ด่านทดสอบหัวใจเซียน

คมกระبี่สีนิลกาฬสะท้อนประกายเยียบเย็น กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านเสียดแทงผิวเนื้อจนเกิดรอยแดงเรื่อ ปลายกระبี่ของเยี่ยซิงเหอจดจ่ออยู่บนจุดชีพจรสำคัญที่ลำคอของหลี่มู่เฉิน ประมุขยอดเขาเมฆาผู้เกริกไกรไร้ผู้ต่อต้านในรอบร้อยปี บัดนี้กลับนิ่งงันราวกับรูปสลักหยกสลักเสลา ทว่าแววตาคู่นั้นไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงประกายคลื่นอารมณ์ไหววูบดั่งผิวน้ำในยามพายุโหมกระหน่ำ "เจ้ากล้าจริง ๆ ซิงเหอ" น้ำเสียงของหลี่มู่เฉินต่ำทุบและราบเรียบ ราวกับน้ำแข็งพันปีที่ไม่อาจละลาย แม้คมกระبี่จะจ่ออยู่ใกล้เพียงคืบ แต่เขากลับไม่ขยับแม้แต่ปลายนิ้ว ปราณกระبี่ไร้ใจที่เคยหมุนวนรอบกายกลับสงบนิ่งผิดปกติราวกับยินยอมให้ศิษย์รัก—ผู้แปรเปลี่ยนเป็นศัตรู—ปลิดชีพลงได้ทุกเมื่อ เยี่ยซิงเหอแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาหงส์คู่คมกริบฉายแววหยันหยาดเยิ้มระคนเจ็บปวดลึกซึ้ง ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันจนซีดเซียว มือที่ถือกระبี่สั่นเทาเล็กน้อยโดยไม่ตั้งใจ ความสั่นไหวนี้มิใช่ความกลัว หากแต่เป็นแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับมาเนิ่นนานนับสิบปี "อาจารย์... ท่านยังคงเรียกขานข้าด้วยความเอ็นดูเช่นนี้อีกหรือ?" เยี่ยซิงเหอเค้นเสียงลอดไรฟัน ยามที่ความทรงจำเก่าก่อนไหลทะลักย้อนกลับมาดั่งกระแสน้ำเชี่ยว "วันที่ท่านใช้กระبี่เล่มนี้แทงทะลุผ่านตับไตไส้พุงของมารดาข้า เพื่อรักษาความยุติธรรมจอมปลอมของสำนัก ท่านเคยมีความลังเลเช่นนี้บ้างหรือไม่!" คำพูดนั้นราวกับคมหอกนับพันที่พุ่งเข้าเสียดแทงหัวใจของหลี่มู่เฉิน หน้าผากของประมุขหนุ่มปรากฏเม็ดเหงื่อกาฬผุดพราย ทว่าแววตาคมกริบยังคงจับจ้องใบหน้าที่เขาเฝ้าทะนุถนอมและเฝ้ามองเติบโตมากับมือ หน้าตาที่ในยามนี้เต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม หน้าที่ หรือ ความจริง? กฎเหล็กแห่งสำนักกระبี่ไร้ใจบัญญัติไว้ชัดเจน — *ผู้บรรลุวิถีเซียนไร้ใจ ต้องตัดขาดซึ่งความรัก โลภ โกรธ หลง และความผูกพันทางโลกทั้งปวง* มารดาของเยี่ยซิงเหอในวันนั้นคือผู้ฝึกวิชาสายมารที่สังหารผู้บริสุทธิ์ไปนับร้อย หลี่มู่เฉินในฐานะผู้ผดุงคุณธรรมแห่งยุทธภพ จำต้องลงดาบพิพากษาตามกฎสวรรค์ แต่เขาไม่เคยล่วงรู้เลยว่า เด็กหญิงตัวน้อยที่เขาเก็บมาเลี้ยงดูในวันนั้น จะกลายเป็นทายาทสายเลือดเดียวกับปีศาจตนนั้น และเติบโตมาเพื่อทวงคืนหนี้เลือดด้วยกระبี่ในมือของนางเอง "ถ้าวันนั้น... ข้าไม่ลงมือ ผู้ที่จะต้องดับสูญคือคนทั้งยุทธภพ รวมถึงตัวเจ้าด้วย ซิงเหอ" หลี่มู่เฉินกล่าวช้า ๆ น้ำเสียงเจือความระทมที่ถูกสะกดกลั้นไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเยือกเย็น "ข้าเลือกทำในสิ่งที่ถูกต้อง... แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะสร้างความเจ็บปวดให้เจ้าถึงเพียงนี้" "ถูกต้อง? ฮ่า ๆๆๆ ช่างเป็นคำที่สูงส่งเหลือเกิน!" เยี่ยซิงเหอกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นกระทบลงบนคมกระبี่สีนิล เกิดเสียงดัง *ติ๊ง* ราวกับเสียงระฆังแตกสลาย "ความถูกต้องของท่านแลกมาด้วยชีวิตของคนในครอบครัวข้า! วันนี้ หลี่มู่เฉิน หากท่านมีความกล้าหาญชาญชัยจริง จงใช้กระبี่ไร้ใจของท่านสังหารข้าเสียสิ! หรือว่า... ท่านไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าข้าผู้เป็นศิษย์ทรยศคนนี้กันแน่!" สิ้นคำพูด ปราณมารสีดำทมิฬก็ทะลักออกมาจากร่างของเยี่ยซิงเหอ พลังฟ้าดินรอบบริเวณแปรปรวน ท้องฟ้าที่เคยกระจ่างใสกลับมืดครึ้มด้วยเมฆหมอกสีเลือด อักขระโบราณนับร้อยปรากฏขึ้นรอบตัวนาง บ่งบอกถึงการทะลวงผ่านขอบเขตพลังขั้นวิกฤต วิชามารกลืนกินวิญญาณกำลังแผ่ขยายอาณาเขตเพื่อดูดกลืนทุกสิ่ง หลี่มู่เฉินสัมผัสได้ถึงอันตราย ร่างกายของเขาถูกแรงกดดันจากวิชามารบีบจนกระดูกลั่นเปรี๊ยะ หากเขาปล่อยให้เยี่ยซิงเหอบรรลุเคล็ดวิชานี้จนสมบูรณ์ นางจะสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปตลอดกาล และกลายเป็นปีศาจกระหายเลือดที่แม้แต่เงาของตนเองก็ยังไม่เหลือรอด แต่วิธีเดียวที่จะหยุดยั้งนางในตอนนี้ คือการใช้เคล็ดกระبี่ไร้ใจขั้นสูงสุด — *ตัดสัมพันธ์สะบั้นวิญญาณ* ซึ่งหมายถึงการปลิดชีพศิษย์รักด้วยมือของเขาเอง มือเรียวยาวของหลี่มู่เฉินค่อย ๆ เอื้อมไปกุมด้ามกระبี่ประจำกาย นิ้วมือสั่นระริกเล็กน้อยอย่างที่ไม่มีผู้ใดเคยเห็นมาก่อน ความขัดแย้งภายในจิตใจแผดเผาร่างกายของเขาจนลมปราณตีกลับ กระบี่ในมือส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับรับรู้ถึงความเจ็บปวดของผู้เป็นนาย "ซิงเหอ... หยุดเถอะ" หลี่มู่เฉินหลับตาลงชั่วพริบตา ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาคู่นั้นว่างเปล่า เยียบเย็น และเด็ดเดี่ยวราวกับเซียนผู้ไร้ซึ่งกิเลส "หากวิถีสวรรค์กำหนดให้ข้าต้องเลือก... ข้าขอเลือกรับทัณฑ์สวรรค์ทั้งหมดไว้ที่ตัวข้าเอง!" *ฉับพลัน!* แสงกระبี่สีขาวบริสุทธิ์เจิดจ้าพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แหวกม่านเมฆสีเลือดออกเป็นสองเสี่ยง รัศมีปราณเซียนอันยิ่งใหญ่แผ่ซ่ายกดทับแรงกดดันของวิชามารจนสั่นคลอน หลี่มู่เฉินตัดสินใจแล้ว — เขาจะไม่ฆ่านาง แต่จะใช้พลังทั้งหมดผนึกชีพจรและวิชามารของนาง แม้จะต้องแลกมาด้วยการตบะแตกซ่านและบาด1เจ็บสาหัสปางตายก็ตาม! ทว่า ในวินาทีที่กระبี่เซียนพุ่งเข้าหาจุดตันtian (จุดศูนย์Iกลางพลังปราณ) ของเยี่ยซิงเหอเพื่อทำการสะกด ร่างของหญิงสาวกลับหยุดชะงัก ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเคียดแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากของนางอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มของนาง... "อาจารย์... ท่านหลงกลข้าเข้าแล้ว..." เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับมาจากขุมนรกดังขึ้นข้างหูของหลี่มู่เฉิน ก่อนที่ไอประหลาดสีม่วงเข้มจะพุ่งทะลวงจากด้านหลังเข้าสู่แผ่นหลังของเขาอย่างแม่นยำ! หลี่มู่เฉินกระอักเลือดคำโตออกมาทันที ร่างกายทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นหินอัคนี ประกายแสงเซียนรอบตัวแตกสลายในพริบตา เขารีบหันกลับไปมองด้วยความตกตะลึง ปรากฏร่างของบุคคลผู้ไม่ควรจะอยู่ที่นี่—ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักยอดเขาเมฆา ผู้มีศักดิ์เป็นถึงอาจารย์ลุงของเขาเอง กำลังยืนยิ้มเยาะถือกระبี่อาบยาพิษชุ่มโชกอยู่เบื้องหลัง! หลี่มู่เฉินเบิกตากว้าง ยามที่ตระหนักได้ว่า แท้จริงแล้วศัตรูที่แท้จริงไม่ได้มีเพียงเยี่ยซิงเหอ และหมากกระดานนี้ถูกวางแผนไว้ล่วงหน้าเพื่อทำลายล้างเขาโดยเฉพาะ... ด้วยความขอบคุณจากใจจริงค่ะ — หลิวเยี่ยนซี