สถาปนิกแห่งเขตตะวันออก

เส้นผ่านศูนย์กลางของฐานรากหินปูนสามจุดร้อยเมตร ถูกกำหนดด้วยพิกัดทางคณิตศาสตร์ที่แม่นยำถึงทศนิยมตำแหน่งที่สี่ บนหน้าจออินเทอร์เฟซของอลัน เวลานี้ไม่ได้มีภาพของทุ่งหญ้าเขียวขจีหรือซากปรักหักพังของเขตตะวันออกอีกต่อไป แต่ทว่ามันถูกทับซ้อนด้วยโครงข่ายเวกเตอร์สีฟ้าเรืองแสง ที่โยงใยกันราวกับระบบเส้นเลือดใหญ่ของสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ "ถ้าท่านยังดึงดันจะฝังท่อส่งมานาผ่านชั้นหินปูนความหนาแน่นต่ำตรงนั้น ค่าความต้านทานรวมของระบบจะพุ่งสูงขึ้นเจ็ดเปอร์เซ็นต์นะครับนายท่าน และนั่นหมายถึงพลังงานที่จะสูญเสียไปฟรีๆ ระหว่างการขนส่งเทียบเท่ากับปริมาณมานาที่ใช้หล่อเลี้ยงเขตที่อยู่อาศัยของผีน้อยร้อยตัวเลยทีเดียว" เสียงใสแจ๋วของลูมิน่าดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างโปร่งแสงขนาดเท่าฝ่ามือ เธอกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนขอบหน้าต่างสถานะเสมือน นิ้วเรียวเล็กจิ้มลงไปที่กราฟแสดงอัตราการไหลเวียนของมานาใต้ดิน ซึ่งกำลังเต้นตุบๆ เป็นจังหวะตามการทำงานของแกนกลางเมืองที่อลันเพิ่งติดตั้งไปเมื่อช่วงดึกที่ผ่านมา อลันไม่ได้ละสายตาจากชุดโค้ดคำสั่งที่เขากำลังเขียนแก้ไขผ่านปลายนิ้ว แว่นตาไร้กรอบสะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าจอโฮโลแกรม นิ้วมือเรียวยาวขยับลากเส้นเชื่อมโยงโหนดพลังงานบนแผนผังเมืองด้วยความรวดเร็วและเด็ดขาด "ฉันคำนวณเผื่อค่าความสูญเสียนั้นไว้ในระบบสำรองฉุกเฉินแล้วลูมิน่า" เสียงทุ้มต่ำเอื้อnกล่าวอย่างเยือกเย็น ขณะที่ดวงตาคู่คมกวาดมองตัวเลขสถิติที่วิ่งผ่านรัวเร็ว "ถ้าเราเลี่ยงชั้นหินปูนตรงนั้นตามที่เธอแนะนำ แนวท่อจะต้องเบี่ยงหลบซากโบราณสถานใต้ดินที่ยังไม่ได้สำรวจ ซึ่งจะกินเวลาขุดเจาะเพิ่มขึ้นอีกสี่สิบแปดชั่วโมง ในเกมนี้ เวลาคือทรัพยากรที่มีต้นทุนสูงที่สุด ยิ่งเราวางโครงข่ายเสร็จเร็วเท่าไหร่ ความได้เปรียบในการควบคุมพื้นที่ยุทธศาสตร์ก็จะเป็นของเรามากขึ้นเท่านั้น" ลูมิน่าพองแก้มป่องอย่างขัดใจเล็กน้อย เธอบินวนรอบศีรษะของชายหนุ่มหนึ่งรอบก่อนจะทิ้งตัวลงมาเกาะที่ไหล่ซ้ายของเขา น้ำเสียงของ AI สาวเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเมื่อวิเคราะห์ข้อมูลเชิงลึก "นายท่านนี่ใจร้อนเสมอเลยนะครับ... แต่ก็นั่นแหละค่ะ—เอ๊ย! แต่นั่นแหละครับ เหตุผลที่ระบบเลือกนายท่านเข้ามาทำโปรเจกต์นี้" ลูมิน่ารีบแก้คำพูดทันทีเมื่อเหลือบไปเห็นหางตาที่ปรายมองมาอย่างดุๆ "เอาเถอะค่ะ... เอ้ย ครับ! จากการจำลองสถานการณ์ล่าสุด ถ้าเราใช้โครง and-gate ควบคุมวาล์วเปิด-ปิดมานาแบบอัตโนมัติที่โหนด A-04 ตามที่ท่านร่างไว้ ประสิทธิภาพการจ่ายพลังงานจะทะยานขึ้นไปแตะจุดสูงสุดที่เก้า puluhเก้าจุดเก้าเปอร์เซ็นต์ทันที เป็นตัวเลขทางสถิติที่งดงามมากเลยทีเดียวครับ" อลันพยักหน้ารับเบาๆ ความตึงเครียดบริเวณหัวคิ้วคลายลงเล็กน้อย เขารู้ดีว่างานสร้างเมืองในโลก VRMMO ระดับ "สถาปนิกนิรันดร์" นี้ ไม่ใช่แค่การวางบล็อกก่อสร้างเหมือนเกมสร้างเมืองทั่วไป แต่ทุกตารางเมตร ข้อมูลทุกไบต์ และกฎฟิสิกส์ทุกบรรทัดที่ถูกเขียนลงไป ล้วนส่งผลกระทบโดยตรงต่อเสถียรภาพของโลกทั้งใบ ภาพเหตุการณ์เมื่อปีก่อนแวบเข้ามาในหัวชั่วขณะ—เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่ดังระงับในห้องควบคุมหลัก กลิ่นไหม้จางๆ ของแผงวงจรระบายความร้อน และร่างไร้ลมหายใจของเพื่อนร่วมงานที่ฟุบอยู่หน้าจอ เพราะความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยในการคำนวณโหลดพลังงาน *ฉันจะไม่ยอมให้ความผิดพลาดแบบนั้นเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด* อลันสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมาปัจจุบัน นิ้วมือของเขากดปุ่ม "Execute" ยืนยันการเปลี่ยนแปลงโครงข่ายผังเมืองเขตตะวันออกทันที *ครืนนน...* พื้นดินใต้เท้าสั่นสะเทือนเบาๆ แรงดันมานาสีครามไหลทะลักผ่านท่อส่งใต้ดินที่ถูกวางโครงข่ายใหม่อย่างเป็นระเบียบ เสียงคำรามต่ำๆ ของกลไกจักรกลโบราณดังประสานกับเสียงฮัมของระบบเน็ตเวิร์ก แสงเรืองรองสีฟ้าค่อยๆ ไล่ระดับสว่างขึ้นทีละจุดตามแนวถนนและสิ่งปลูกสร้างที่ถูกกำหนดไว้ในแผนผัง ราวกับการจุดประกายไฟให้เมืองร้างฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง [ระบบประกาศ: ผู้เล่น "อลัน" ได้ทำการออกแบบและติดตั้ง "โครงข่ายมหานครอัจฉริยะ (Smart Grid Network)" สำเร็จเป็นคนแรกในเซิร์ฟเวอร์] [เงื่อนไขพิเศษบรรลุ: ปลดล็อกฉายา "สถาปนิกแห่งปฐพี"] [ค่าประสบการณ์ +500,000 / ความสัมพันธ์กับเขตตะวันออก: สูงสุด (Max)] หน้าต่างแจ้งเตือนสีทองอร่ามปรากฏขึ้นตรงหน้า ทว่าสิ่งที่ทำให้อลันต้องหรี่ตาลงมองไม่ใช่รางวัลค่าประสบการณ์มหาศาลเหล่านั้น แต่เป็นบรรทัดสุดท้ายที่แสดงผลด้วยตัวอักษรสีแดงเข้มต่างหาก [คำเตือนจากระบบ: การปรับเปลี่ยนโครงข่ายมานาในเขตตะวันออก ส่งผลกระทบต่อ "ผนึกโบราณ" ที่หลับใหลอยู่ใต้ชั้นหินลึกลงไป 3,000 เมตร] [ตรวจพบการสั่นสะเทือนของคลื่นความถี่ชีวภาพที่ไม่รู้จัก กำลังนับถอยหลังการตื่น of The Awakening...] ลูมิน่าที่บินอยู่ใกล้ๆ ถึงกับนิ่งค้าง สีหน้าของ AI สาวเปลี่ยนเป็นซีดเผือด ข้อมูลโค้ดรอบตัวเธอแตกกระจายกลายเป็นเศษละอองสีแดง "นายท่าน... นั่นไม่ใช่ความผันผวนของมานาตามธรรมชาติครับ!" ลูมิน่าร้องเสียงหลง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "คลื่นสัญญาณนั้น... มันมีรูปแบบการจัดเรียงข้อมูลที่ซับซ้อนเกินกว่าระบบ AI ของเกมจะสร้างขึ้นได้เอง มันเหมือนกับ... เหมือนกับรหัสคำสั่งที่ถูกฝังไว้ตั้งแต่วันแรกที่เซิร์ฟเวอร์นี้ถูกสร้างขึ้น!" ก่อนที่อลันจะได้เอ่ยปากวิเคราะห์สถานการณ์ หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดก็ดับวูบลงในพริบตา ความมืดสนิทเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัว มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักหน่วงและจังหวะการหายใจที่ดังสะท้อนก้องมาจากความมืดเบื้องล่างใต้พื้นดิน... *ตึง... ตึง... ตึง...* ทุกย่างก้าวที่ขยับเข้าใกล้ รอยแยกบนพื้นหินปูนก็ปริแตกออก พร้อมกับไอความร้อนสีดำสนิทที่พวยพุ่งขึ้นมากลบกลิ่นอายมานาบริสุทธิ์จนหมดสิ้น และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายจากยุคบรรพกาลก็กระซิบก้องเข้ามาในโสตประสาทของอลันโดยตรง *"ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ผู้สร้างตัวปลอม"* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับผมนะครับ