เกินขอบเขตงาน

“โค้ดบรรทัดนี้ คุณเขียนด้วยสมองหรือใช้อารมณ์ตัดสินคะ เซน?” เสียงทุ้มต่ำของเรย์ดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงคีย์บอร์ดกลไกที่หยุดชะงักลงไปเมื่อครู่ เขาขยับตัวเข้าใกล้จนเซนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายไม้สนซีดาร์จางๆ ที่แฝงความดุดันของอัลฟ่าชั้นสูง ซึ่งจงใจปล่อยออกมาเพื่อกดดันกัน เซนไม่ถอยหนี เขาวางปากกาสไตลัสลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระทบเบาๆ นั้นคมชัดพอๆ กับนัยน์ตาเรียวรีที่ตวัดกลับไปมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่ “ผมเขียนด้วยความเข้าใจในจิตวิทยาผู้ใช้งาน ไม่ใช่แค่ตรรกะเย็นชาแบบที่คุณชอบทำ ถ้าคุณมองว่ามันคืออารมณ์ ก็คงเป็นเพราะอัลกอริทึมของคุณมันขาดความเป็นมนุษย์ไปหน่อยมั้งคะ เรย์” เรย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกเป็นยิ้มหยันที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เขาโน้มตัวลงมา มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะ กักขังเซนไว้ในพื้นที่ส่วนตัวอย่างสมบูรณ์ “ความเป็นมนุษย์งั้นเหรอ? บนโลกของสตาร์ทอัพ ความอ่อนไหวคือจุดอ่อนที่เปิดโอกาสให้คนอย่างคีย์เข้ามาแทรกแซงได้ง่ายๆ คุณกำลังทำตัวเหมือนเหยื่อที่กำลังล่อลวงนักล่าด้วยความหวานปลอมๆ” “อย่าเอามาตรฐานความหวาดระแวงของคุณมาตัดสินผม” เซนสวนกลับทันควัน ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะระยะห่างที่น้อยเกินไปจนหัวใจเริ่มทรยศ “ผมรู้ว่าอะไรควรทำ และผมก็รู้ดีว่าเส้นแบ่งระหว่าง ‘งาน’ กับ ‘เรื่องส่วนตัว’ มันอยู่ตรงไหน” “งั้นเหรอคะ?” เรย์ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เขาจงใจทอดเสียงต่ำพร่า “งั้นช่วยบอกทีสิ ว่าทำไมถึงต้องยอมนั่งปั่นโปรเจกต์นี้กับผมจนเลยเที่ยงคืน ทั้งที่ในสัญญาไม่ได้ระบุว่าต้องเฝ้าไข้… เอ้อ เฝ้าหน้าจอให้ผมถึงขนาดนี้” เซนหยุดชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาของเขาวูบไหวราวกับถูกจี้จุดสำคัญ เขาแค่นหัวเราะกลบเกลื่อน “เพราะผมรับเงินเดือนคุณมาเยอะไงคะ แล้วอีกอย่าง… ถ้าบริษัทพัง งานผมก็หายไปด้วย ผมแค่ฉลาดพอที่จะรักษาผลประโยชน์ตัวเอง” คำโกหกที่ลื่นไหลนั้นทำให้เรย์กระตุกยิ้มกว้างขึ้น เขาไม่ได้ถอยหนี แต่กลับขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนเซนรับรู้ได้ถึงความร้อนจากร่างกำยำ เรย์ยื่นมือไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากอีกฝ่ายออกช้าๆ สัมผัสนั้นแผ่วเบาทว่าหนักแน่นจนเซนรู้สึกเหมือนผิวหนังกำลังลุกไหม้ “โกหกไม่เก่งเลยนะ เซน” เรย์กระซิบ เสียงนั้นสั่นประสาทพอกับการกระทำ “คนที่รักษาผลประโยชน์ตัวเองจริงๆ เขาไม่นั่งจ้องหน้าผมด้วยสายตาแบบนั้นหรอก” “สายตาแบบไหนคะ?” เซนถามเสียงแผ่ว ความมั่นใจที่เคยมีเหมือนถูกสูบหายไปในความมืดของห้องทำงานเหลือเพียงประกายในแววตาที่เต้นเร่า “สายตาที่เหมือนกำลังร้องขอให้ผมทำลายเส้นแบ่งที่คุณพยายามขีดไว้นั่นไง” อากาศในห้องดูเหมือนจะเบาบางลงอย่างกะทันหัน เซนเม้มปากแน่น เขาไม่ได้ปฏิเสธ ไม่ใช่เพราะเขาเห็นด้วย แต่เพราะรสสัมผัสจากสายตาของเรย์กำลังดึงเขาให้ตกลงไปในหลุมพรางที่เจ้าตัวขุดไว้ด้วยความเต็มใจ ความดื้อรั้นในตัวเขาเริ่มถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวที่ยากจะควบคุม ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังเดือดระอุจนใกล้ถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอแล็ปท็อปของเซนก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ แสงสีฟ้าจากจอสะท้อนเข้ากับใบหน้าของทั้งคู่ ดึงพวกเขากลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง เซนเบนสายตาไปที่หน้าจอ ข้อมูลรหัสลับที่เขาเผลอเปิดทิ้งไว้แสดงข้อความเตือนภัยจากการเข้าถึงข้อมูลภายนอก ซึ่งเป็นรหัสเดียวกับที่คีย์เคยใช้ในการเจาะระบบของเขาก่อนหน้านี้ “เรย์… ระบบเราถูกโจมตี” เซนเปลี่ยนท่าทีเป็นจริงจังทันที แต่เรย์กลับมองผ่านหน้าจอไปยังประตูห้องทำงานที่ปิดสนิท เขาไม่ได้มองไปที่ความปลอดภัยของข้อมูล แต่เขามองไปที่เงาตะคุ่มของใครบางคนที่กำลังยืนนิ่งอยู่หลังบานประตูไม้บานนั้น แรงกดดันจากฟีโรโมนของอัลฟ่าอีกคนที่คุ้นเคยเกินไปแผ่ซ่านเข้ามาในห้อง “ดูเหมือนว่า ‘งาน’ ของเราจะไม่ได้จบแค่เรื่องโค้ดแล้วล่ะนะ” เรย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย็นเยียบ เขาค่อยๆ ยืดตัวขึ้นเต็มความสูงและขยับตัวไปบังหน้าเซนไว้อย่างเป็นธรรมชาติ ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของคีย์ที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มอาบยาพิษในมือถือแก้วไวน์ราคาแพงราวกับเพิ่งเดินกลับมาจากงานปาร์ตี้หรูหรา “ทำงานดึกดื่นกันขนาดนี้ ไม่กลัวเหนื่อยเกินไปหน่อยเหรอครับ? คุณเรย์… แล้วก็นะ ดูเหมือนว่าระบบรักษาความปลอดภัยที่คุณภูมิใจนักหนา จะไม่ได้ป้องกัน ‘แขกที่ไม่ได้รับเชิญ’ อย่างผมได้เลยสักนิด” ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางไปกับความตื่นเต้นในทุกบรรทัดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!