เกมแรกเริ่มที่ปลายลิ้น

กลิ่นอายของชัยชนะมักเจือจางด้วยกลิ่นกระดาษคดีเก่าและกลิ่นอับของห้องพิจารณาคดีเสมอ พราวพิลาสปิดแฟ้มเอกสารปกหนังสีน้ำตาลเข้มลงด้วยเสียงดังทึบที่สะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานส่วนตัว ณ สำนักงานกฎหมายใจกลางกรุง นิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนเพชรเม็ดเล็กเรียบหรูเคาะลงบนสันแฟ้มเป็นจังหวะเนิบนาบ ขณะที่ดวงตาสีดำสนิทภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบมองลอดผ่านกระจกใสออกไปเบื้องล่าง รถราที่วิ่งพลุกพล่านราวกับมดปลวกไม่ได้ดึงดูดความสนใจของเธอได้เท่ากับเงาสะท้อนของตัวเธอเองบนกระจก ทนายความสาวมือฉกาจผู้ไม่เคยรู้จักคำว่า ‘แพ้’ บนบัลลังก์ศาล... แต่กลับต้องมาพ่ายแพ้ให้กับความว่างเปล่าในอกที่เธอก่อมันขึ้นมาเองเพื่อป้องกันตัวเองจากโลกอันโหดร้าย “คุณพราวคะ มีแขกไม่ได้รับเชิญมารอพบที่ห้องรับรองค่ะ เขาบอกว่าเป็น... ลูกค้ารายใหญ่ที่สุดในรอบปีนี้ของคุณ” เสียงเคาะประตูก่อนจะถูกแง้มออกตามด้วยเสียงของเลขาฯ สาวคนสนิท ทำให้พราวพิลาสต้องละสายตาจากกระจก เธอยกมือขึ้นปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยจากการทำงานตลอดทั้งคืนให้เข้าที่อย่างใจเย็น “บอกเขาไปสิคะว่าคิวของฉันเต็มยาวไปจนถึงเดือนหน้า ถ้าเป็นคดีหย่าร้างหรือข้อพิพาทมรดกน้ำเน่า ให้ไปหาทนายฝึกหัดที่ชั้นล่าง” พราวตอบโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง น้ำเสียงเรียบนิ่งและติดจะเย่อหยิ่งเล็กน้อยคือเกราะกำบังตามธรรมชาติของเธอ “แต่... เขาไม่ได้มาจ้างเรื่องพวกนั้นค่ะคุณพราว เขาบอกว่าเขามาทวงสัญญา... และแฟ้มคดีที่วางอยู่บนโต๊ะของคุณตอนนี้ คือสิ่งเดียวที่เขาต้องการ” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ความสงสัยแลابผ่านแววตาคมกริบ พราวยืนขึ้นเต็มความสูง ชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มยิ่งขับเน้นให้รูปร่างเพรียวระหงดูสง่างามและน่าเกรงขาม เธอก้าวเท้าฉับๆ ไปยังห้องรับรองวีไอพีที่อยู่ถัดไปโดยไม่รอฟังคำทัดทานใดๆ เพิ่มเติม ปัง! ประตูห้องรับรองถูกผลักเปิดออกด้วยแรงที่ไม่เบานัก ร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดพิเศษสีครามเข้มกำลังยืนหันหลังให้อยู่ตรงหน้าต่าง เขากำลังถือแก้วกาแฟดำที่ยังคงมีไอระเหยลอยกรุ่น กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วชั้นดีลอยปะทะจมูกทันทีที่ก้าวเข้าไป “คุณคงเป็นทนายพราวพิลาสคนที่เขาเล่าลือกันสินะครับ สวยคมจนแทบจะบาดมือคนมอง... สมคำร่ำลือจริงๆ” ร่างสูงนั้นหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มที่พราวเกลียดชังตั้งแต่แรกเห็น—รอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่แฝงความเจ้าเล่ห์และท้าทายราวกับเสือดาวที่กำลังหยอกล้อเหยื่อก่อนตะครุบ ลีโอ—คณิน ทายาทมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของประเทศ ผู้ชายที่เพิ่งสร้างความปั่นป่วนในห้องพิจารณาคดีเมื่อช่วงเช้าด้วยการเดินเข้ามาหาเธอถึงหน้าบัลลังก์แล้วกระซิบคำว่า ‘ผมสนใจคุณ... มากกว่าตัวสำนวนคดีเสียอีก’ ต่อหน้าผู้พิพากษาและสื่อมวลชนนับสิบชีวิต “ถ้าคุณว่างมากจนไม่มีอะไรทำนอกจากตามรังควานทนายความในเวลาทำการ ฉันเกรงว่าฉันคงต้องให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเชิญคุณออกไปจากตึกนี้ค่ะ คุณคณิน” พราวรักษาระยะห่าง น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราขใบมีดโกนอาบยาพิษ ลีโอหัวเราะในลำคอ เสียงทุบต่ำนั้นสั่นสะเทือนความรู้สึกของคนฟังได้อย่างประหลาด เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะกระจกอย่างใจเย็น ก่อนจะสาวเท้าก้าวเข้ามาหาเธอทีละก้าวอย่างจงใจคุกคาม ความสูงของเขาทำให้พราวต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเมื่อเขายืนประชิดจนแทบจะได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ “ไล่ผมออกจากตึกนี้ไม่เท่าไหร่หรอครับทนายพราว แต่ถ้าคุณไล่ผมออกจากหัวใจ... อันนั้นสิผมถึงจะยอมรับว่าเจ็บจริง” ลีโอก้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่ผ่านเนื้อผ้าสูทจนพราวต้องผถ่าถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ “อย่ามาเล่นลิ้นกับฉันค่ะ คดีของคุณมันเป็นแค่เรื่องผลประโยชน์ทางธุรกิจที่พยายามจะฮุบหุ้นบริษัทคู่แข่งด้วยวิธีสกปรก ถ้าคุณคิดว่าเอาเงินฟาดหัวฉันแล้วฉันจะยอมช่วยพลิกศาลให้ขาวเป็นดำ คุณคิดผิดถนัด!” พราวตอกกลับทันควัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ ลีโอยกมือขึ้นยอมแพ้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ในทีแรกเปลี่ยนเป็นความจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างรวดเร็ว จนแทบจะจับสังเกตไม่ได้ “ผมไม่ได้จ้างให้คุณมาทำเรื่องสกปรก... ผมจ้างให้คุณมาล้างบางพวกที่มันเล่นสกปรกกับผมต่างหาก” ว่าแล้วเขาก็หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลอีกซองหนึ่งขึ้นมาวางทับลงบนแฟ้มคดีของเธอ “นี่คือหลักฐานที่ทนายฝั่งตรงข้าม—อดีตคู่หมั้นรูปหล่อของคุณ ‘ธาม’ กำลังใช้ซุกซ่อนบัญชีลับเพื่อทำลายบริษัทของผม และในขณะเดียวกัน... เขากำลังจะทำลายชีวิตของคุณซ้ำสองด้วยการขุดคุ้ยเรื่องอดีตของคุณขึ้นมาแบล็กเมลในชั้นศาล” คำว่า ‘ธาม’ และ ‘อดีตของคุณ’ ทำเอาพราวชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ความทรงจำอันเจ็บปวดที่ถูกฝังกลบไว้ภายใต้ความสำเร็จและคราบน้ำตาเมื่อหลายปีก่อนถูกกระชากกลับมาหายใจรดต้นคออีกครั้ง เธอจ้องมองหน้าลีโอด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโกรธ หวาดระแวง และไม่อยากเชื่อ “คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง...” เสียงของเธอแผ่วเบาลงอย่างไม่รู้ตัว ลีโอยิ้มมุมปากอีกครั้ง ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอประกายลุ่มลึกและอันตราย “เพราะผมรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ... พราวพิลาส ผู้หญิงที่แข็งกระด้างที่สุดในโลก แต่กลับซ่อนหัวใจที่แตกสลายเอาไว้ใต้รอยยิ้มเย็นชา” เขายื่นมือออกไป ปลายนิ้วอุ่นจัดแตะลงที่คางเรียวของเธอเบาๆ เชิงบังคับให้เธองยหน้าขึ้นสบตา เขาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากของเธอด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่ปฏิเสธไม่ได้ “เกมนี้ไม่ได้มีไว้ให้เราเล่นเพื่อชนะคดี... แต่เรามาเล่นเพื่อเดิมพันหัวใจกันดีกว่า ว่าคุณจะทนกำแพงที่ผมกำลังจะทลายลงได้สักกี่น้ำ” พราวหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน เธอยกมือขึ้นปัดมือของเขาออกอย่างไม่ไยดี ก่อนจะหยิบซองเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาเปิดดูด้วยมือที่นิ่งสนิท แม้ว่าภายในใจจะปั่นป่วนราวมหาสมุทรคลั่ง เอกสารแผ่นแรกที่หลุดออกมาจากซอง... คือสำเนาสัญญาซื้อขายที่ดินริมผา ซึ่งระบุชื่อเจ้าของกรรมสิทธิ์คนใหม่ไม่ใช่ใครอื่น—แต่เป็นชื่อของธาม อดีตคู่หมั้นผู้ที่เคยหักหลังเธออย่างไร้เยื่อใย และในมุมล่างสุดของเอกสาร มีภาพถ่ายใบเสร็จรับเงินก้อนโต พร้อมลายเซ็นที่เธอคุ้นเคยดีกว่าใคร... ลายเซ็นของพ่อเธอเองที่เสียชีวิตไปแล้ว! พราวเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นไว้ใต้พรมมานานนับปีพรั่งพรูเข้ามาในหัวจนแทบหายใจไม่ออก -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในบทแรกไปกับ "มิดไนท์คิส" นะคะ