การตื่นขึ้นของระบบวิเคราะห์

"รหัสผ่านหกหลักสุดท้าย... ถ้าคุณกรอกผิดแม้แต่ตัวเดียว สมองส่วนฮิปโปแคมปัสของคุณจะถูกกระแสไฟฟ้าแรงดันสูงรีเซ็ตจนกลายเป็นผักต้มไปตลอดกาลนะครับ, คุณคิน" เสียงของดร.เอลิน่าราบเรียบราวกับเธอกำลังอ่านสูตรเคมีในตำราเรียน มากกว่าจะเตือนถึงภัยอันตรายที่จวนเจียนจะเผาไหม้เส้นประสาทของชายหนุ่มตรงหน้า แสงสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอโฮโลแกรมสะท้อนลงบนกรอบแว่นทรงกลมของเธอ ดวงตาคู่คมกริบภายใต้เลนส์คู่นั้นไม่ได้แสดงความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความอยากรู้อยากเห็นของนักวิทยาศาสตร์ที่กำลังจดจ้องดูปฏิกิริยาเคมีในหลอดทดลอง คินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อกาฬเม็ดโตไหลย้อยลงตามกรอบหน้าคมคาย ปลายนิ้วชี้สั่นเทาเล็กน้อยเมื่อลอยอยู่เหนือคีย์บอร์ดเรืองแสง อากาศภายในห้องใต้ดินลับใต้ร้านหนังสือเก่าอบอวลไปด้วยกลิ่นอับของกระดาษโบราณและกลิ่นโอโซนจางๆ จากเครื่องประมวลผลควอนตัมที่กำลังส่งเสียงฮัมต่ำๆ ราวกับสัตว์ป่ากำลังคำรามในลำคอ เบื้องหลังของพวกเขาคือระบบออราเคิล AI ผู้ปกครองมหานครแห่งนี้ ที่กำลังส่งสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานผ่านเครือข่ายโครงข่ายใยแก้วนำแสงทั่วเมือง ทุกๆ วินาทีที่ผ่านไปหมายถึงวงล้อมของหน่วยสืบราชการลับกำลังแคบเข้ามาทุกที *ติ๊ด... ติ๊ด...* เสียงสัญญาณชีพจรในหัวของคินดังถี่ขึ้นเร้วน เขารู้ดีว่าหากถอยตอนนี้ ปมเรื่องการหายตัวไปอย่างลึกลับของพ่อก็จะหายสาบสูญไปพร้อมกับประวัติศาสตร์ที่ถูกระบบลบเลือน แต่ถ้าก้าวต่อไป... เขาก2อาจจะต้องแลกมันด้วยจิตวิญญาณของตนเอง "ผมไม่มีทางเลือกอื่นอยู่แล้วนี่ครับ, ดร.เอลิน่า" คินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับความนิ่งงันให้กลับคืนสู่ปลายนิ้ว ก่อนจะตัดสินใจกดแป้นพิมพ์ตัวสุดท้ายลงไปอย่างหนักแน่น *เปรี้ยะ!* ประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นราวกับสายฟ้าฟาดในห้องมืด เสียงคำรามต่ำของเครื่องจักรดังสะท้อนก้องจนแก้วหูแทบแตก ร่างของคินกระตุกเกร็งไปทั้งร่าง ดวงตาเบิกโพ้าง ภายในห้วงความคิดของเขา มิติเวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่งลงชั่วขณะ ภาพความทรงจำในอดีต ภาพรอยยิ้มของพ่อ และรหัสโค้ดนับล้านบรรทัดไหลทะลักเข้ามาในสมองราวกับเขื่อนแตก [ ตรวจพบรหัสพันธุกรรมและลายเซ็นคลื่นสมองที่ตรงกับเงื่อนไขหลัก... ] [ กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่ระบบวิเคราะห์ส่วนกลางระดับรากฐาน... ] [ โหลดแพตช์ระบบ: 'ดีเทคทีฟอายส์' (Detective's Eye) เวอร์ชัน 0.01 สำเร็จ ] เสียงสังเคราะห์ที่ไร้อารมณ์แต่ทรงพลังดังขึ้นก้องในโสตประสาท ไม่ใช่ทางหูฟังภายนอก แต่มันดังมาจากห้วงความคิดลึกที่สุดของเขาเอง หน้าจออินเตอร์เฟซสีฟ้าใสปรากฏขึ้นตรงหน้า ราวกับภาพลวงตาที่มีตัวตนอยู่จริง [ ยินดีต้อนรับผู้ใช้งาน: คิน ] [ สถานะปัจจุบัน: นักสืบฝึกหัด (ระดับ 1) ] [ ค่าสถานะพิเศษถูกปลุก: - ตรรกะวิเคราะห์ (Logic Analysis): 85 [สูงกว่าค่าเฉลี่ยมนุษย์ทั่วไป 3.2 เท่า] - สัญชาตญาณนักล่า (Predator Intuition): 42 [กำลังพัฒนา] - ความต้านทานอัลกอริทึม (Algorithm Resistance): 12% [สถานะ: เปราะบาง] - ทักษะติดตัว (Passive Skill): 'ร่องรอยแห่งความจริง' (Traces of Truth) - อนุญาตให้ผู้ใช้มองเห็นร่องรอยความผิดปกติของเวลาและสถานที่ย้อนหลังได้สูงสุด 3 นาที ] คินหอบหายใจถี่รัว เขาล้มตัวลงพิงกับโต๊ะทำงานอย่างหมดแรง ดวงตาทั้งสองข้างยังคงเบิกค้างด้วยความตื่นตะลึง ข้อมูลมหาศาลไหลเวียนอยู่ในหัว ทำให้เขารู้สึกเหมือนสมองกำลังประมวลผลเกินขีดจำกัด แต่ในขณะเดียวกัน ประสาทสัมผัสรอบตัวกลับคมชัดขึ้นอย่างน่าประหลาด เขาสามารถได้ยินเสียงหยดน้ำที่รั่วไหลจากท่อระบายน้ำห่างออกไปสามร้อยเมตร และสามารถมองเห็นอนุภาคฝุ่นละอองที่ลอยเค្វ้งคว้างอยู่ในอากาศได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง ดร.เอลิน่าก้าวเข้ามาใกล้ เธอยื่นผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดให้เขาด้วยแววตาที่อ่อนลงเล็กน้อย แต่รอยยิ้มมุมปากยังคงมีความลับซ่อนอยู่เสมอ "ยินดีต้อนรับสู่โลกอีกใบนะครับ, คุณคิน ตอนนี้คุณไม่ใช่แค่เด็กหนุ่มธรรมดาที่วิ่งไล่ตามเงาของพ่ออีกต่อไปแล้ว... แต่คุณคือตัวแปรเดียวที่จะพลิกกระดานของออราเคิลได้" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น ทว่า ก่อนที่คินจะได้เอ่ยปากถามคำถามใดๆ กลับมีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทนับสิบคู่กำลังย่ำตรงเข้ามาใกล้ประตูห้องใต้ดิน พร้อมกับเสียงเคาะโลหะดังสนั่นหวั่นไหว *ปัง! ปัง! ปัง!* "หน่วยรักษาความปลอดภัยออราเคิล! พบการบุกรุกระบบรากฐาน ณ จุดนี้! จงเปิดประตูยอมจำนนเสีย มิฉะนั้นเราจะใช้กำลังทำลาย!" เสียงประกาศก้องผ่านโทรโข่งด้านนอกทำให้บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดขึ้นถึงขีดสุด คินหันไปมองหน้าดร.เอลิน่า สัญชาตญาณใหม่ในหัวเตือนภัยสีแดงฉาน ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะหันกลับไปคว้ากระเป๋าเอกสาร ระบบอินเตอร์เฟซสีฟ้าตรงหน้าก็กระพริบถี่รัวอีกครั้ง พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีเลือดที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศโดยไม่มีใครสั่งการ [ ⚠️ แจ้งเตือนด่วนระดับ SSS: ตรวจพบ 'ผู้ใช้ระบบเงา' กำลังดักรออยู่เบื้องหลังประตูทางออกฉุกเฉิน และเป้าหมายที่แท้จริงของพวกเขาไม่ใช่การจับกุม... แต่คือการสังหารพวกคุณทั้งสองคนทันทีที่ก้าวออกไป ] ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!