การ์ดใบสุดท้ายในมือขวา

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและฝุ่นปูนคละคลุ้งจนแสบจมูก ทัศนียภาพเบื้องหน้าไม่ใช่เมืองนีโอโซลที่คุ้นตาอีกต่อไป หากแต่เป็นซากปรักหักพังของตึกระฟ้าสิบแปดชั้นที่บิดเบี้ยวราวกับงานประติมากรรมอัปลักษณ์ ประตูดันเจี้ยนระดับ S ที่เพิ่งระเบิดออกเมื่อสิบนาที0ก่อน ได้เปลี่ยนย่านการค้าใจกลางเมืองให้กลายเป็นสุสานไร้เสียง เรย์ยกแขนเสื้อขึ้นปגคราบเขม่าสีดำบนใบหน้า ลมหายใจของเขายังคงหอบสะท้อนรุนแรง แว่นตากรอบบางเลนส์ซ้ายร้าวเป็นทางยาว แต่สายตาคู่คมหลังเลนส์ที่แตกสลายนั้นยังคงกวาดมองสำรวจความเสียหายรอบตัวอย่างเยือกเย็นและรวดเร็ว "เรย์! ทางนี้ปลอดภัยแล้ว... มั้งนะ" เสียงหอบเหนื่อยของลูน่าดังขึ้นพร้อมกับร่างเพรียวที่ทรุดลงพิงซากเสาคอนกรีต มือเรียวของเธอสั่นเทาขณะปลดสายสะพายโล่พลังงานประจำตัวลงกระแทกพื้น เสียงโลหะกระทบเศษปูนดังสะท้อนก้อง บาดแผลฉีกขาดที่ต้นแขนซ้ายส่งเลือดสีแดงสดไหลซึมผ่านชุดเกราะยุทธวิธีสีเข้ม แม้เจ้าตัวจะพยายามกัดฟันกลั้น ความเจ็บปวดไว้ แต่หยาดเหงื่อที่ผุดพรายตามขมับก็ฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังฝืนขีดจำกัด เรย์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ ร่างผอมเพรียวแต่เปี่ยมด้วยความนิ่งสงบย่อตัวลงตรงหน้าหญิงสาว นิ้วเรียวยาวหยิบผ้าก๊อซและสเปรย์ระงับปวดออกจากกระเป๋าคาดเอวอย่างคล่องแคล่วราวกับผ่านสนามรบมานับร้อยครั้ง "อย่าเพิ่งขยับแขนค่ะ ลูน่า กล้ามเนื้อฉีกถึงชั้นเนื้อเยื่อ ถ้าไม่อยากแขนเดี้ยงถาวรจนจับโล่ไม่ไหว ก็อย่านั่งทำเก่งตอนนี้เลยนะคะ" น้ำเสียงเรียบเรื่อยที่เจือความห่วงใยเบาบางดังขึ้น พร้อมกับที่เรย์ลงมือทำแผลให้อย่างเบามือ ลูน่าเบ้หน้าเล็กน้อยด้วยความเจ็บ แต่ก็ยอมปล่อยให้เพื่อนสนิทจัดการตามใจชอบ ดวงตากลมโตมองสำรวจใบหน้าของเรย์ที่นิ่งสนิท ไร้ร่องรอยความตื่นตระหนก แม้ว่าสถานการณ์รอบตัวเราจะเพิ่งเฉียดตายมาหมาดๆ ก็ตาม "นายเนี่ยนะ... ใจคอจะไม่ตกใจสักหน่อยเลยหรือไง ประตูดันเจี้ยนระดับ S ระเบิดแบบแบงค์แตก มอนสเตอร์ระดับราชาหลุดรอดออกไปได้ตั้งกี่ตัว สมาคมฮันเตอร์ประกาศเตือนภัยสีแดงเข้มแล้วนะ เรย์ นายยังจะมีสมาธิมานั่งพันแผลให้ฉันอยู่อีกเหรอ" ลูน่าอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากแซะ ทั้งที่ใบหน้ายังซีดเซียว "ตกใจไปก็เรียกตึกที่พังพวกนี้กลับมาไม่ได้หรอกค่ะ อีกอย่าง... ต่อให้เราวิ่งหนีสุดชีวิต ถ้าอัตราการรอดชีวิตมีค่าเท่ากับศูนย์ การใช้พลังงานอย่างไร้จุดหมายก็มีแต่จะตายเร็วขึ้นเท่านั้น" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สายตายังคงจดจ่อกับการพันแผลให้แน่นหนาพอดี มือของเขามั่นคง ไร้ซึ่งความลังเล—ทักษะและการตัดสินใจที่เฉียบคมเช่นนี้คือสิ่งที่ทำให้ลูน่าเชื่อมั่นในตัวผู้ชายคนนี้ ยิ่งกว่าเชื่อมั่นในกองกำลังพิทักษ์นครเสียอีก ตั้งแต่เหตุการณ์โศกนาฏกรรมในวงการอีสปอร์ตระดับโลกเมื่อสามปีก่อน ที่ทีมของเรย์ต้องพ่ายแพ้และสูญเสียทุกอย่างไปพร้อมกับความอยุติธรรมในระบบจัดอันดับ เรย์ก็ปิดตายโลกใบนั้น หันหลังให้กับการแข่งขันและการเดิมพันอันไร้แก่นสาร จนกระทั่ง "ระบบการ์ด" ปรากฏขึ้นบนโลกเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว พร้อมๆ กับประตูมิติที่ฉีกกระชากความเป็นจริง เรย์ไม่เคยเล่นเกมการ์ดสะสมเพื่อความบันเทิงอีกเลย... เขามองมันเป็น "กระดานหมากรุก" ที่ต้องคำนวณความตายล่วงหน้าสามตาเสมอ "เสร็จแล้วค่ะ ห้ามขยับจนกว่ายาชาจะออกฤทธิ์เต็มที่นะคะ" เรย์รวบอุปกรณ์ที่ใช้แล้วเก็บเข้ากระเป๋า ก่อนจะยืนขึ้นเต็มความสูง ทันใดนั้นเอง ดวงตาหลังกรอบแว่นร้าวก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งท่ามกลางกองซากปรักหักพังห่างออกไปราวห้าเมตร ท่ามกลางเศษคอนกรีตที่ถูกความร้อนแผดเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน มีแสงสีครามเรืองรองลอดออกมาอย่างแผ่วเบา แสงนั้นไม่ได้เจิดจ้าบาดตา แต่กลับมีความถี่ในการกระพริบที่แปลกประหลาด ราวกับชีพจรของสิ่งมีชีวิตที่กำลังเต้นรัวระรัวในจังหวะที่ผิดเพี้ยนจากโลกใบนี้ เรย์ขมวดคิ้วมุ่น สัญชาตญาณนักกลยุทธ์ที่ผ่านการวิเคราะห์ข้อมูลนับล้านบรรทัดส่งเสียงร้องเตือนภัยในหัว แต่ความอยากรู้อยากเห็นและแรงดึงดูดประหลาดกลับบังคับให้สองเท้าก้าวเดินเข้าไปหาอย่างช้าๆ "เรย์ ระวัง! นั่นมัน..." ลูน่าส่งเสียงเตือนด้วยความตกใจ พร้อมพยายามจะดันตัวเองลุกขึ้นยืน แต่ความเจ็บปวดทำให้เธอต้องทรุดลงไปใหม่ เรย์ไม่ตอบ เขาเดินฝ่าฝุ่นควันสีเทาจนมาหยุดยืนอยู่หน้าซากแผ่นคอนกรีตขนาดใหญ่ที่หักโค้ง ใต้ซากปูนนั้นมีวัตถุบางอย่างฝังอยู่ครึ่งหนึ่ง มันคือ "การ์ด" ไม่สิ... มันไม่ใช่การ์ดมอนสเตอร์หรือการ์ดเวทมนตร์ทั่วไปที่สมาคมฮันเตอร์เคยขึ้นทะเบียนไว้ การ์ดใบนี้มีขนาดใหญ่กว่าการ์ดมาตรฐานเล็กน้อย ขอบการ์ดหล่อหลอมด้วยโลหะสีดำสนิทที่มองเผินๆ คล้ายเหล็กกล้าไร้สนิม แต่ทว่าลวดลายสลักบนพื้นผิวด้านกลับเปล่งประกายแสงสีฟ้าครามและสีม่วงสลับกันไปมา ราวกับระบบวงจรไฟฟ้าในสมองกลอัจฉริยะ ตรงกลางของการ์ด ไม่ได้มีรูปภาพของมอนสเตอร์หรือตัวละครใดๆ ปรากฏอยู่ มีเพียงสัญลักษณ์รูป "นาฬิกาทรายที่ถูกกากบาทด้วยดาบไขว้" และตัวเลขสีแดงฉานที่กำลังนับถอยหลังอย่างช้าๆ **[ 45 : 00 : 00 : 00 ]** เรย์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกไปชั่วขณะ ตัวเลขนั้นไม่ใช่เวลาหลักวินาทีทั่วไป แต่มันคือหน่วย "วัน ชั่วโมง นาที วินาที" "นี่มัน... อะไรกัน..." เสียงพึมพำหลุดจากริมฝีปากของชายหนุ่ม ในเสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วชี้ของเรย์ยื่นออกไปสัมผัสกับผิวโลหะเย็นเฉียบของการ์ดปริศนา โลกทั้งใบก็ราวกับถูกกดปุ่มหยุดการเคลื่อนไหว เสียงลมพัด เสียงซากตึกถล่ม เสียงหอบหายใจของลูน่า ทุกสิ่งทุกอย่างเงียบสนิทลงในพริบตา ท้องฟ้าเหนือซากปรักหักพังที่เคยเป็นสีส้มอมเทาของยามเย็น กลับถูกย้อมด้วยสีแดงเลือดนกฉับพลัน หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าเข้มจำนวนนับไม่ถ้วนผุดขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าเรย์ ราวกับรหัสโค้ดนับล้านบรรทัดกำลังรr้นรันประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง ตัวหนังสือสีทองคำสว่างวาบจนแสบตาปรากฏขึ้นทีละบรรทัด พร้อมกับเสียงสังเคราะห์กังวานต่ำที่ดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในห้วงความคิดของเขาโดยตรง *[ ตรวจพบผู้ถือครองที่มีค่าความเข้ากันได้ 99.99% ]* *[ เริ่มต้นกระบวนการเชื่อมต่อระบบ: เด็คการ์ดพินาศ (Destiny Deck System) ]* *[ เงื่อนไขการลงทะเบียนสำเร็จ: ผู้เล่น 'เรย์' ได้รับสิทธิ์ในการครอบครอง 'เด็คปฐมบท' ]* *[ คำเตือนจากระบบ: โลกใบนี้จะถึงจุดจบในอีก 45 วันข้างหน้า หากไม่สามารถรวบรวมการ์ดกุญแจครบ 44 ใบ และพิชิตดันเจี้ยนศูนย์กลางได้ มิติทั้งหมดจะถูกรีเซ็ตและสูญสลายอย่างถาวร ]* *[ ภารกิจบังคับเริ่มต้น: จงเอาชีวิตรอดและเปิดใช้งานการ์ดใบแรกในมือขวาของคุณภายใน 60 วินาที ]* ดวงตากลมโตหลังเลนส์แว่นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างกายของเรย์นิ่งค้างไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว... แต่เป็นเพราะรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเขาค่อยๆ ยกขึ้นอย่างช้าๆ ท่ามกลางวิกฤตโลกแตกที่นับถอยหลังเหลือเวลาเพียงสี่สิบห้าวัน และระบบเกมการ์ดปริศนาที่พร้อมจะบดขยี้ชีวิตเขาได้ทุกเมื่อ นิ้วเรียวยาวของเรย์กลับกำการ์ดสีดำสนิทในมือขวาแน่นขึ้นอย่างมั่น เกมกระดานรอบใหม่นี้... เขาไม่ได้เป็นฝ่ายถูกเลือกให้เดินหมากอีกต่อไปแล้ว ...แต่เขาจะเป็นคน "แจกไพ่" เอง *** ขอบพระคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดประตูบานแรกไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!