เส้นขนานที่มาบรรจบ

"คุณกำลังใช้ตรรกะแบบไหนมาตัดสินว่าฉันไม่มีค่าพอจะยืนเคียงข้างคุณในเกมนี้คะ คุณเรย์" น้ำเสียงของเซนไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แม้ว่าในตอนนี้ร่างโปร่งจะถูกต้อนให้ถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานกระจกใสระเบียงเพนต์เฮาส์ ความสูงสามสิบชั้นเบื้องล่างสะท้อนแสงไฟนีออนของมหานครเป็นประกย์ระยิบระยับ ทว่าสิ่งที่ร้อนแรงยิ่งกว่าแสงสีเหล่านั้น กลับเป็นกลิ่นฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์ปนเปรส้มยูซุของอัลฟ่าหนุ่มที่แผ่ซ่านกดดันจนอากาศรอบตัวแทบเจือจางลงทุกที เรย์ไม่ตอบในทันที ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาพราวระยับด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกบีบอัดไว้จนถึงขีดสุด นิ้วเรียวยาวข้างหนึ่งยันกระจกไว้เหนือหัวไหล่ของเซน กักขังโอเมก้าปากเก่งไว้ในพื้นที่ส่วนตัวที่แคบลงเรื่อยๆ เขาย่อตัวลงเล็กน้อยให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึง ปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่นอย่างคนที่กำลังพยายามสะกดกลั้นคำพูดที่อันตรายที่สุดในชีวิต "เกมนี้มันอันตรายเกินไปสำหรับคุณ เซน" เรย์เค้นเสียงลอดไรฟัน "คุณคิดว่าการเอาตัวเข้าไปพัวพันกับข้อเสนอของไอ้คีย์มันเท่มากนักหรือไง คุณคิดว่าตัวเองฉลาดพอจะเล่นกับไฟโดยไม่โดนแผดเผาหรือไงวะ!" "อย่างน้อยฉันก็ฉลาดพอที่จะไม่ใช้ความเงียบงันมาผลักไสคนที่พยายามปกป้องตัวเองค่ะ!" เซนสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีเข้มวาววับด้วยความท้าทาย ไม่ยอมลดละแรงกดดันแม้แต่นิ้วเดียว "คุณกลัวอะไรคะคุณเรย์ กลัวว่าฉันจะเห็นว่าภายใต้เกราะอัลฟ่าจอมหยิ่งยโสของคุณ มันมีความกลัวซ่อนอยู่ใช่ไหม กลัวว่าถ้าฉันเข้ามาใกล้เกินไป คุณจะต้องยอมรับว่าตัวเอง... ขาดฉันไม่ได้" ราวกับถูกจี้ถูกจุดดำมืดในใจ เรย์ชะงักกึก กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าพุ่งทะยานขึ้นจนห้องทั้งห้องอบอวลไปด้วยความรuเร่าร้อนและดุดัน เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน ความเงียบงันระหว่างทั้งคู่หนาแน่นจนแทบจะใช้มือจับต้องได้ มันคือจุดพีคของความรู้สึกที่ไม่มีใครกล้าปริปากพูดออกมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา—เส้นบางๆ ระหว่างการเป็นพันธมิตรทางธุรกิจ คู่ปรับคนสำคัญ และความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหาอัลกอริทึมใดมาคำนวณได้ เรย์มองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดลึกซึ้งที่เจ้าตัวพยายามซ่อนเร้น มืออีกข้างที่ว่างเอื้อมไปสัมผัสกรอบหน้าของเซนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่สั่นเทานิดๆ นั้นทำให้เซนชะงัก เปลือกตาปิดลงครึ่งหนึ่งโดยอัตโนมัติ "เซน..." เรย์กระซิบเสียงพร่า แววตาดุดันเมื่อครู่วูบไหวราวกับเปลวเทียนต้องลม "ถ้าคุณยังดื้อดึงแบบนี้... ผมอาจจะควบคุมตัวเองไม่ให้ทำลายคุณไม่ได้" "ก็ลองดูสิคะ..." เซนท้าทายด้วยเสียงที่เบาหวิวแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ หัวใจในอกเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกซี่โครง เคมีที่ดึงดูดเข้าหากันรุนแรงเกินกว่าสัญชาตญาณใดๆ จะต้านทาน ไรเฟลความอดทนของทั้งสองฝ่ายขาดผึ่งลงในวินาทีนั้น เรย์ก้มลงหมายจะปิดริมฝีปากที่ดื้อรั้นนั้นด้วยจูบที่จะเผาทำลายทุกข้อกังขา ทว่า— *กริ๊ก! เสียงปลดล็อกประตูห้องชุดระบบดิจิทัลดังขึ้นก้องกังวาน ทำลายบรรยากาศสีชมพูและแรงดึงดูดมหาศาลให้แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ในพริบตา* ทั้งเรย์และเซนผละออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อร่างสูงโปรดของ 'คีย์' ก้าวเข้ามาในเพนต์เฮาส์ส่วนตัวหน้าตาเฉย พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปากและเอกสารสัญญาฉบับหนึ่งในมือ "ขอโทษทีนะที่ขัดจังหวะช่วงเวลาวาบหวิว..." คีย์กวาดสายตามองทั้งสองคนที่ยืนห่างกันคนละมุมด้วยรอยยิ้มเยาะ "แต่ดูเหมือนว่า... ผมจะมาทันเวลาฟังคำตอบสุดท้ายพอดี ว่าบริษัทของคุณจะเลือกเซ็นสัญญากับผม หรือปล่อยให้ทุกอย่างพังคามือพวกคุณเอง" ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความสั่นสะท้านในหัวใจไปกับตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!