ตื่นมาในยุคที่หิวโหย

"เก็บข้าวของของแกออกไปจากบ้านตระกูลจ้าวเดี๋ยวนี้! ฉันไม่เลี้ยงกาฝากที่กินแรงคนอื่นแบบแกไว้ในบ้านให้เปลืองข้าวสุกอีกต่อไปแล้ว!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีดังสะท้อนก้องอยู่ในความทรงจำที่แตกกระจัดกระจาย หลินเฟยลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดมิดและกลิ่นอับชื้นของห้องดินเหนียวที่เต็มไปด้วยฝุ่น คิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความปวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย เธอไม่ใช่หญิงสาวขี้เกียจที่ร้องห่มร้องไห้ฟูมฟายในยุค 70 แห่งนี้ แต่เธอคือเชฟระดับมิชลินสตาร์ผู้ที่เพิ่งจะเสียชีวิตจากอุบัติเหตุในห้องครัวสมัยใหม่ ทันทีที่สติสัมปชัญญะกลับคืนมา กลิ่นอาหารรสจืดชืดและบรรยากาศแห่งความอดอยากก็ถาโถมเข้าใส่ประสาทสัมผัส เธอไม่ใช่คุณหนูในหอคอยงาช้างอีกต่อไป แต่ตอนนี้คือหลินเฟย... สะใภ้สามที่ถูกตราหน้าว่าไร้น้ำยาที่สุดในหมู่บ้านแห่งนี้ "สะใภ้สาม! ยังไม่รีบไสหัวลุกขึ้นมาอีก! คิดจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนกัน!" เสียงกระแทกกระทั้นที่หน้าประตูบ้านไม้เก่าๆ ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการเคาะประตูที่รุนแรงจนบานไม้สั่นคลอน หลินเฟยพยุงกายขึ้นนั่ง ร่างกายนี้อ่อนแอจนน่าสมเพช ผอมแห้งจนมองเห็นกระดูกไหปลาร้าชัดเจน เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปรับตัวเข้ากับความทรงจำที่ไหลทะลักเข้ามา เธอไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมารังแกง่ายๆ ในเมื่อสวรรค์ส่งเธอมาในยุคที่หิวโหยเช่นนี้ สิ่งเดียวที่เธอจะทำคือการพิสูจน์ให้เห็นว่า 'เชฟ' อย่างเธอสามารถเปลี่ยนวัตถุดิบที่ไร้ค่าให้กลายเป็นขุมทรัพย์ได้อย่างไร หลินเฟยขยับตัวลุกขึ้น มือเรียวบางผลักบานประตูออกไปเผชิญหน้ากับแม่สามีจอมเฮี้ยบที่ยืนเท้าสะเอวด้วยใบหน้าถมึงทึง "แม่คะ... ถ้าฉันต้องออกไปจริงๆ ก็ได้ค่ะ แต่ก่อนจะไป ฉันขอสะสางบัญชีส่วนแบ่งของสามีที่ส่งกลับมาให้ครอบครัวตลอดสามปีที่ผ่านมาให้ชัดเจนก่อนนะคะ" น้ำเสียงของหลินเฟยราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเย็นเยียบที่ทำให้แม่สามีชะงักไปชั่วขณะ "แก... แกกล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับฉัน!" แม่สามีหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด ฝ่ามือเหี่ยวย่นยกขึ้นเตรียมจะตบสั่งสอน หลินเฟยไม่ถอยหนี เธอแค่นยิ้มที่มุมปาก มือคว้าจับข้อมือของอีกฝ่ายไว้ได้อย่างแม่นยำด้วยความเร็วที่เหนือชั้น "แม่คะ... มือไม้คนแก่ไม่ควรทำอะไรที่ใช้แรงมากไปนะคะ พักดื่มน้ำหน่อยดีกว่าไหม?" ท่ามกลางสถานการณ์ตึงเครียด หางตาของหลินเฟยเหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาในลานบ้าน ร่างนั้นสวมชุดทหารสีเขียวมะกอกที่เปื้อนฝุ่นจากการเดินทาง ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวคู่นั้นจับจ้องมาที่เธอนิ่งนาน—จ้าวเหวินหลง สามีผู้เงียบขรึมของเธอ เขาไม่ได้พูดอะไร แต่บรรยากาศรอบตัวเขากลับกดดันจนคนรอบข้างต้องหยุดชะงัก หลินเฟยปล่อยมือแม่สามีแล้วหันไปมองชายหนุ่มที่เพิ่งปรากฏตัว "เหวินหลง... ลูกดูเมียตัวดีของลูกสิ! มันจะตบแม่! มันจะไล่แม่แล้ว!" แม่สามีรีบเปลี่ยนท่าทีเป็นผู้ถูกกระทำทันที จ้าวเหวินหลงก้าวมายืนคั่นกลางระหว่างทั้งสอง สายตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเคืองภรรยาอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับมีความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ "แม่... เรื่องนี้ให้ผมจัดการเองครับ" เสียงของเขาทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ เขาหันมามองหลินเฟย สายตาคู่นั้นกวาดมองใบหน้าที่ซีดเซียวของเธออย่างละเอียด ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในลานบ้านต้องตกตะลึง "ผมกลับมาแล้ว... และคืนนี้ เราจะทำอาหารกินกันเอง ไม่ต้องพึ่งพาข้าวของของบ้านใหญ่ที่แม่หวงนักหมานา" หลินเฟยเลิกคิ้วขึ้น เธอสัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวชายคนนี้ เขาไม่ได้เป็นเพียงสามีที่ถูกคลุมถุงชน แต่เขากำลังปกป้องเธอด้วยวิธีของเขาเอง ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะเอื้อมมือมาแตะไหล่เธอ ความรู้สึกประหลาดก็เกิดขึ้นกลางอากาศ สัมผัสบางอย่างที่คุ้นเคยจากมิติลับในจิตใจสั่นไหวอย่างรุนแรง กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศหายากที่ไม่มีทางหาได้ในยุคสมัยนี้โชยขึ้นมาแตะจมูก เธอรู้แล้วว่ามิติลับของเธอได้เปิดออกแล้ว... และในมือของเธอตอนนี้ไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันมีบางอย่างที่กำลังจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของพวกเขาไปตลอดกาล ทว่าก่อนที่หลินเฟยจะได้ตัดสินใจทำอะไร เสียงตะโกนด่าทอจากด้านนอกรั้วไม้ก็ดังขัดจังหวะขึ้น พร้อมกับชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งที่พังประตูเข้ามาด้วยท่าทีคุกคาม "จ้าวเหวินหลง! แกหนีงานที่กองทัพมาได้ยังไง? แล้วผู้หญิงคนนี้... คนที่ขโมยของหลวงไปซ่อนไว้ในบ้าน! พวกแกต้องถูกจับ!" หลินเฟยเบิกตากว้าง ความจริงที่เธอเพิ่งข้ามมิติมาได้ไม่ถึงชั่วโมง กลับกำลังนำพาเธอไปสู่กับดักที่คาดไม่ถึง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ 'กระท่อมไผ่ริมธาร' นะคะ