ไอ้คนในจอคือใคร

เสียงแป้นพิมพ์กลົນโลหะราคาแพงกระทบกันรัวยิบจนแทบจะกลายเป็นเสียงเดียวกัน ทว่าสมาธิระดับเซียนที่เคยพาพายพายไต่อันดับขึ้นสู่แรงก์ท็อปของเซิร์ฟเวอร์ในยามนี้กลับพังทลายไม่เป็นท่า ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นทรงหยดน้ำจ้องเขม็งไปยังหน้าจอสมาร์ทโฟนที่วางอยู่ข้างเมาส์เกมมิ่ง แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนระคนตกใจจนแทบจะถลนออกมา หน้าจอแชตสีเขียวสว่างวาบ ปรากฏข้อความล่าสุดจากบุคคลที่เธอเพิ่งแยกเขี้ยวใส่ไปหมาดๆ **[K-Kin]:** *ไงครับตัวเล็ก เลิกเล่นเกมแล้วมาเคลียร์เรื่องโปรเจกต์ส่งอาจารย์สักที หรือว่าเขินจนพิมพ์ไม่ถูกแล้ว?* พายพายเม้มริมฝีปากแน่นจนแทบจะเป็นเส้นตรง หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวราวกับตีกลองเพล ความรู้สึกผสมปนเประหว่างความโกรธ ความประหลาดใจ และ... ความเขินอายที่เธอก็ไม่อาจหาคำอธิบายได้กำลังตีรวนอยู่ในอก มันไม่ใช่แค่การบังคับให้มาคู่กันธรรมดา แต่มันคือการที่ไอ้คนปากเสีย กวนประสาท ชอบแซะเธอในสตรีมทุกค่ำคืน ดันเป็นคนเดียวกันกับนายคินน์ เดือนคณะวิศวกรรมศาสตร์คอมพิวเตอร์ผู้โด่งดังและเย่อหยิ่งที่สุดในมหาวิทยาลัย! "ไอ้... ไอ้บ้านี่! นี่ฉันตกเป็นเหยื่อความกวนประสาทของหมอนี่มาสามเดือนเต็มๆ เลยงั้นเหรอ!" พายพายสบถออกมาเบาๆ มือบางกำเมาส์แน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาว ครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ ในห้องสมุดคณะวิศวะฯ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและกาแฟดำ พายพายเพิ่งจะยื่นข้อเสนอสุดเดือดใส่หน้าเขาหลังจากที่รู้ว่าพวกเขาต้องทำโปรเจกต์จบร่วมกัน เธอยื่นคำขาดว่าเธอจะรับผิดชอบโค้ดดิ้งทั้งหมดเอง ขอแค่เขาอยู่ให้ห่างและอย่ามาสร้างภาระเพิ่มก็พอ แต่คำตอบที่ได้กลับเป็นรอยยิ้มมุมปากกวนๆ พร้อมกับประโยคที่ทำเอาสติเธอเกือบหลุด *“ระดับผม ถ้าไม่เก่งจริง... ไม่ชนะคุณในทัวร์นาเมนต์สัปดาห์ก่อนหรอกนะ”* และนั่นคือจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่ทำให้ภาพทุกอย่างกระจ่างแจ้ง คินน์ไม่ใช่แค่โปรแกรมเมอร์มือฉมัง แต่เขาคือ ‘K-Kin’ คู่ปรับตัวฉกาจในโลกออนไลน์ที่ชอบแย่งตำแหน่ง MVP ไปจากเธออยู่เรื่อย แถมยังชอบส่งสติกเกอร์หน้ากวนมาเยาะเย้ยทุกครั้งที่เธอแพ้! "พาย เป็นอะไรแก หน้าดำหน้าแดงเชียว" มายด์ที่เพิ่งเดินถือแก้วชาไทยเย็นเฉียบเข้ามาในห้องนอน ชะงักกึกเมื่อเห็นสภาพเพื่อนสนิทที่กำลังนั่งกอดอกหายใจฟัดฟัดราวกับกระทิงสาวเจอผ้าสีแดง "หรือว่าอีตาคินน์นั่นมันส่งข้อความอะไรมากวนประสาทอีก" "แก... ยัยมายด์ ฟังฉันนะ" พายพายคว้าแขนเพื่อนสาวเข้ามากุมไว้แน่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "ไอ้คนในจอ... ไอ้ K-Kin ที่ชอบมากวนประสาทฉันทุกคืน... มันคืออีตาคินน์วิศวะปากเสียคนนั้น!" มายด์กะพริบตาปริบๆ ก่อนจะอ้าปากค้างแล้วกรี๊ดออกมาเสียงหลงจนเกือบทำชาไทยหกใส่พรมห้อง "กรี๊ดดด! จริงดิ! โลกกลมยิ่งกว่าลูกบอลอัดลมอีกแก! แบบนี้มันพรหมลิขิตชัดๆ พรหมลิขิตแบบเวรกรรมตามสนองอ่ะแกเอ้ย!" "พรหมลิขิตบ้าบออะไรเล่า! นี่มันเวรกรรมชัดๆ!" พายพายโวยวายเสียงดังลั่นห้อง พลางทิ้งตัวลงนอนหงายแผ่หลาบนอนคว่ำหน้าลงกับหมอนใบโตเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวอย่างไร้สาเหตุ "ทำไมต้องเป็นหมอนั่นด้วย ทำไมฉันต้องมาซวยร่วมงานกับอีตาปีศาจปากหมานี่ด้วยเนี่ย!" "เอาน่า อย่างน้อยเขาก็หล่อป่ะวะแก ดีกรีเดือนคณะเลยนะเว้ย แถมโปรไฟล์เรื่องเกมก็ไม่ธรรมดา สมกันยิ่งกว่ากิ่งทองใบหยก" มายด์หัวคิกคักด้วยความชอบใจ ทำหน้าที่กาวใจจำเป็นที่พร้อมจะผลักดันเพื่อนรักลงหลุมพรางความรักอย่างเต็มที่ "ลองคิดดูสิ กลางวันเป็นคู่กัด กลางคืนเป็นคู่หูในเกม โรแมนติกกว่าซีรีส์เกาหลีอีกนะแก" "โรแมนติกกับผีสิ!" พายพายดีดตัวลุกขึ้นมาตวัดสายตาค้อนใส่เพื่อนสนิทวงใหญ่ "ฉันเกลียดคนขี้เก๊กที่สุด แกก็รู้!" ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนดังขึ้นอีกครั้ง ขัดจังหวะการโต้เถียงระหว่างสองสาว พายพายหันไปมองหน้าจอด้วยความระแวง ทว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นผิดจังหวะไปเสียดื้อๆ เมื่อเห็นชื่อผู้ส่ง **[K-Kin]:** *เปิดประตูห้องสิครับคุณพายพาย... ของฝากจากเซเว่นที่คุณบ่นว่าอยากกินเมื่อวาน ผมซื้อมาวางไว้หน้าห้องแล้วนะ* พายพายชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก เธอกวาดสายตามองหน้าจอแล้วหันขวับไปมองที่ประตูห้องนอนของตัวเองทันที สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว... เขาอยู่ที่นี่? หน้าห้องเธอเนี่ยนะ?! "แก... อีตาคินน์มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!" พายพายหันไปกระซิบเสียงสั่นกับมายด์ที่ตอนนี้ทำตาโตเท่าไข่ห่าน "อ้าว ก็แกเคยบ่นให้ฉันฟังไม่ใช่เหรอว่าชอบลืมพิกัดห้องตัวเองเวลาเมาชาบู แล้วตาคินน์ก็คง..." มายด์ทำท่าคิดหนักก่อนจะอุทานออกมา "อุ๊ย! หรือว่าเขาแอบจำที่อยู่แกได้ตั้งแต่ตอนไปส่งที่คณะวันก่อน!" พายพายยังไม่ทันได้เอ่ยปากด่าเพื่อนรัก เสียงเคาะประตูก็รัวขึ้นเบาๆ สามครั้งติด ตามด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านบานประตูเข้ามา ชัดเจนจนทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว "เปิดประตูหน่อยครับ... พาร์ทเนอร์โปรเจกต์ หรือจะให้ผมพังเข้ามาเอง?" พายพายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือบางเอื้อมไปจับลูกบิดประตูด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ระหว่างความโกรธที่อยากจะซัดหน้าเขาสักหมัด กับความหวั่นไหวแปลกๆ ที่กำลังกัดกินหัวใจทีละน้อย เธอสูดหายใจเข้าลึก, รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี แล้วกระชากประตูห้องให้เปิดออกกว้าง... ทว่า ภาพเบื้องหลังบานประตูไม่ได้มีแค่ร่างสูงโปร่งของคินน์ที่ยืนยันรอยยิ้มกวนประสาทไว้บนใบหน้าเท่านั้น แต่ยังมีกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่แปะติดอยู่กับถุงขนม พร้อมกับข้อความลายมือตวัดหวัดๆ ที่ทำเอาพายพายถึงกับเลือดขึ้นหน้า **[โน้ตจากคินน์]:** *"ชนะเกมนี้ไม่ได้... งั้นคืนนี้มาเคลียร์กันตัวต่อตัวในห้องซ้อมนะ ตัวเล็ก"* คินน์ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนาน ยามที่เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างใบหู พายพายช็อกค้างไปชั่วขณะ รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน และก่อนที่เธอจะได้ทันอ้าปากโวยวายอะไรออกไป... ปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาก็แตะลงบนปลายจมูกเธอเบาๆ พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นติดริมฝีปาก "ยินดีต้อนรับเข้าสู่เกมของผมนะ... พายพาย" -------------------------------------------------- *ขอบคุณที่ติดตามอ่านความกวนและความฟินของคู่กัดคู่นี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้านะคะ* - **พีชชี่เบอร์รี่**