูงของแม่สามีดังสะท้อนก้องทั่วห้องโถงที่ผุพัง หลินเฟยไม่ได้หันไปมองสตรีวัยกลางคนที่กำลังยืนเท้าสะเอวด้วยความเกรี้ยวกราด นางเพียงแค่กวาดสายตามองก้อนถ่านสีดำสนิทที่วางระเกะระกะอยู่บนพื้นดินที่เปียกชื้น นี่หรือคือชีวิตใหม่ที่นางต้องมาเผชิญ? ห้องครัวที่แทบไม่มีอะไรเลยนอกจากหม้อดินเผาแตกๆ กับถุงข้าวสารที่เหลือเพียงก้นถุงซึ่งเต็มไปด้วยมอด “ท่านแม่ ท่านเห็นว่าการที่ข้าพยายามจะทำความสะอาดครัวเป็นเรื่องเสียสติงั้นหรือคะ?” หลินเฟยหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้า ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวของอดีตเชฟระดับมิชลินสตาร์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความโลภของแม่สามี “หรือท่านกลัวว่าหากครัวนี้สะอาดขึ้นมา ข้าจะพบว่าเสบียงที่ท่านบอกว่า ‘แบ่ง’ ให้ข้ากับเหวินหลงนั้น ความจริงแล้วถูกท่านนำไปซ่อนไว้ที่ไหนกันแน่” “นังเด็กนี่! ปากดีนักนะ!” แม่สามีถลันเข้ามาหมายจะตบหน้า แต่มือของนางกลับชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อหลินเฟยคว้ามีดทำครัวสนิมเขรอะวางลงบนเขียงไม้เสียงดัง ‘ปัง!’ “คนในหมู่บ้านนี้ต่างรู้ดีว่าเหวินหลงส่งเงินมาให้ครอบครัวเราทุกเดือน แต่สภาพของข้าในตอนนี้ผอมโซจนนับกระดูกได้ ท่านคิดว่าหากเหวินหลงกลับมาเห็นสภาพภรรยาของเขาเป็นเช่นนี้ เขาจะทำอย่างไรคะ?” หลินเฟยขยับยิ้มเย็นที่มุมปาก ความนิ่งสงบของนางทำให้แม่สามีถึงกับถอยกรูดด้วยความหวาดหวั่น แม้จะดูไร้ทางสู้ แต่ดวงตาของสตรีตรงหน้ากลับมีความเด็ดขาดที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน เมื่อร่างของแม่สามีลับตาไป หลินเฟยก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หัวใจนางเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความรู้สึกประหลาดที่แล่นพล่านอยู่ในกระแสเลือด ฝ่ามือที่แตะลงบนพื้นไม้ผุพังเริ่มร้อนผ่าว ราวกับมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านเข้าสู่รอยสักรูปดอกบัวที่ข้อมือขวาของนาง *‘มิติเก็บรักษา...’* จิตสำนึกของนางร้องเรียก ในพริบตานั้น โลกที่มืดมิดและอบอ้าวของกระท่อมกลางหุบเขาก็สลายไป แทนที่ด้วยพื้นที่สว่างไสวโอ่อ่าราวกับห้องครัวในฝันของเชฟระดับโลก! กลิ่นไอความเย็นฉ่ำของเครื่องทำความเย็นอุตสาหกรรมปะทะเข้ากับใบหน้า หลินเฟยเบิกตากว้างเมื่อเห็นชั้นวางสเตนเลสสตีลที่ทอประกายวับวาวเรียงรายอยู่เบื้องหน้า บนนั้นเต็มไปด้วยวัตถุดิบคุณภาพสูง—เนื้อวากิวแทรกมันลายหินอ่อน กุ้งมังกรที่ยังคงความสดใหม่เสมือนเพิ่งขึ้นจากทะเล เครื่องเทศหายากที่นางเคยใช้ปรุงอาหารในชีวิตก่อน และที่ทำให้หัวใจของนางเต้นไม่เป็นจังหวะคือ ชุดเครื่องครัวทองแดงแท้และมีดญี่ปุ่นตีมือที่วางเรียงรายอย่างมีระเบียบ! “นี่มัน... ห้องครัวในฝันของข้าที่ถูกส่งข้ามมิติมาพร้อมกับข้าหรือนี่?” มือเรียวบางลูบไล้ไปตามผิวเหล็กกล้าที่เย็นเยียบ ความรู้สึกของความมีอำนาจในฐานะเชฟผู้คุมเตาไฟกลับคืนมาอีกครั้ง นางหยิบขวดเครื่องปรุงที่คุ้นเคยขึ้นมาดู ทุกอย่างสมบูรณ์แบบเกินจริง ที่นี่คือคลังสมบัติที่จะเปลี่ยนชีวิตของนางให้เป็นผู้กุมชะตาของหมู่บ้านกลางหุบเขานี้! ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบเนื้อวัวชั้นดีเพื่อทดลองฝีมือ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและสม่ำเสมอก็ดังขึ้นจากภายนอก เป็นเสียงฝีเท้าที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดีในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม... *จ้าวเหวินหลง!* เขาไม่ได้ควรจะกลับมาอีกสามเดือนข้างหน้าหรอกหรือ? ทำไมถึงกลับมาตอนนี้... ในสภาพที่เปื้อนเลือดและมีรอยแผลฉกรรจ์ที่หน้าอก! ประตูไม้ของกระท่อมถูกผลักออกอย่างแรง จ้าวเหวินหลงทรุดลงหน้าทางเข้า ดวงตาคมกริบของเขามองตรงมายังนาง ความมืดในดวงตาเขาลึกสุดหยั่ง แต่ที่น่าตกใจกว่าคือในมือของเขา เขากำลังถือจดหมายตราประทับลับของทางการที่ขยำจนยับยู่ยี่ “หลินเฟย... หนีไป...” เขาเค้นเสียงแหบพร่า “พวกเขาไม่ได้มาเพื่อรบ... พวกเขามาเพื่อสังหารคนในหมู่บ้านนี้... รวมถึงเจ้าด้วย!” คำพูดของเขายังไม่ทันขาดคำ เสียงฝีเท้าคนนับสิบก็ดังขึ้นใกล้ตัวกระท่อม พร้อมกับแสงคบเพลิงที่สว่างวาบไปทั่วบริเวณ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับหลินเฟยในโลกแห่งรสสัมผัสและอันตรายนะคะ พรุ่งนี้เราจะมาลุ้นกันว่านางจะใช้ 'มิติลับ' นี้ปกป้องคนรักและเอาตัวรอดจากคมดาบได้อย่างไรค่ะ!