กระบี่ไร้คมที่ยังไม่ถูกฝน

“เจ้าจะฆ่าตัวตายหรืออย่างไร? ร่างกายที่ไร้ปราณเช่นนี้ หากฝืนโคจรวิชา ‘ดาราดับสูญ’ แม้เพียงครึ่งชั่วยาม เส้นชีพจรของเจ้าจะขาดสะบั้นดุจเส้นด้ายที่ถูกคมมีดตัด!” เสียงเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งบนยอดเขาดังขึ้นเบื้องหลัง เย่เฉินไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขายังคงนั่งขัดสมาธิอยู่บนผาหินที่ปกคลุมด้วยมอสสีเขียวชอุ่ม เลือดกำเดาหยดหนึ่งไหลรินจากปลายจมูกลงสู่พื้นดินที่แตกร้าว กลิ่นคาวเลือดเจือจางในอากาศสะท้อนถึงความหนักหน่วงของวิชาที่เขากำลังฝืนเค้น “เส้นชีพจรขาดสะบั้น? มู่หลานซาน... สำหรับคนที่เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ความตายย่อมเป็นเพียงละอองฝุ่นที่เกาะอยู่บนคมกระบี่” เย่เฉินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ทำให้บรรยากาศรอบกายสั่นไหว มู่หลานซานก้าวเข้ามาในรัศมีสามก้าว ดวงตาสีรัตติกาลของนางจ้องมองแผ่นหลังที่ดูโดดเดี่ยวของศิษย์ผู้นี้อย่างค้นหา นางเป็นถึงศิษย์เอกลำดับหนึ่งแห่งสำนักกระบี่นภา ผู้ซึ่งไม่เคยชายตาแลใคร แต่นับจากเหตุการณ์ที่หอคัมภีร์เมื่อวาน นางกลับสัมผัสได้ถึง ‘ความเก่าแก่’ ที่แฝงอยู่ในสายตาคู่นั้น... ราวกับเขามีชีวิตอยู่มานานนับพันปี “เจ้าไม่ใช่เย่เฉินคนเดิม” นางเปรยขึ้นเบาๆ มือที่เรียวบางดุจหยกขาวขยับไปแตะที่ด้ามกระบี่ข้างกายโดยสัญชาตญาณ “เจ้าเป็นใครกันแน่?” เย่เฉินผ่อนลมหายใจออกช้าๆ ปราณสีครามที่วนเวียนอยู่รอบกายค่อยๆ สงบลง เขาลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความเยาว์วัย ทว่ากลับลึกซึ้งดุจก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ผ่านการกัดเซาะจากกาลเวลา “ข้าคือผู้ที่หวนกลับมาเพื่อถอนรากถอนโคนคำลวงที่พวกเจ้าเชิดชู” เขาหยิบม้วนตำราหนังมังกรเก่าคร่ำคร่าออกมาจากอกเสื้อ ตำราเล่มนี้ถูกฝังลึกอยู่ในความทรงจำของเขาก่อนจะสิ้นลมในชาติก่อน ‘วิถีกระบี่ไร้ลักษณ์ - ขั้นพื้นฐาน: หยดน้ำผ่าหิน’ เขาลุกขึ้นยืน ร่างกายที่ดูผอมบางกลับแผ่ซ่านไอสังหารที่เย็นเยียบจนมู่หลานซานต้องก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว เย่เฉินหยิบกิ่งไม้แห้งบนพื้นขึ้นมาแทนกระบี่ ท่ามกลางความงุนงงของหญิงสาว เขาสะบัดกิ่งไม้เบาๆ ในอากาศ *แวบ!* เสียงแหวกอากาศแหลมคมดั่งเสียงกระบี่เทพตัดผ่านมิติ กิ่งไม้ในมือของเขาไม่ได้กระทบสิ่งใด ทว่าเศษหินเบื้องหน้ากลับแตกกระจายกลายเป็นผุยผงในเสี้ยววินาที “กระบี่ไร้คมที่ยังไม่ถูกฝน หากขัดเกลาด้วยเจตจำนงที่ถูกต้อง มันย่อมแหลมคมยิ่งกว่ากระบี่เล่มใดในใต้หล้า” เย่เฉินหันมามองนาง สายตาที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม “หลานซาน หากเจ้าต้องการจะอยู่เหนือวิถีเซียนที่จอมปลอมนี้ จงเลิกใช้กระบี่เพื่ออวดอ้างศักดา และเริ่มใช้มันเพื่อตัดขาดจากลิขิตฟ้าเสียเถิด” คำพูดของเขาดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจนาง มู่หลานซานนิ่งงัน นางรู้ดีว่าวิถีที่สำนักสอนมาตลอดคือการบำเพ็ญเพียรเพื่อเข้าหาเต๋า แต่วิถีของเย่เฉินกลับดูเหมือนการ ‘ทำลาย’ เต๋าเพื่อสร้างทางเดินใหม่ “เจ้าบ้าไปแล้ว...” นางพึมพำ แต่ในใจกลับเริ่มสั่นคลอน “ข้าอาจจะบ้า” เย่เฉินเดินเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอเย็นจากตัวนาง “แต่ความบ้าของข้า จะเป็นกุญแจดอกเดียวที่ไขประตูแห่งบัลลังก์ฟ้าให้เจ้าเห็น... เจ้าจะกล้าเดิมพันด้วยชีวิตหรือไม่?” ขณะที่มู่หลานซานกำลังจะเอ่ยตอบ เสียงคำรามกึกก้องจากยอดเขาหลักของสำนักก็ดังสนั่นขึ้น ตามมาด้วยแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาจากฟากฟ้า ท้องฟ้าที่เคยแจ่มใสกลับเปลี่ยนเป็นสีเลือดในพริบตา เย่เฉินเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาที่หรี่ลง เขาไม่ได้เกรงกลัว ทว่าเขากลับยิ้มที่มุมปากอย่างเหยียดหยัน “พวกมันมาเร็วกว่าที่ข้าคิด... ดูเหมือนความลับเรื่องการกลับมาของข้า จะไม่เป็นความลับอีกต่อไป” ทันใดนั้น เงาสีดำสามสายพุ่งลงมาจากหมู่เมฆ สวมชุดเกราะทมิฬที่สลักลวดลายอักขระต้องห้าม พวกมันไม่ใช่ศิษย์ในสำนัก... แต่เป็นเพชฌฆาตจากตำหนักโลหิตที่ถูกส่งมาเพื่อ ‘ลบ’ ตัวตนของเขาทิ้ง เย่เฉินขยับมือ มือซ้ายกระชับกิ่งไม้ มือขวาแบออกรับแรงกระแทกจากปราณมรณะที่พุ่งเข้าใส่ “หลานซาน ถอยไป!” กระบี่กิ่งไม้ในมือเขาสั่นระริก ปราณสีครามที่เขาบำเพ็ญมาตลอดทั้งคืนทะลักออกมาดั่งเขื่อนแตก เย่เฉินกระโจนเข้าหาเงาดำเหล่านั้นด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดของมนุษย์ ทว่าในจังหวะที่คมกระบี่ของเพชฌฆาตกำลังจะฟันเข้าที่คอของเขา ร่างของมู่หลานซานกลับปรากฏขึ้นขวางหน้าพร้อมกับชักกระบี่คู่กายออกมาอย่างรวดเร็ว “ข้าไม่เคยยอมให้ใครมาพรากคู่ซ้อมมือคนสำคัญของข้าไปง่ายๆ หรอก!” ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงกระซิบที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายก็ดังขึ้นข้างหูของเย่เฉินจากเงามืดด้านหลัง “เจ้าคิดจริงๆ หรือว่า... เจ้าได้หวนคืนมาเพียงลำพัง?” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านมิติกาลเวลากับมังกรครามท่องภพในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ