ผู้บุกรุกในกรงทอง

“ถ้าคุณไม่หยุดกดดันครอบครัวฉัน ในฐานะที่ฉันเป็นคนกู้... ฉันจะเป็นคนชดใช้ให้คุณเอง” เสียงของอลิสาสั่นพร่า ทว่าแววตากลับเด็ดเดี่ยวราวกับกวางน้อยที่กระโดดเข้าหากรงเล็บของพยัคฆ์ร้าย เธอไม่ได้มาเพื่ออ้อนวอนขอความเห็นใจ แต่มาระเบิดทางเลือกสุดท้ายที่เธอมี บนพื้นพรมหนานุ่มกลางคาสิโนหรูใจกลางเมืองที่อบอวลไปด้วยกลิ่นควันบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นอายของเงินตราที่หมุนเวียนดั่งกระแสเลือดของผู้คนในที่แห่งนี้ คิรากรไม่แม้แต่จะปรายตามามอง หญิงสาวร่างบางที่ยืนสั่นเทาอยู่ตรงหน้าเปรียบเสมือนฝุ่นผงในสายตาของเขา เขาจิบวิสกี้ในแก้วคริสตัลอย่างใจเย็น ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดัง *กึก* ราวกับเสียงประกาศิตที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทลงทันที “ชดใช้?” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างกำยำบดบังแสงไฟจนใบหน้าคมเข้มตกอยู่ในเงามืด “เธอเอาอะไรมาต่อรองกับฉัน อลิสา... ศักดิ์ศรีที่ไร้ค่า หรือร่างกายที่อ่อนแอไร้ทางสู้ของเธอกันล่ะ?” อลิสากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปถึงหัวใจแต่มันยังเทียบไม่ได้กับความหวาดกลัวที่แม่ของเธอกำลังเผชิญอยู่ที่บ้าน หนี้สินก้อนโตที่บิดาผู้ล่วงลับทิ้งไว้เป็นดั่งบ่วงรัดคอ และตอนนี้... คิรากรกำลังดึงบ่วงนั้นให้แน่นขึ้นทุกขณะ “ฉันมีแค่ตัว... ถ้าคุณต้องการมันนัก ก็เชิญทำตามอำเภอใจ แต่ขอให้แม่ฉันปลอดภัย” เธอเค้นคำพูดออกมาแทบจะขาดใจ คิรากรก้าวเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนที่มีกลิ่นเหล้าจางๆ เป่ารดข้างขมับของเธอ แรงกดดันจากมวลกล้ามเนื้อที่แผ่ออกมาจากร่างกายชายหนุ่มทำให้เธอตัวลีบเล็ก เขายื่นมือหนาไปเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตากับนัยน์ตาสีรัตติกาลที่ไร้ซึ่งความปรานี “ไปคุยกันที่ห้องทำงาน” คำสั่งสั้นๆ นั้นมาพร้อมกับแรงฉุดกระชากที่ข้อมือ อลิสาเสียหลักเซไปตามแรงจูงของชายผู้เป็นเจ้าชีวิต เธอถูกลากผ่านสายตาของเหล่าการ์ดร่างยักษ์และนักพนันที่มองมาด้วยความสมเพชและหิวกระหาย หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบ แต่ในห้วงลึกกลับมีความโหยหาบางอย่างที่เธอเองก็อธิบายไม่ได้... โหยหาที่จะหลุดพ้นจากพันธนาการนี้ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม เมื่อบานประตูห้องทำงานหรูหราปิดลง เสียงล็อกกลอนจากด้านในดังขึ้นดั่งเสียงคำพิพากษา คิรากรเหวี่ยงร่างหญิงสาวไปจนชิดผนังก่อนจะกักขังเธอไว้ด้วยวงแขนแข็งแกร่ง สัมผัสจากแผงอกกว้างที่เบียดชิดทำให้ลมหายใจของอลิสาติดขัด “รู้ไหมว่าการเดินเข้ามาในถ้ำเสือโดยไม่มีอาวุธ มันหมายถึงอะไร?” เขากระซิบชิดใบหู เสียงแหบพร่าดึงสัญชาตญาณดิบของเขาให้ตื่นตัว มือหนาไล้ผ่านแก้มเนียนอย่างถือสิทธิ์ อลิสาหลับตาแน่น ปล่อยให้น้ำตาหยดหนึ่งรินไหลลงมา เธอไม่ได้สะอื้น แต่ความเงียบของเธอกลับเป็นสิ่งที่ยั่วยุอารมณ์ของชายหนุ่มได้ดีที่สุด “มันหมายความว่าฉันเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ...” เธอกลั้นใจตอบ “และคุณคือผู้ชนะ... ตลอดกาล” คิรากรแสยะยิ้มที่มุมปาก มือที่เชยคางเปลี่ยนมาเป็นโอบรัดเอวคอดกิ่ว ดึงร่างเธอให้แนบชิดจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน เขาสัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่รวดเร็วของเธอ มันเป็นจังหวะแห่งความกลัว... หรือความเสน่หาที่เธอพยายามซ่อนไว้กันแน่? “งั้นฉันจะแสดงให้ดูว่า... เชลยศรัทธาอย่างเธอ ต้องรับใช้ 'ผู้ชนะ' อย่างไร” เขาก้มลงมาจนปลายจมูกโด่งสันแตะกับพวงแก้มร้อนผ่าว แววตาของเขาไม่ได้ฉายชัดถึงความเมตตา แต่มันลุกโชนด้วยแรงปรารถนาที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล อลิสารู้ดีว่าวินาทีนี้ กรงทองที่เธอเดินเข้ามาด้วยความจำนน มันไม่ได้มีทางออกที่ง่ายดายอย่างที่เธอคิด ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรง เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของคิรากรก็แผดเสียงขึ้นทำลายความเงียบ เขาไม่ได้ละสายตาไปจากเธอ มือที่โอบรัดเอวกลับยิ่งแน่นขึ้นราวกับต้องการจะหักกระดูกเธอให้แตกสลาย คิรากรกดรับสายด้วยมือข้างเดียว สายตาจ้องเขม็งไปที่ดวงตาสั่นระริกของหญิงสาว ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ทำให้เลือดในกายของอลิสาเย็นเฉียบไปถึงขั้วหัวใจ “ว่าไง... ธันวา? ทำไมถึงโทรมาหาฉันในเวลาที่ฉันกำลังจะ 'กิน' ของหวานแบบนี้?” ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะมีเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูของศัตรูตัวฉกาจดังลอดออกมา “เก็บของหวานของแกไว้ให้ดีเถอะคิรากร... เพราะในไม่ช้า สิ่งที่แกหวงแหนที่สุด จะถูกฉันพรากไปจากมือ... เหมือนที่แกทำกับคนของฉัน!” คิรากรลดโทรศัพท์ลงช้าๆ นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยเพลิงแค้น เขาหันมาหาอลิสาที่ยืนตัวแข็งทื่อราวกับรูปสลัก ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมฝีปากบาง สัมผัสลมหายใจที่สั่นสะท้านของเธอด้วยความกระหายที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ “ดูเหมือนจะมีคนอยากรู้นักว่า... รสชาติของเธอจะเป็นยังไง ถ้าฉันทำเครื่องหมายจองไว้ก่อนจะส่งตัวให้เขา” ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ห้วงแห่งเสน่หาและกับดักศรัทธาไปกับละอองดาวเดือนเก้านะคะ