ลมร้อนมาเยือนและมะม่วงสุก

"ทนายความงั้นหรือครับริน? ในเวลานี้เนี่ยนะ" ผมถามพลางจ้องเขม็งไปที่หน้าจอโทรศัพท์ของริน ข้อความนั้นสั้นกระชับแต่กลับหนักอึ้งราวกับก้อนหินที่ถ่วงกลางอก เสียงเคาะประตูด้านนอกยังคงดังต่อเนื่อง เป็นจังหวะที่ฟังดูใจร้อนและไร้ความปราณี ราวกับจงใจจะบดขยี้ความสงบที่ผมอุตส่าห์สร้างมาตลอดหลายเดือนนี้ รินไม่ได้ตอบ ผมเห็นเพียงนิ้วที่สั่นเทาของเธอพยายามพิมพ์โต้ตอบกลับไป ใบหน้าของเธอที่เคยฉายแววสดใสยามพูดเรื่องการปลูกพืชไร้สารเคมี บัดนี้กลับซีดเผือดเหมือนคนละคน "อย่าเพิ่งเปิดประตูครับ" ผมคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แต่อบอุ่นและมั่นคง "ถ้าเขาเป็นทนายจริง เขาควรมาพร้อมหมายเรียกหรือนัดหมาย ไม่ใช่มาเคาะประตูบ้านกลางดึกแบบนักเลงหัวไม้แบบนี้" รินเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยที่มีประกายหยิ่งทะนงเสมอมาบัดนี้กลับคลอด้วยหยาดน้ำตา "พี่กรณ์... พี่ไม่เข้าใจหรอกค่ะ พินัยกรรมของคุณตา... มันมีเงื่อนไขที่พี่ไม่เคยรู้ ถ้าคนข้างนอกนั่นคือคนที่ฉันคิด เขาไม่ได้มาเพื่อแจ้งข่าวการตาย แต่เขามาเพื่อทวงคืน 'ฟาร์มแห่งนี้' ไปจากมือเรา" คำว่า 'ทวงคืน' ก้องอยู่ในหูผมเหมือนเสียงฟ้าร้องก่อนพายุเข้า จังหวะเดียวกับที่กลิ่นอายของฤดูร้อนเริ่มคืบคลานเข้ามาทักทาย กลิ่นไอฝนที่เคยชุ่มชื้นถูกแทนที่ด้วยกลิ่นดินแห้งผากและกลิ่นหอมหวานเอียนชวนเวียนหัวของ 'มะม่วงสุก' ที่ร่วงหล่นลงพื้นฟาร์มจนเละตุ้มเป๊ะ กลิ่นที่ควรจะหอมชวนทาน กลับให้ความรู้สึกเหมือนสัญญาณเตือนภัยถึงการเปลี่ยนแปลงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง ผมเดินผ่านรินไปที่บานประตู แต่ก่อนที่มือผมจะแตะลงบนกลอน ประตูไม้เก่าแก่ที่ทำจากไม้สักทองของบ้านหลังนี้ก็ถูกกระแทกจนสะเทือนลั่นไปทั้งหลัง แรงสั่นสะเทือนนั้นส่งผ่านเข้ามาจนถึงฝ่าเท้าผม *ปัง! ปัง! ปัง!* "คุณกรณ์ระวีครับ ผมรู้ว่าคุณอยู่ข้างใน!" เสียงชายวัยกลางคนดังทะลุบานประตูเข้ามา ไม่ใช่เสียงของคนใจร้อน แต่มันคือเสียงของคนที่กุมอำนาจไว้ในมือและรู้ดีว่ากำลังจะกดดันใคร "ถ้าคุณไม่ออกมาคุยเรื่องเอกสารโอนสิทธิ์ที่ดินในคืนนี้ พรุ่งนี้เช้า... ฟาร์มทั้งฟาร์ม รวมถึงต้นมะม่วงอกร่องที่คุณหวงนักหวงหนา จะถูกป้ายประกาศยึดทรัพย์แปะไว้หน้าทางเข้า นี่คือคำสั่งจากเจ้าหนี้รายใหม่ของคุณตาคุณ!" ผมชะงัก ลมหายใจสะดุด ความโกรธที่เคยสงบนิ่งเริ่มเดือดพล่านขึ้นมาเหมือนน้ำมันที่ถูกหยดลงในกระทะร้อน "ริน" ผมเรียกชื่อเธอโดยไม่หันกลับไปมอง "เตรียมตะกร้าไว้ครับ พรุ่งนี้เราต้องเก็บมะม่วงทั้งหมดที่สุกงอมก่อนที่คนพวกนี้จะเข้ามาเหยียบสวนของเรา" "พี่กรณ์ พี่จะบ้าหรือไงคะ!" รินพุ่งเข้ามาคว้าแขนผมไว้ "นั่นมันมะม่วงที่พี่ฟูมฟักมาเป็นปีๆ พี่จะเก็บไปทำอะไรในเมื่อเราอาจจะไม่มีบ้านให้อยู่แล้วในอีกไม่กี่วันข้างหน้า!" ผมหันกลับไปสบตาริน แววตาของผมที่เคยว่างเปล่าและเหนื่อยล้าจากโลกธุรกิจในเมืองหลวง บัดนี้กลับมีความมุ่งมั่นบางอย่างที่แม้แต่ตัวผมเองก็ยังแปลกใจ "ถ้าผมต้องเสียฟาร์มนี้ไป อย่างน้อยผมก็จะใช้ผลผลิตสุดท้ายของมันสร้างความทรงจำที่ล้ำค่าที่สุดก่อนที่ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป ริน... คนพวกนั้นไม่ได้ต้องการแค่ที่ดิน แต่เขาต้องการเห็นเรายอมแพ้ และผมไม่มีวันให้พวกเขาได้เห็นความพ่ายแพ้ในสายตาของเรา" ผมตัดสินใจกระชากประตูเปิดออกกว้าง ลมร้อนยามค่ำคืนพัดวูบเข้ามาปะทะใบหน้า กลิ่นมะม่วงสุกที่เน่าเปื่อยอยู่ใกล้ๆ กลายเป็นกลิ่นแห่งความจริงที่ขมขื่น ทนายความร่างท้วมในชุดสูทเนี้ยบกริบยืนอยู่ตรงนั้น ข้างหลังเขาคือเงามืดของชายฉกรรจ์อีกสองคนที่ผมไม่คุ้นหน้า ชายคนนั้นยิ้มที่มุมปาก หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากอกเสื้อ "ยินดีที่ได้พบครับคุณกรณ์ ผมมีข้อเสนอที่จะทำให้คุณไม่ต้องเป็นคนเร่ร่อนในฤดูร้อนปีนี้ แต่มีข้อแม้ว่าคุณต้องสละ 'บางสิ่ง' ที่คุณตาทิ้งไว้ให้... สิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้รากต้นมะม่วงต้นนั้น" เขาชี้ไปที่ต้นมะม่วงยักษ์กลางสวน ซึ่งในเงามืดนั้น ผมเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ... ดินรอบโคนต้นกำลังสั่นไหว ราวกับมีบางอย่างที่ฝังอยู่ลึกกว่ารากไม้กำลังพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาสู่พื้นผิวโลก รินที่ยืนอยู่ข้างหลังผม กรีดร้องออกมาเบาๆ เมื่อเห็นสิ่งที่ชายคนนั้นถืออยู่ในมือ... มันไม่ใช่เอกสารพินัยกรรมอย่างที่เขาอ้าง แต่เป็น 'กุญแจเก่าคร่ำคร่า' ดอกเดียวกับที่อยู่ในรูปภาพในห้องทำงานของคุณตา ที่ผมเคยคิดว่ามันหายสาบสูญไปพร้อมกับความลับของตระกูลตั้งแต่วันที่ท่านจากไป นี่ไม่ใช่เรื่องของมรดกแล้ว แต่มันคือความลับที่ถูกฝังไว้พร้อมกับกลิ่นมะม่วงสุกที่กำลังจะพาความตายมาเยือนฟาร์มของเรา ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ฟาร์มเล็กๆ แห่งนี้เสมอมานะครับ สัปดาห์หน้าเรามาดูไปพร้อมกันนะครับว่าใต้ต้นมะม่วงนั้นมีความลับอะไรซ่อนอยู่ แล้วพบกันใหม่ครับ ฟาร์มเมอร์สุขใจ