โอนเงินเข้าคลังหลวงล้างหนี้ประเทศ

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนาเตอะบนโต๊ะไม้โอ๊กสีเข้มดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงประชุมใหญ่แห่งราชสำนัก แสงจากโคมระย้าคริสตัลส่องกระทบใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความสะใจของดยุกไรอัน ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยเหยียดหยามเอเลน่าอย่างไร้ความปรานีเมื่อยามที่เธอล้มละลาย แต่วันนี้... เขากลับยืนยิ้มเยาะอยู่เบื้องหน้าบัลลังก์ที่สั่นคลอน พร้อมกับเอกสารประกาศล้มละลายของประเทศที่ถูกผลักมาตรงหน้าเธอ "ยินดีต้อนรับสู่การล้มละลายนะคะ... อดีตคู่หมั้นผู้แสนน่าสมเพชของฉัน" คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท แต่ทว่ารอยยิ้มของเอเลน่าในยามนี้กลับไม่ได้มีความหวาดกลัว เจือปนอยู่แม้แต่น้อย เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้บาะกำมะหยี่สีแดงเพลิง ท่าทางสง่างามราพญาหงส์ ชุดกระโปรงยาวสีดำสนิทปักดิ้นทองระยิบระยับขับเน้นให้ผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบดูโดดเด่นยิ่งขึ้น ดวงตาสีไพลินคู่คมกวาดมองหน้าขุนนางนับร้อยคนที่กำลังซุบซิบและมองมาด้วยสายตาสมเพชเวทนา โดยเฉพาะเลดี้โซเฟียที่ยืนกระยิ้มกระย่องอยู่ข้างกายไรอัน ราวกับผู้ชนะที่กำลังรอคอยดูฉากการประหารชีวิต "ทรงพระปรีชาเหลือเกินเพคะท่านดยุกไรอัน! อาณาจักรของเราคงต้องล่มสลายแน่ๆ หากไม่ได้ท่านกับเลดี้โซเฟียช่วยระดมทุนจากตระกูลขุนนางมาพยุงไว้... ส่วนเลดี้เอเลน่าผู้นี้ คงไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อเศษขนมปังแจกทานแล้วกระมังเพคะ" เสียงหวานหยดย้อยของโซเฟียเอ่ยขึ้น ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะที่ดังเซ็งแซ่ คาลลัม ที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังเก้าอี้ของเอเลน่า ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมกริบใต้ร่มเงาฮู้ดปรายตามองกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็ง มือหนาแอบวางทับลงบนพนักพิงใกล้ไหล่บางของหญิงสาว เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและพลังอันเงียบงัน— *เขารอคอยที่จะได้เห็นนาทีที่พวกสุนัขรับใช้เหล่านี้ต้องซบหน้าลงกับพื้นดินมานานแล้ว* เอเลน่ามุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ายวน ช่างเป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของไรอันกระตุกวูบอย่างประหลาดโดยไร้สาเหตุ "ล้มละลายงั้นหรือคะ?" เสียงหวานใสแต่กังวานก้องกังวานกังสดาลดังขึ้น ขัดจังหวะการเยาะเย้ยถากถางทั้งหมดในห้องโถง "พวกท่านช่างใจแคบเสียจริง... คิดว่าหนี้สินก้อนโตที่เกิดจากการบริหารประเทศที่โง่เขลาของพวกขุนนางไร้น้ำยา จะเป็นภาระที่เงินสดในมือของฉันจะแบกรับไว้ไม่ได้อย่างนั้นหรือคะ?" ดยุกไรอันแค่น3หัวเราะในลำคอ สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน "เลดี้เอเลน่า! อย่ามาทำปากเก่งที่นี่เลย หนี้สาธารณะของอาณาจักรเราตอนนี้มันทะยานไปถึงสามพันล้านเหรียญทองแล้ว! ต่อให้เอาสมบัติทั้งหมดของตระกูลเธอที่เหลืออยู่มารวมกัน ก็ยังซื้อได้แค่เศษกระดาษชำระในห้องน้ำหลวงด้วยซ้ำ เลิกเพ้อเจ้อแล้วไสหัวออกไปจากสภาแห่งนี้เถอะ!" เลดี้โซเฟียแกล้งทำเป็นยกพัดขนนกขึ้นปิดปาก หัวเราะคิกคักเบาๆ "นั่นสินะคะพี่ไรอัน นางคงเสียสติไปแล้วเพราะพิษรักแรงแค้นที่เราถอนหมั้น... น่าสงสารเสียจริงค่ะ" เอเลน่าไม่โต้เถียง เธอยกมือเรียวขึ้นปัดอากาศเบื้องหน้าเบื้องหลังอย่างแผ่วเบา ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าใสเรืองแสงก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศเฉพาะในสายตาของเธอ เสียงแจ้งเตือนจากระบบมหาเศรษฐีอันทรงพลังดังขึ้นในหัวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจ *[ ตรวจพบคำขอชำระหนี้สาธารณะระดับประเทศ : อาณาจักรแอสเทรีย ]* *[ ยอดหนี้คงค้างทั้งหมด: 3,000,000,000 เหรียญทอง ]* *[ ต้องการใช้สิทธิ์ "สลายหนี้ด้วยเงินสด" ทันทีหรือไม่? ]* ดวงตาสีไพลินของเอเลน่าเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนาน เธอกดปุ่มยืนยันในจิตใจอย่างไร้ความลังเลแม้แต่วินาทีเดียว *[ ยืนยันการทำรายการ... ทำการโอนเงินสดเข้าสู่คลังหลวงโดยตรง... ]* *[ ดำเนินการสำเร็จ 100% อาณาจักรแอสเทรียปลอดหนี้อย่างเป็นทางการ ]* ชั่วพริบตานั้นเอง... เสียงระฆังมหาวิหารหลวงที่ดังบอกเวลาเที่ยงวันก็พลันเงียบกริบลง บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่กลับถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันอันน่าขนลุก ทันใดนั้น มหาดเล็กส่วนพระองค์ขององค์กษัตริย์ วิ่งหน้าตาตื่นถือโทรเลขตราประทับสีทองอร่ามพุ่งพรวดเข้ามาในห้องโถงด้วยความตกใจสุดขีด จนเกือบสะดุดชายผ้าคลุมของตนเองล้ม "ฝะ... ฝ่าบาท! องค์กษัตริย์ทรงมีพระราชกระแสรับสั่งด่วนที่สุดพ่ะย่ะค่ะ!" มหาดเล็กละล่ำละลักละลานละลอกละลื่น หายใจหอบโยนจนตัวโยน ดยุกไรอันขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ "มีอะไร! เจ้าเสียมารยาทอะไรกัน ถึงได้วิ่งเข้ามาในที่ประชุมสภาขุนนางแบบนี้!" มหาดเล็กกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มือที่ถือโทรเลขสั่นเทิ้มจนกระดาษสั่นพับๆ เขามองหน้าเอเลน่าสลับกับดยุกไรอันด้วยแววตาหวาดผวา ราวกับกำลังเห็นภูตผีปีศาจ "คลัง... คลังหลวงพ่ะย่ะค่ะ! ตอนนี้ยอดเงินสดในคลังหลวงพุ่งทะยานขึ้นสามพันล้านเหรียญทองแบบไร้ที่มาที่ไป! ระบบการเงินของธนาคารกลางประกาศยืนยันแล้วว่า... หนี้สาธารณะทั้งหมดของอาณาจักรถูกชำระสะสางจนหมดเกลี้ยง... *ด้วยเงินสดเต็มจำนวนในเสี้ยววินาทีนี้เองพ่ะย่ะค่ะ!*" *กึก!* ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกบาลของทุกคนในห้องโถง รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าของดยุกไรอันแข็งค้างทันที ดวงเบิกกว้างจนแทบถล่นออกจากเบ้า สมองของเขาขาวโพลนราวกับถูกลบความทรงจำ เลดี้โซเฟียถึงกับทำพัดในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง *เคร้ง* ใบหน้าของเธซีดเผือดไร้สีเลือดราวกับคนใกล้ตาย "ทะ... เป็นไปไม่ได้!" ไอรันคำรามลั่นด้วยความสติหลุด เขาพุ่งพรวดเข้าไปคว้าคอเสื้อของมหาดเล็ก "แกโกหก! หนี้สามพันล้านเหรียญทอง ประเทศไหนในทวีปนี้จะบ้าพอมาจ่ายให้! ใครเป็นคนทำ!" เอเลน่าค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ร่างระหงก้าวเดินเข้าไปหาดยุกไรอันทีละก้าว เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง *กริ๊บ... กริ๊บ...* ดุจเสียงฝีเท้าของยมทูตที่กำลังเดินมาทวงวิญญาณ รัศมีอำนาจอันเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอ จนทำให้ขุนนางรอบข้างต้องถอยกรูดโดยอัตโนมัติ เธอยกมือขึ้นปัดปกเสื้อที่ยับยู่ยี่ของไรอันเบาๆ ด้วยท่าทางรังเกียจราวกับปัดฝุ่นละออง แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยรอยยิ้มเยาะที่เจิดจ้าเสียจนแสบตา "ประเทศที่ใกล้จะล้มละลายเพราะพวกโง่เง่า..." เอเลน่าเอ่ยกระซิบเสียงแผ่วเบา แต่กลับดังชัดเจนก้องกังวานไปทั่วห้องโถง "ตอนนี้ถูกฉันซื้อไว้หมดแล้ว... รวมถึงที่ดิน ศักดิ์ศรี และลมหายใจเน่าเฟะของแกด้วยนะคะ ดยุกไรอัน" ไรอันเข่าอ่อนทรุดฮวบลงกับพื้นทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อตระหนักได้ว่า... ผู้หญิงที่ตนเองเคยเหยียดหยามและขับไลไสส่ง บัดนี้ได้กลายเป็น "เจ้าหนี้" ผู้กุมชะตากรรมทั้งชีวิตและทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลเขาไว้ในกำมือเรียบร้อยแล้ว ทว่า ในขณะที่ความโกลาหลกำลังถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์สีดำสนิทติดตราสัญลักษณ์รูปมงกุฎเพชร ก็บินแหวกเมฆลงมาจอดสนิทอยู่ ณ ลานกว้างหน้าหน้าต่างกระจกใสของห้องประชุมสภาอย่างอุกอาจ แรงลมจากใบพัดตีจนกระจกสั่นสะเทือน ประตูห้องเปิดผางออกพร้อมกับร่างสูงสง่าของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษผู้กุมอำนาจลึกลับแห่งตลาดมืด ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มสัญญาสิทธิ์ขาดในมือ และรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่มอบให้เอเลน่าเพียงผู้เดียว "งานเลี้ยงต้อนรับการล้มละลายของพวกมัน... คงจะสนุกพอดูสินะครับ ที่รักของผม" [เอวาลินน์ปลายพู่กัน]