หิมะแรกบนยอดเขาไร้รัก

กระบี่ไม่ไร้ใจ ผู้ไร้ใจต่างหากคือผู้ถือกระบี่ เสียงโลหะกระทบกันครั้งสุดท้ายแว่วหายไปในความเวิ้งว้าง เหลือไว้เพียงความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวบนยอดเขาเมฆา ยอดเขาที่สูงเสียดฟ้าจนราวกับค้ำจุนสวรรค์แห่งนี้ ปกคลุมด้วยหิมะหนาทึบที่มิเคยละลายมานับร้อยปี ทว่าในยามนี้ ความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านออกมามิได้มาจากธรรมชาติ หากแต่มาจากจิตสังหารอันเข้มข้นที่กำลังกัดกร่อนอากาศธาตุรอบตัวจนบิดเบี้ยว ภายในตำหนักกระบี่ไร้ลักษณ์ หลี่มู่เฉินนั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นศิลาหยกขาว ดวงตาสงบนิ่งราวกับบึงน้ำโบราณที่ไม่เคยมีระลอกคลื่น ชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ไร้รอยเปื้อนสะท้อนแสงเรืองรองจากผลึกพลังปราณรอบกาย ทว่าปลายนิ้วที่วางอยู่บนเข่ากลับสั่นไหวเพียงเล็กน้อย... น้อยเสียจนหากไม่สังเกตด้วยจิตวิญญาณขั้นสูงย่อมไม่มีทางมองเห็น *สิบปี...* เวลาสิบปีผ่านไปดุจสายลมพัดผ่าน สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์แล้ว มันเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ในการหลับตาตื่นครั้งหนึ่ง แต่สำหรับเขา มันคือรอยแผลเป็นที่ถูกแช่แข็งไว้ด้วยน้ำแข็งพันปี รอยแผลที่เกิดจากเงาร่างหนึ่ง... เงาร่างที่เขาเคยเอ็นดูดุจสายโลหิต ทว่ากลับถือกระบี่เล่มเดียวกันแทงทะลุหัวใจของสำนักในคืนที่หิมะโปรยปรายเมื่อทศวรรษก่อน *ติ๊หยด...* หยดน้ำค้างแข็งร่วงหล่นจากชายคา กระทบลงบนพื้นศิลาเบื้องล่าง เสียงนั้นดังก้องกังวานในโสตประสาทของหลี่มู่เฉิน ราวกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่กำลังก้าวขึ้นบันไดหินทีละขั้น... ทีละขั้น... หลี่มู่เฉินมิได้ลืมตาขึ้น เขายังคงหลับตาทำสมาธิ แต่ลมหายใจกลับสะดุดไปวูบหนึ่งอย่างควบคุมไม่ได้ ไอสังหารสายนั้น... มันไม่ใช่ลมปราณทั่วไป มันคือ "เคล็ดกระบี่กลืนวิญญาณ" วิชาต้องห้ามที่สูญหายไปจากยุทธภพ และมีเพียงคนเดียวเท่านั้นในใต้หล้าที่ฝึกฝนมันจนสำเร็จ เยี่ยซิงเหอ ชื่อนี้มิได้ถูกเอמהออกจากปากของเขามาสิบปีเต็ม แต่มันฝังรากลึกอยู่ในกระดูกดำของประมุขยอดเขาเมฆาผู้นี้มาโดยตลอด "เจ้ากลับมาแล้วจริงๆ สินะ..." เสียงพึมพำแผ่วเบาดั่งเสียงถอนหายใจของสายลมหลุดออกจากริมฝีปากที่ซีดจาง ทันใดนั้น บรรยากาศภายในตำหนักก็แปรเปลี่ยนเป็นอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เปลวไฟจากตะเกียงสำริดโบราณไหววูบสีเขียวอมฟ้า ก่อนจะดับลงพร้อมกันทั้งหมด ความมืดมิดเข้าปกคลุม ทว่าโสตประสาทของหลี่มู่เฉินกลับคมชัดยิ่งกว่าเดิม เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านมาจากตีนเขา แรงกดดันที่เต็มไปด้วยความแค้น ความเคียดแค้น ชิงชัง และความปรารถนาที่จะทำลายล้างทุกสิ่งที่สร้างมากับมือ ที่ลานพิธีเบื้องนอก เหล่าศิษย์รุ่นหลังที่กำลังฝึกกระบี่ยามดึกต่างหยุดชะงัก พวกเขาต่างวางกระบี่ลงด้วยความตื่นตระหนก เมื่อแผ่นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นสะเทือน ไอหมอกสีดำสายหนึ่งพวยพุ่งขึ้นจากหุบเขาเบื้องล่าง ราวกับมังกรทมิฬที่ตื่นจากการหลับใหล "นั่น... นั่นมันพลังอะไรกัน?" ศิษย์พี่ใหญ่แห่งยอดเขาเมฆาหน้าถอดสี กระบี่ในมือสั่นระริกจนแทบประคองไม่อยู่ "หรือว่า... สัตว์อสูรบรรพกาลหลุดออกมาจากผนึก?" "ไม่ใช่สัตว์อสูร..." เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากเบื้องหลัง ท่ามกลางความมืด หลี่มู่เฉินก้าวเดินออกมาจากประตูตำหนัก ร่างกายของเขาสو่งประกายแสงสีเงินจางๆ กดดันให้ทุกคนต้องคุกเข่าลงด้วยความเคารพและหวาดกลัว สายตาคมกริบดั่งคมกระบี่กวาดมองไปยังขอบฟ้าไกลโพ้น ที่ซึ่งกลุ่มเมฆสีดำทะมันทะยานขึ้นปกคลุมดวงจันทร์จนมืดมิด "ท่านประมุข..." ศิษย์เอกคนปัจจุบันเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "พวกเราควรทำอย่างไรดีขอรับ?" หลี่มู่เฉินไม่ตอบ สายตาของเขายังคงจดจ้องไปยังจุดเดิม... จุดที่เงาร่างหนึ่งกำลังปรากฏขึ้นบนยอดผาหมอกทมิฬ เงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนอยู่ภายใต้เงาหมอก ทว่าดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและอำมหิต กำลังมองตรงมาที่เขา ราวกับพญาเหยี่ยวที่จ้องมองเหยื่อในกำมือ ระยะห่างระหว่างเขากับศิษย์ทรยศผู้นั้นคือหุบเหวลึกนับพันวา แต่เสียงหัวسาะเบาๆ ของเยี่ยซิงเหอกลับดังชัดเจนก้องกังวานอยู่ในจิตวิญญาณของทุกคน *“อาจารย์... ผ่านไปสิบปี กระบี่ในมือท่าน ยังคงคมกลาหรือว่าขึ้นสนิมไปตามกาลเวลาแล้วเล่า?”* สิ้นเสียงนั้น ท้องฟ้าเหนือยอดเขาเมฆาก็ผ่าเปรี้ยงลงมาอย่างไร้เค้าลาง สายฟ้าสีม่วงเข้มฟาดผ่าลงกลางลานพิธี เผยให้เห็นกระบี่ในมือของเยี่ยซิงเหอที่ถูกชักออกจากฝักช้าๆ แสงสีโลหิตสาดส่องย้อมหิมะสีขาวโพลนให้กลายเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต หลี่มู่เฉินยกมือขึ้นช้าๆ กระบี่เทวะ "ไร้ลักษณ์" ที่เหน็บอยู่ข้างกายพลันส่งเสียงร้องครางฮัมราวกับดีใจที่จะได้ดื่มกินเลือดอีกครั้ง นิ้วเรียวยาวกุมด้ามกระบี่แน่นจนข้อต่องอขาว -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่อันหนาวเหน็บนี้ด้วยกันนะคะ หลิวเยี่ยนซี