รหัสลับในที่เกิดเหตุ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและไอเย็นยะเยือกของสารเคมีถนอมศพไม่ได้ทำให้คินรู้สึกสะดุ้งสะเทือนเท่ากับตัวเลขดิจิทัลสีแดงฉานที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ *เป้าหมาย: ไม่มี* *อัตราการเต้นของหัวใจผู้สังเกตการณ์: 124 ครั้งต่อนาที* *ระดับความเสี่ยง: เกินขีดจำกัดการประเมินของระบบออราเคิล* ปลายนิ้วสั่นเทาของคินหยุดชะงักห่างจากซีกแก้วหูของศพชายหนุ่มปริศนาเพียงมิลลิเมตรเดียว แว่นตากลมโตสะท้อนแสงไฟนีออนสีขาวโพลนจากเพดานห้องดับจิตใต้ดินเขตกarรปกครองที่สาม ความเงียบงันรอบตัวหนักอึ้งเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของตัวเองดังสะท้อนอยู่ในกะโหลกศีรษะ "คุณกำลังทำลายกฎข้อที่เจ็ดของการสืบสวนเบื้องต้นนะครับ คิน" เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงความเฉียบคมดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้อง ดร.เอลิน่าก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัวของตู้แช่ศพสแตนเลส เสื้อกาวน์สีขาวของเธอสะอาดสะอ้านตัดกับบรรยากาศอันน่าสยดสยองรอบกาย มือเรียวบางภายใต้ถุงมือยางกำลังปรับเลนส์แว่นตาของเธอเองด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็นราวกับสิ่งที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ไม่ใช่ศพปริศนา แต่เป็นโจทย์คณิตศาสตร์ในห้องเรียน "แต่อาจารย์ครับ..." คินกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก สายตายังคงจดจ้องร่างไร้วิญญาณบนเตียงชันสูตร "ระบบออราเคิลเชื่อมต่อกับฐานข้อมูลประชากรทั่วทั้งมหานครร้อยเปอร์เซ็นต์... ไม่มีทางที่มนุษย์คนหนึ่งจะใช้ชีวิต กิน นอน และเดินอยู่บนถนนโดยที่อัลกอริทึมของเมืองไม่บันทึกตัวตนไว้เลยแม้แต่นเสี้ยววินาทีเดียว แต่นี่... ร่างนี้มีอยู่จริง เนื้อหนังมีอยู่จริง เลือดในตัวเขายังอุ่นอยู่เลยนะครับ" เอลิน่าเดินเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง แววตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นกวาดมองร่างไร้ชื่อเสียงเรียงนามนั้นอย่างพินิจพพิเคราะห์ เธอยื่นมือไปแตะที่ข้อมือของศพ ชีวมิติและรหัสพันธุกรรมถูกดึงขึ้นมาแสดงผลบนหน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวของเธอผ่านเลนส์สัมผัสอัจฉริยะ นิ้วมือเรียวชะงักไปเล็กน้อย—ปฏิกิริยาเพียงน้อยนิดที่รอดพ้นจากสายตาของคนทั่วไป แต่ไม่พ้นสายตาของคินผู้สังเกตทุกรายละเอียด "ไม่ใช่แค่ระบบของเมืองที่หาเขาไม่พบนะครับ คิน" เสียงของเอลิน่าเบาลง ราวกับเกรงว่าจะมีใครอื่นแอบฟังอยู่ในความเงียบนี้ "โครงสร้างพันธุกรรมของเขากำลังถูกเขียนทับ... เหมือนกับว่าตัวตนของเขาถูกลบออกไปจากกระแสเวลาโดยสมบูรณ์ แต่ร่างเนื้อยังตกค้างอยู่เพราะพลังงานบางอย่างที่ทรงพลังพยายามรั้งเขาไว้" คินขยับแว่นตาของตัวเอง ความสามารถพิเศษที่ติดตัวเขามาตั้งแต่เด็ก—ตรรกะวิเคราะห์เชิงลึกที่เชื่อมโยงเหตุและผลได้อย่างแม่นยำราศรุปจากคอมพิวเตอร์ควอนตัม—กำลังทำงานอย่างบ้าคลั่งในหัว หากระบบออราเคิลบอกว่าไม่มีอยู่จริง แต่ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขายืนยันว่ามี นั่นหมายความว่ามีความจริงสองชุดกำลังซ้อนทับกันอยู่ ชุดหนึ่งคือโลกที่อัลกอริทึมควบคุมอย่างสมบูรณ์แบบ แต่อีกชุดหนึ่งคือโลกใต้พรมที่ซ่อนความลับอันดำมืดเอาไว้ และพ่อของเขาที่หายสาบสูญไปเมื่อสี่ปีก่อน ก็อาจจะเกี่ยวข้องกับ "ช่องโหว่" แบบนี้เช่นกัน "รอยแผลที่ลำคอ..." คินชี้ไปที่รอยฟกช้ำเป็นเส้นตรงรอบลำคอของศพ "ไม่ได้เกิดจากการถูกรัดด้วยเชือกธรรมดาครับอาจารย์ สังเกตลักษณะการยุบตัวของชั้นผิวหนังซิครับ มันมีความร้อนสูงพอที่จะทำให้โปรตีนในเนื้อเยื่อสุกได้ในชั่วพริบตา นี่คือแผลจากการถ่ายโอนข้อมูลพลังงานความหนาแน่นสูง... เขาไม่ได้ถูกฆ่าด้วยอาวุธกายภาพ แต่เขาถูก 'ลบข้อมูล' ออกจากโลกกาย เอลิน่าพยักหน้ารับช้าๆ แววตาฉายแววเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน "ถูกต้องครับ และนั่นหมายความว่า ฆาตกรไม่ได้เป็นแค่มนุษย์ทั่วไป... แต่อาจเป็นโปรแกรมรันคำสั่งระดับสูงที่แฝงตัวอยู่ในเครือข่ายหลักของออราเคิล" ทันใดนั้นเอง บรรยากาศภายในห้องดับจิตก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ไฟนีออนสีขาวโพลนกะพริบถี่รัวสามครั้งก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงฉานจากหน้าจอระบบที่เปลี่ยนเป็นโหมดฉุกเฉิน เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับต่ำดังขึ้นอย่างน่าขนลุก *ตี๊ด... ตี๊ด... ตี๊ด...* หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าคินพุ่งพรวดขึ้นมานับร้อยหน้าต่าง ข้อความตัวอักษรสีแดงวิ่งพล่านด้วยความเร็วสูงจนอ่านไม่ทัน ก่อนที่ทุกอย่างจะมารวมตัวกันเป็นประโยคเดียวกลางอากาศ [ตรวจพบผู้บุกรุก: รหัสผ่านระดับ SSS กำลังถูกถอดรหัส] [คำเตือน: กระบวนการลบความทรงจำของผู้สังเกตการณ์จะเริ่มขึ้นในอีก 60 วินาที] คินและเอลิน่าสบตากันโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด ความตึงเครียดพุ่งทะยานถึงขีดสุดเมื่อประตูห้องดับจิตที่ควรจะล็อกด้วยระบบสุญญากาศอัตโนมัติค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคน—หรืออะไรบางคน—ที่กำลังก้าวเข้ามาในความมืดทีละก้าว... ทีละก้าว... และในวินาทีที่เงาร่างปริศนานั้นก้าวพ้นขอบประตู แสงไฟฉุกเฉินก็สาดส่องกระทบใบหน้าของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ คินก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบลืมหายใจ เพราะใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... คือใบหน้าเดียวกันกับศพไร้ชื่อบนเตียงชันสูตรไม่มีผิดเพี้ยน! --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!