กลิ่นฟีโรโมนที่คุมไม่อยู่

“ถ้าคุณคิดว่าการเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องโปรเจกต์อัลกอริทึมนี้จะทำให้ผมใจอ่อนล่ะก็ บอกไว้ก่อนเลยนะว่าคุณคิดผิดถนัด เซน” เสียงทุ้มต่ำของเรย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในลิฟต์ส่วนตัวที่ค้างเติ่งอยู่ระหว่างชั้น 24 และ 25 แรงกระแทกจากการหยุดกะทันหันทำให้ข้าวของในมือเซนร่วงกระจายเต็มพื้น แต่สิ่งที่น่าตื่นตระหนกยิ่งกว่าคือสถานการณ์ที่บีบคั้นร่างกายของเขาทั้งสองคนให้แนบชิดกันจนแทบไร้ช่องว่าง เซนที่พยายามจะทรงตัวแต่กลับเสียหลักถูกวงแขนแกร่งของ CEO หนุ่มคว้าเอวไว้ทันท่วงที กลิ่นอายอัลฟ่าที่ควรจะมีความเย็นชาประหนึ่งน้ำแข็งแห้ง กลับจู่โจมประสาทสัมผัสของเขาด้วยความร้อนแรงที่อบอวลไปด้วยกลิ่น ‘วานิลลาขม’ เข้มข้น ผสมผสานกับกลิ่น ‘ไวน์แดง’ ของโอเมก้าที่เผลอหลุดรอดออกมาจากต่อมฟีโรโมนอย่างไม่อาจควบคุมได้ “ปากดีเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ คุณเรย์” เซนหอบหายใจถี่ สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังสั่นไหวเล็กน้อย “ผมแค่จะมาเตือนเรื่องคีย์... ไม่ได้จะมาอ่อยคุณในลิฟต์ที่กำลังจะตกแบบนี้” “เหรอ?” เรย์กระตุกยิ้มหยัน มือข้างที่โอบเอวเขาไว้กระชับแน่นขึ้นจนเซนรู้สึกได้ถึงแรงบีบที่แฝงไปด้วยความปรารถนาบางอย่าง “แต่กลิ่นคุณมันฟ้องนะ เซน... กลิ่นคุณกำลังบอกว่าคุณกำลัง ‘ต้องการ’ ให้ผมทำอะไรบางอย่างมากกว่าแค่เตือน” ความเงียบในลิฟต์กลายเป็นความตึงเครียดที่แทบจะละลายเหล็กกล้า แรงสั่นสะเทือนจากภายนอกทำให้ไฟฉุกเฉินสีสลัวกะพริบถี่ ตัวลิฟต์ที่ค้างอยู่เริ่มเอนเอียงตามจังหวะโครงสร้างที่ได้รับความเสียหายจากเหตุการณ์ sabotage ที่คีย์เป็นคนวางแผนไว้ เซนพยายามขยับกายออกห่าง แต่ยิ่งขยับ กลิ่นฟีโรโมนของเขาก็ยิ่งฟุ้งกระจายจนเรย์เริ่มคุมสติไม่อยู่ ดวงตาของเรย์เปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นสีเข้มจัด แววตาของนักล่าที่ถูกกระตุ้นด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่ากำลังรุกคืบเข้ามา เซนเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความใกล้ชิดที่อันตรายนี้กำลังทำให้กำแพงความมั่นใจที่เขาเพียรสร้างมาพังทลาย “ถอยไป...” เซนกระซิบเสียงสั่น “ถอยไม่ได้แล้ว” เรย์พึมพำชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินทำเอาเซนขนลุกซู่ “คุณเป็นคนเริ่มเกมนี้เองนะเซน ทั้งที่รู้ว่าผมเป็นพวกอัลฟ่าที่ ‘อดทนต่ำ’ โดยเฉพาะกับคุณ” เรย์ดันตัวเซนจนแผ่นหลังสัมผัสกับผนังเย็นเฉียบของลิฟต์ ก่อนจะใช้แขนอีกข้างยันขนาบข้างปิดกั้นทางหนีทุกทิศทาง มือหนาเชยคางมนขึ้นบังคับให้สบตา กลิ่นฟีโรโมนของทั้งคู่โอบรัดกันราวกับเป็นเนื้อเดียว กลิ่นวานิลลาและไวน์แดงผสมปนเปจนไม่อาจแยกออกว่าใครเป็นผู้ล่าหรือผู้ถูกล่า ในจังหวะที่เซนกำลังจะเอ่ยสวนกลับ เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังสนั่นหวั่นไหว ลิฟต์กระตุกอย่างรุนแรงอีกครั้งจนร่างของทั้งคู่ซวนเซไปตามแรงเหวี่ยง เรย์ตัดสินใจรั้งตัวเซนเข้ามาแนบอกแน่นเพื่อปกป้องไม่ให้ศีรษะของอีกฝ่ายกระแทกกับแผงควบคุม ในวินาทีนั้นเองที่ริมฝีปากของพวกเขาสัมผัสกันอย่างไม่ตั้งใจ สัมผัสที่ไม่ได้เกิดจากความใคร่เพียงอย่างเดียว แต่มันคือความตื่นตระหนกที่แปรเปลี่ยนเป็นความโหยหา เซนเบิกตากว้าง มือที่เคยผลักไสกลับเปลี่ยนเป็นขยำเสื้อเชิ้ตของเรย์แน่น ความรู้สึกวูบวาบแล่นปราดไปทั่วร่างราวกับกระแสไฟฟ้าช็อต อัลกอริทึมที่เคยแม่นยำในสมองของเรย์ตอนนี้กลายเป็นเลขศูนย์ที่ไร้ค่า เขาจูบตอบอย่างหนักหน่วง ราวกับต้องการตักตวงความหวานที่เขาปฏิเสธมาตลอดหลายเดือน “คุณ... อย่า...” เซนขาดคำพูดเมื่อลิฟต์หยุดนิ่งสนิทลงฉับพลัน ประตูลิฟต์ที่ปิดตายค่อยๆ เลื่อนเปิดออกด้วยระบบความปลอดภัยอัตโนมัติ เผยให้เห็นแสงไฟสว่างจ้าจากโถงทางเดินชั้นที่ติดอยู่ และที่หน้าประตูนั่นเอง... ร่างสูงโปร่งของ ‘คีย์’ ยืนกอดอกมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นชาและเต็มไปด้วยความสมเพช คีย์กระตุกยิ้มมุมปาก พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำลายทุกบรรยากาศ “แหม... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะโปรเจกต์สำคัญของพวกคุณเข้าให้แล้วสินะครับ คุณ CEO อัจฉริยะ... และคุณโค้ชคนเก่ง” เรย์ผละออกจากเซนทันที แววตาของเขากลับมาเรียบเฉยอย่างรวดเร็ว แต่หน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงจากการหอบหายใจยังคงฟ้องความจริงที่ไม่อาจซ่อนได้ เซนยืนนิ่งหน้าแดงก่ำ พยายามจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่แต่กลิ่นฟีโรโมนที่ยังคงตกค้างรอบตัวเขาทำให้ความลับที่เพิ่งเกิดขึ้นถูกเปิดเผยโดยสมบูรณ์ คีย์ก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว สายตาจ้องเขม็งไปที่เซนก่อนจะหันไปทางเรย์ด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุก “เชิญต่อกันให้จบสิครับ... เพราะหลังจากนี้ คุณเรย์จะต้องตัดสินใจเลือกแล้วว่าจะยอมทำลายตัวเองเพื่อเก็บคนคนนี้ไว้... หรือจะยอมมอบ ‘อัลกอริทึม’ ทั้งหมดให้ผม แล้วเลิกยุ่งกับเรื่องไร้สาระพวกนี้เสียที” เรย์หรี่ตามองคีย์ มือของเขาที่ซ่อนอยู่ข้างหลังกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความโกรธแค้นประดังเข้ามาในหัวใจ แต่สิ่งที่ทำให้เขาเจ็บปวดยิ่งกว่าคือสายตาของเซนที่มองมาด้วยความผิดหวังระคนสับสน “คีย์... ออกไปจากที่นี่ซะ” เรย์คำรามต่ำ “ผมออกแน่ครับ...” คีย์แค่นหัวเราะ ก่อนจะทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แต่ก่อนไป ผมอยากให้คุณดูนี่หน่อย... ว่าสิ่งที่ผมเพิ่งส่งเข้าอีเมลของบอร์ดบริหารไปเมื่อนาทีที่แล้ว มันคืออะไร” เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตในมือของเรย์ดังขึ้นพร้อมกันหลายครั้ง เซนชะงักไปเมื่อเห็นสีหน้าของเรย์ที่เปลี่ยนไปทันทีที่เปิดดูหน้าจอ ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางไปกับความตื่นเต้นในทุกบรรทัดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!