ชาสมุนไพรต้านลมหนาว

"คุณจะเก็บมันไว้เป็นความลับไปได้นานแค่ไหนครับ กรณ์" รินรดาวางสมาร์ทโฟนเครื่องนั้นลงบนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำ เสียงกระทบของมันหนักแน่นและเย็นเยียบราวกับฆ้อนตอกฝาโลง เธอไม่ถอยหนี สายตาของเธอไม่ได้เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างที่เขาจินตนาการไว้ แต่มันกลับว่างเปล่าและลึกซึ้งจนเขาอ่านไม่ออก กรณ์ระวีหายใจติดขัด มือที่กำลังหั่นรากตะไคร้สดหยุดชะงักลง มีดเชฟคมกริบที่เขาเคยใช้รังสรรค์เมนูระดับมิชลินสตาร์ในอดีต บัดนี้กลับรู้สึกหนักอึ้งในมือราวกับตุ้มเหล็ก เขาไม่กล้าสบตาเธอ ได้แต่จ้องมองรอยแผลเป็นเล็กๆ บนนิ้วโป้งจากการทำงานหนักในครัวตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา "ผม... มันไม่ใช่เรื่องที่เล่าให้ใครฟังง่ายๆ นะครับริน" กรณ์ตอบเสียงแผ่ว พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองรบ "ง่ายหรือยากไม่ใช่ประเด็นหรอกครับ" รินรดาขยับเข้ามาใกล้ กลิ่นดินชื้นๆ ที่ติดตัวเธอมาดูจะกลบกลิ่นหอมของสมุนไพรในครัวจนหมดสิ้น "ประเด็นคือ คุณเลือกที่จะวางผมไว้ตรงไหนในชีวิตของคุณกันแน่ ในเมื่อคนในข้อความนั้นกำลังเดินทางมาที่ฟาร์มของเราในวันพรุ่งนี้" กรณ์นิ่งงัน คำว่า 'ของเรา' ที่เธอกล่าวออกมานั้นเชือดเฉือนหัวใจเขายิ่งกว่าความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผย เขารู้ดีว่าหากคนผู้นั้นมาถึง ทุกสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมาบนพื้นที่แห่งนี้—ความสงบ ความเรียบง่าย และรอยยิ้มของรินรดา—อาจพังทลายลงในชั่วพริบตา ความเงียบเข้าปกคลุมห้องครัว มีเพียงเสียงลมหนาวที่หวีดหวิวลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่าเข้ามา กรณ์จำต้องทำบางอย่างเพื่อทำลายบรรยากาศที่กดดันนี้ เขาคว้าก้านตะไคร้ทุบพอแตก กลิ่นหอมสดชื่นของมันฟุ้งกระจายออกมาทันที ตามด้วยใบเตยหอมที่เขาเพิ่งตัดมาจากสวนข้างบ้าน และแง่งขิงแก่ที่ให้ความเผ็ดร้อนนวลลออ "ผมขอเวลาสักครู่ได้ไหมครับ" กรณ์พูดพลางหยิบหม้อดินเผาตั้งบนเตาถ่านที่ไฟกำลังคุโชน "ผมจะต้มชาสมุนไพรให้ดื่ม... สูตรที่คุณตากับผมเคยทำด้วยกันตอนอากาศหนาวๆ แบบนี้ เผื่อว่าความร้อนของมันจะช่วยให้เราคุยกันได้ง่ายขึ้น" รินรดามองดูแผ่นหลังของเขาอย่างครุ่นคิด เธอเห็นไหล่ที่เคยผึ่งผายของอดีตเชฟชื่อดังนั้นสั่นไหวเล็กน้อย เขาไม่ใช่คนร้ายกาจ แต่เขามีอดีตที่กัดกินตัวตนจนแทบไม่เหลือชิ้นดี น้ำในหม้อเริ่มเดือดผุดๆ กลิ่นตะไคร้หอมจัดตัดกับความเผ็ดปร่าของขิง และความหวานละมุนจากใบเตยช่วยลดทอนความตรึงเครียดในอากาศลงได้บ้าง กรณ์ตักน้ำชาสีทองอ่อนรินใส่ถ้วยดินเผาอย่างบรรจง เขาส่งถ้วยให้รินรดา นิ้วมือของเขาสัมผัสกับนิ้วของเธอชั่วครู่—มันเย็นเฉียบพอๆ กัน "ดื่มเถอะครับ... ก่อนที่ความหนาวจะพรากเอาความกล้าหาญไปจากเราทั้งคู่" กรณ์กล่าวพลางนั่งลงฝั่งตรงข้าม รินรดายกถ้วยขึ้นจิบ ความอุ่นซ่านแล่นผ่านลำคอ กลิ่นสมุนไพรไทยพื้นบ้านทำให้เธอนึกถึงผืนดินที่ทุ่มเทดูแลมาตลอดปี แต่ไม่ว่าจะอุ่นเพียงใด มันก็ไม่อาจละลายน้ำแข็งในใจที่เริ่มก่อตัวขึ้นได้เลย "คุณตาของคุณ... คงภูมิใจที่คุณเลือกทางเดินนี้" รินรดาเอ่ยทำลายความเงียบ "แต่การหนีปัญหาไม่ใช่การเริ่มต้นใหม่ที่แท้จริงหรอกนะครับ กรณ์ สิ่งที่คุณทำไว้ในอดีตอาจไม่ใช่ความผิดของคุณเพียงคนเดียว แต่ถ้าคุณเลือกจะเงียบและโกหกต่อไป สิ่งที่คุณจะเสียไปไม่ใช่แค่ฟาร์ม... แต่คือความเชื่อใจของผม" กรณ์ก้มมองก้นถ้วยชา คำพูดของเธอหนักแน่นราวกับผืนดินที่เขาเหยียบย่ำอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เขาเงยหน้าขึ้น เตรียมจะเอ่ยปากสารภาพทุกอย่างที่เก็บงำไว้ตลอดหลายปี ทั้งเรื่องคดีความที่เขาไม่ได้ก่อ และบุคคลที่เขากำลังปกป้องอยู่ ทว่า... ก่อนที่คำพูดแรกจะหลุดจากริมฝีปาก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่ระเบียงหน้าบ้าน *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ไม่ใช่เสียงเคาะประตูธรรมดา แต่มันดูจงใจและเยือกเย็นจนน่าขนลุก กรณ์รู้สึกเหมือนเลือดในกายหยุดไหลเมื่อเขาหันไปมองผ่านหน้าต่างบานเกล็ด ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่กลางความมืดของฤดูหนาว ดวงตาของชายผู้นั้นจ้องตรงมาที่หน้าต่างราวกับรู้ว่าเขากำลังถูกมอง "ผมบอกแล้วว่าคุณหนีไม่พ้น" รินรดากระซิบเบาๆ แต่ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นใบหน้าของแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนนั้นชัดเจน กรณ์ลุกขึ้นยืน ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธและหวาดกลัวในคราวเดียวกัน "ริน... รีบไปหลังบ้านเดี๋ยวนี้ครับ! อย่าให้เขาเห็นคุณ!" เขากำลังจะก้าวไปหาประตู แต่ทว่าเสียงปลดล็อกลูกบิดที่เขาจำได้ดีว่ามันเก่าจนฝืดสนิทกลับหมุนออกอย่างง่ายดาย บานประตูเปิดออกกว้างรับไอเย็นที่พัดเข้ามาปะทะใบหน้า และบุคคลที่ก้าวเข้ามาไม่ได้มาเพียงลำพัง... "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... กรณ์ระวี" เสียงทุ้มต่ำนั้นเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น "หวังว่าชาในมือคุณ คงไม่ได้เตรียมไว้ต้อนรับพวกเราด้วยใช่ไหม?" ฟาร์มเมอร์สุขใจหวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับรสชาติของความกดดันในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ ขอบคุณจากใจครับ