แชตเดือดที่แอดไลน์ไม่ได้ตั้งใจ

"จะยกเลิกทำไมครับ... พี่เห็นหมดแล้วนะ ว่าริน ‘แพ้’ พี่ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มสู้เลย" ประโยคสุดท้ายของรุ่นพี่ปีสี่ที่ทิ้งไว้ให้ใจผมร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มยังคงก้องอยู่ในหู แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่กำลังปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์เครื่องบางในมือตอนนี้ รินรดาแทบจะขยี้ตาตัวเองให้หลุดออกมาจากเบ้า เมื่อเห็นแจ้งเตือนสีเขียวสว่างวาบขึ้นมาในแอปพลิเคชันไลน์ที่เธอเกลียดนักเกลียดหนา [คุณได้เพิ่ม ‘AK.Nattakit’ เป็นเพื่อนแล้ว] "ไอ้บ้าเอ๊ย! ใครกดยอมรับวะ!" รินรดาสบถลั่นห้องสตูดิโอคณะสถาปัตย์ นิ้วเรียวสวยกดรัวลงบนหน้าจอเหมือนกำลังตบยุง เธอไม่ได้ตั้งใจจะกด! แค่จะเลื่อนไปปิดแจ้งเตือนเพื่อไม่ให้เห็นหน้าหล่อๆ ของไอ้รุ่นพี่สายเปย์นั่นให้รำคาญใจ แต่ปลายนิ้วเจ้ากรรมดันไปแตะโดนปุ่มยอมรับเข้าให้เต็มเปา ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู รินรดารู้สึกเหมือนคนเพิ่งทำความผิดฐานร้ายแรง ยิ่งเห็นแถบสถานะ ‘กำลังพิมพ์...’ ของอีกฝ่ายเด้งขึ้นมารัวๆ หัวใจเจ้ากรรมก็ยิ่งเต้นผิดจังหวะ *AK.Nattakit: เร็วกว่าที่คิดนะเนี่ย* *AK.Nattakit: นึกว่าจะต้องรอให้รินใจอ่อนถึงปีหน้าเสียอีก* นิ้วของรินรดาสั่นเทา เธอไม่ใช่คนยอมคน โดยเฉพาะกับผู้ชายที่ใช้อำนาจเงินกับความหล่อมาปั่นหัวคนอื่นแบบอาคเนย์ ยิ่งเห็นข้อความกวนประสาทนั่น เธอยิ่งรู้สึกเหมือนมีไฟสุมอยู่ในอก ความอดทนที่มีอยู่น้อยนิดขาดผึงลงทันที "ไอ้บ้าอาคเนย์! อย่ามาหลงตัวเองให้มากนักไอ้รุ่นพี่เฮงซวย! แกคิดว่ารวยแล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอวะ? ไปจีบสาวคนอื่นไป๊ อย่ามาเสียเวลาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของกับฉัน ฉันไม่ได้อยากได้ของขวัญราคาแพงหรือไอ้การดูแลจอมปลอมของแกสักนิด! ถ้าว่างมากก็ไปบริหารบริษัทพ่อแกไปนู่น อย่ามาบริหารความรู้สึกคนอื่นแบบมั่วๆ แบบนี้!" พิมพ์เสร็จก็กดส่งอย่างสะใจโดยไม่ได้อ่านทวนสักรอบ รินรดาโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยเศษกระดาษและอุปกรณ์วาดรูป เธอหอบหายใจถี่ด้วยความโกรธที่ผสมปนเปไปกับความประหม่าที่อธิบายไม่ได้ ทว่า... ความเงียบงันในห้องสตูดิโอหลังจากนั้นกลับทำให้เธอเริ่มใจคอไม่ดี *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นเพียงครั้งเดียวสั้นๆ รินรดาชะงัก เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปคว้าเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดูด้วยใจที่เต้นรัวเหมือนกลองชุด *AK.Nattakit: งั้นเหรอครับ* *AK.Nattakit: ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะครับคุณน้องปีหนึ่ง* *AK.Nattakit: แต่พอดีพี่ชอบ ‘บริหาร’ เรื่องของรินคนเดียวมากกว่า* "กรี๊ด! อีตาบ้าเอ๊ย!" รินรดาเกือบจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งถ้าไม่ติดว่ามันราคาแพงเกินกว่าจะทำพังเพราะอารมณ์ชั่ววูบ "เป็นอะไรของเธอริน?" คิน เพื่อนสนิทที่เดินถือน้ำปั่นเข้ามาในสตูดิโอชะงักกึก มองเพื่อนสาวที่หน้าแดงก่ำเหมือนคนเป็นไข้ "ใครทำอะไรเธอ หรือว่าไอ้รุ่นพี่คนนั้นมันทำอะไรอีก?" "คิน! ฉันพลาดแล้ว! ฉันเผลอกดรับแอดมัน แล้วฉันก็... ฉันก็พิมพ์ด่ามันไปชุดใหญ่เลย!" รินรดาคว้าแขนคินเขย่าจนน้ำปั่นในมืออีกฝ่ายเกือบหก "มันไม่โกรธสักนิด แถมยังกวนประสาทกลับมาอีก!" คินทำหน้าสงสัย ก่อนจะชะโงกหน้ามามองหน้าจอ "เหรอ... แต่ดูท่าทางมันเหมือนไม่ได้ด่ากลับนะ เหมือนมันกำลัง ‘จีบ’ มากกว่า" "จีบอะไรล่ะ! มันคือการคุกคามชัดๆ!" ในขณะที่รินรดากำลังโวยวายอยู่นั้น หน้าจอไลน์ของเธอก็เด้งข้อความขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ข้อความตัวอักษรธรรมดา แต่เป็นรูปถ่ายที่ทำให้ลมหายใจของเธอหยุดชะงักไปครู่ใหญ่ มันเป็นรูปภาพถ่ายจากมุมสูงในร้านกาแฟประจำของคณะ เธอเห็นตัวเองในรูป กำลังนั่งหัวฟูง่วนอยู่กับแบบแปลนด้วยท่าทางที่ดูยุ่งเหยิงที่สุดในชีวิต *AK.Nattakit: ถ่ายตอนรินตั้งใจทำงานแบบนี้... ก็น่ารักดีนะครับ* *AK.Nattakit: อย่าเพิ่งบล็อกพี่เลยนะ เพราะของขวัญที่ส่งไปให้ที่หน้าคณะน่ะ... พี่อยากให้รินเห็นด้วยตาตัวเองมากกว่า* รินรดารีบพุ่งตัวไปที่หน้าต่างสตูดิโอซึ่งมองลงไปเห็นลานคณะสถาปัตย์เบื้องล่าง หัวใจของเธอหล่นวูบเมื่อเห็นกลุ่มคนมุงดูอะไรบางอย่างอยู่ตรงกลางลานกว้าง ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น เธอเห็นร่างสูงโปร่งของอาคเนย์ในชุดนักศึกษาเนี้ยบกริบยืนเด่นอยู่ท่ามกลางสายตาทุกคน เขาไม่ได้มองดูใคร แต่มองตรงขึ้นมาที่หน้าต่างชั้นสาม ซึ่งเป็นจุดที่รินรดายืนอยู่พอดี! เขายกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู พร้อมกับขยับปากพูดโดยไม่มีเสียง แต่คนสายตาสั้นอย่างรินรดากลับอ่านปากเขาออกได้อย่างแม่นยำ ‘ลงมาหาพี่หน่อย... ก่อนที่พี่จะเดินขึ้นไปหาเอง’ รินรดาทรุดตัวลงนั่งกับขอบหน้าต่าง มือเย็นเฉียบด้วยความตื่นเต้นและกดดัน เธอไม่ได้กลัวเขา แต่เธอ ‘แพ้’ จังหวะรุกที่คาดเดาไม่ได้แบบนี้อย่างราบคาบ "มันมาถึงข้างล่างแล้ว... คิน มันมาจริงๆ!" เธอพึมพำเสียงสั่น "ใคร? อาคเนย์น่ะเหรอ?" คินรีบวิ่งไปดูหน้าต่างบ้างก่อนจะตาโต "เฮ้ย! ริน! นั่นมันกล่องของขวัญหรือกล่องอะไรวะ? ใหญ่ขนาดนั้นน่ะ!" เสียงฮือฮาดังขึ้นมาจากข้างล่าง รินรดามองเห็นอาคเนย์ค่อยๆ เดินตรงมาที่บันไดทางขึ้นตึกคณะ พร้อมกับกล่องสีขาวผูกโบว์สีน้ำเงินขนาดใหญ่ในมือที่สะกดทุกสายตา เธอรู้ดีว่าถ้าเขาเดินขึ้นมาถึงห้องนี้ ความสงบสุขในชีวิตนักศึกษาปีหนึ่งของเธอจะจบลงทันที แต่เธอกลับขยับขาหนีไม่ได้เลย "ริน! เขาเดินมาแล้วนะเว้ย!" เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยเริ่มดังใกล้เข้ามาจากโถงทางเดินชั้นล่าง รินรดารู้สึกเหมือนเวลากำลังหมุนช้าลง... *ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูห้องสตูดิโอที่เปิดอ้าอยู่ดังขึ้นเบาๆ แต่ทรงพลัง อาคเนย์ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับเป็นเจ้าของสถานที่ พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปเป็นความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก "รินครับ..." เขากวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดที่เธอคนเดียว "พี่บอกแล้วใช่ไหมครับ ว่าพี่ไม่ชอบรอนาน" รินรดาเผลอกลั้นหายใจ เตรียมจะอ้าปากด่าสวนกลับไปอย่างที่ใจคิด แต่ทว่าสายตาของอาคเนย์กลับเลื่อนลงไปมองแบบแปลนที่เธอกำลังวาดค้างไว้บนโต๊ะ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ฝีมือการวาดของริน... สวยกว่าที่พี่คิดไว้เยอะเลยนะครับ" เขาเดินตรงเข้ามาหาโดยไม่สนใจสายตาของใคร "แต่น่าเสียดาย... ที่เส้นตรงนี้ รินลากผิดไปหนึ่งมิลลิเมตรนะ" เขาวางกล่องของขวัญลงบนโต๊ะข้างๆ แบบแปลนของเธอ ก่อนจะก้มลงมากระซิบที่ข้างหูจนรินรดาขนลุกซู่ไปทั้งตัว "สนใจให้พี่ช่วย ‘สอน’ ลากเส้นใหม่... ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไปไหมครับ?" ทุกอย่างดูเหมือนหยุดหมุน รินรดารู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนเข้ามุมมืดที่สวยงามที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมา และก่อนที่เธอจะได้ทันตั้งตัว เขาก็ยื่นมือมาคว้าข้อมือเธอไว้... พร้อมกับล็อกประตูห้องสตูดิโอจากด้านในต่อหน้าต่อตาเพื่อนทั้งกลุ่มของเธอ! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับทุกจังหวะหัวใจของพวกเขานะครับ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!