สัญญาณเตือนในความเงียบ

"ถ้าคุณยังตัดวงจรตัวที่สามออกด้วยวิธีเดิม แรงดันในเซกเตอร์เจ็ดจะดร็อปจนกลายเป็นห้องรมแก๊สขนาดย่อมภายในสิบสองนาที คาร่า... และผมคิดว่าคุณคงไม่อยากอธิบายให้สภาอาณานิคมฟังหรอกนะ ว่าทำไมทหารกองกำลังรักษาดินแดนถึงขาดอากาศหายใจตายคาชุดรบทั้งกองร้อย" เสียงห้าวเจือความเหนื่อยหน่ายดังขึ้นท่ามกลางความมืดทึบของห้องควบคุมระบบหล่อเลี้ยงชีวิตหลัก แรงโน้มถ่วงจำลองของสถานีอركาศร้าง 'โอเอซิส-9' ทำงานติดๆ ดับๆ จนทำให้ผงฝุ่นโลหะลอยวนเคว้งคว้างเหมือนกลุ่มดาวที่กำลังจะดับสลาย แสงไฟสีแดงฉานจากหลอดนีออนสำรองกะพริบเป็นจังหวะกระชั้นชิด ทอดเงายาวทับถมกันระหว่างร่างสองร่างที่ยืนเผชิญหน้ากันอยู่หน้าแผงควบคุมหลัก เอเลียสไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนา นิ้วมือเรียวยาวแต่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการเชื่อมโลหะของเขายังคงรัวอยู่บนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วสูง แว่นตากรองแสงสะท้อนภาพโค้ดชุดตัวเลขสีเขียวมรกตที่วิ่งพล่านเป็นสายน้ำ แววตาของวิศวกรหนุ่มฉายแววเยnชาและดื้อรั้น เป็นแววตาของผู้ชายที่เชื่อมั่นในตรรกะทางวิทยาศาสตร์มากกว่าคำสั่งของพระเจ้า หรือแม้แต่คำสั่งของผู้บัญชาการสูงสุด ร่างของหญิงสาวในเครื่องแบบผู้คุมกฎแห่งสหพันธ์ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลัง แสงสีแดงสาดกระทบไหล่กว้างและเครื่องหมายยศบนปกเสื้อของคาร่า เธอยกแขนขึ้นกอดอก ท่าทีนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อนแห่งความยุติธรรม แต่ดวงตาคู่คมที่จ้องมองแผ่นหลังของเขา却是เต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความกรุ่นโกรธที่ถูกสะกดกลั้นไว้อย่างดี "นั่นคือขั้นตอนมาตรฐานของระเบียบปฏิบัติฉุกเฉินมาตราที่สี่ เอเลียส" คาร่าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัดที่อาบยาพิษ "สถานีแห่งนี้ถูกทิ้งร้างมาสามปี ระบบทุกอย่างกำลังเสื่อมสภาพตามอายุขัย ถ้าเราไม่ตัดวงจรส่วนเกินออกเพื่อรักษาแกนพลังงานหลัก ทั้งสถานีจะระเบิดเป็นจุล คุณเป็นวิศวกร หน้าที่ของคุณคือการรักษาสมดุล ไม่ใช่มานั่งสอนฉันเรื่องวิธีบริหารจัดการกองกำลัง" "ระเบียบปฏิบัติ?" เอเลียสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เขาหยุดมือลงชั่วขณะ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายเฉพาะตัวของน้ำมันเครื่องและโอโซนจากตัวเขาปะปนกับกลิ่นสบู่เย็นและระเบียบวินัยทหารจากตัวเธอ "คุณกำลังอ่านคู่มือที่เขียนขึ้นโดยข้าราชการบนดาวแม่เมื่อสี่ปีก่อน คาร่า ตื่นเถอะครับ... สถานีนี้ไม่ได้กำลังเสื่อมสภาพตามธรรมชาติ" คาร่าหรี่ตาลงเล็กน้อย กล้ามเนื้อบริเวณกรามขยับเกร็ง "คุณหมายความว่ายังไง" "หมายความว่า มีคนจงใจตั้งโปรแกรม 'บล็อก' วาล์วระบายอากาศในเซกเตอร์เจ็ดจากระยะไกล" เอเลียสเลื่อนหน้าจอโฮโลแกรมพุ่งตรงไปAระนาบสายตาของเธอ ปรากฏภาพกราฟิกสามมิติของท่อส่งออกซิเจนที่ถูกเจาะจงแก้ไขคำสั่งอย่างแนบเนียน "ถ้าผมทำตามมาตราที่สี่ของคุณ... วาล์วตัวนั้นจะปิดตายสนิท แรงดันจะสะสมจนระเบิดท่อส่งหลัก และก๊าซคาร์บอนโมโนออกไซด์จะไหลย้อนกลับเข้าสู่ห้องนอนของลูกเรือ นี่ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ แต่มันคือการฆาตกรรม... เป็นฆาตกรรมที่ถูกออกแบบมาให้ดูเหมือนอุบัติเหตุจากความเก่าของสถานีอย่างแยบยลที่สุด" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมต่ำๆ ของเครื่องกำเนิดไฟฟ้าสำรองที่ดังก้องอยู่ในผนังเหล็กหนาทึบ คาร่ากวาดสายตาอ่านโค้ดโปรแกรมที่ปรากฏบนหน้าจออย่างรวดเร็ว ในฐานะผู้คุมกฎ เธอผ่านการฝึกอบรมด้านการสืบสวนและยุทธวิธีมาอย่างโชกโชน สมองของเธอกำลังประเมินความเป็นไปได้และความเสี่ยงทั้งหมดในเสี้ยววินาที แต่สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดยิ่งกว่าตัวเลขเหล่านั้น คือใบหน้าของวิศวกรหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า—ใบหน้าที่ไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความท้าทายและประกายความเจ็บปวดลึกๆ ต่อความโหดร้ายของเพื่อนมนุษย์ "ถ้ามีคนจงใจทำจริง ทำไมระบบความปลอดภัยระดับสองถึงไม่แจ้งเตือน?" คาร่าถาม เสียงของเธอลดระดับลงเล็กน้อย กลายเป็นความกระซิบที่จริงจัง "เพราะรหัสผ่านที่ใช้แก้คำสั่ง... เป็นรหัสระดับผู้บัญชาการสูงสุด" เอเลียสตอบ สบตาเธอนิ่ง ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนเกือบจะได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน "รหัสที่มีเพียงคุณ คนเดียวเท่านั้นที่ถือครองสิทธิ์การเข้าถึง" ดวงตาของคาร่าเบิกกว้างขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนที่มันจะกลับมาเย็นชาดังเดิมอย่างรวดเร็ว ทว่ารอยร้าวเล็กๆ ในความนิ่งงันนั้นได้เผยให้เห็นความตื่นตระหนกที่เธอพยายามซ่อนไว้ "คุณกำลังกล่าวหาว่าฉันเป็นคนฆ่าลูกเรือของตัวเองงั้นเหรอ เอเลียส?" น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือด้วยความโกรธ "ผมไม่ได้บอกว่าคุณเป็นคนทำ คาร่า" เอเลียสถอนหายใจยาว แววตาที่มองเธอกลับเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนอย่างไร้เหตุผล ชั่วขณะหนึ่ง ความแข็งกร้าวของวิศวกรผู้บ้าคลั่งหลุดหายไป เหลือเพียงชายหนุ่มที่มองเห็นความเปราะบางเบื้องหลังเครื่องแบบทหารนั้น "ผมแค่บอกว่า... มีใครบางคนกำลังใช้ชื่อของคุณเพื่อล้างบางพวกเราทุกคนจากสถานีนี้ และถ้าเรายังมัวแต่เถียงกันเรื่องกฎระเบียบและลำดับขั้นทางทหาร อีกสิบนาทีข้างหน้า เราคงได้ไปนั่งคุยกันในนรกแทนที่จะเป็นห้องประชุมสภา" คาร่ายืนนิ่งค้าง สมองของเเธอประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดอย่างรวดเร็ว หากมีคนขโมยรหัสของเธอไปใช้จริง นั่นหมายความว่าภัยคุกคามไม่ได้มาจากภายนอกสถานี แต่มันอยู่ข้างใน... และอาจจะอยู่ใกล้ตัวเสียจนน่ากลัว ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยคำพูดใดออกมาอีก เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับฉุกเฉินสูงสุดก็ดังกรีดแตรลั่นไปทั่วผนังสถานี ไฟสีแดงหยุดกะพริบและเปลี่ยนเป็นสีส้มสว่างจ้า แผงควบคุมตรงหน้าทั้งคู่ดับวูบลงพร้อมกัน ทgให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิด มีเพียงแสงสลัวจากหน้าจอสำรองอันสุดท้าย *ปัง!* เสียงโลหะหนักกระแทกกันดังสนั่นมาจากประตูล็อคชั้นนอกสุดของห้องควบคุม ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กำลังเร่งรีบวิ่งตรงมายังทางเดินด้านนอก—เสียงฝีเท้าที่ไม่ได้สวมรองเท้าทหารของกองกำลังรักษาดินแดน แต่เป็นเสียงโลหะกระทบพื้นผิวตารางเหล็กของหน่วยปฏิบัติการลับ เอเลียสคว้าข้อมือของคาร่าไว้โดยสัญชาตญาณ แรงบีบที่แน่นหนาและอบอุ่นทำให้หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอไม่ได้สะบัดออก ในความมืดนั้น สายตาของทั้งคู่ประสานกันเป็นครั้งแรกโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ ขวางกั้น "ดูเหมือนว่าแขกไม่ได้รับเชิญของเรามาถึงเร็วกว่าที่คิดนะครับ ผู้คุมกฎ" เอเลียสกระซิบเบาๆ ข้างหูเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้ผิวแก้ม "ทีนี้... คุณจะยังเชื่อมั่นในระเบียบปฏิบัติ หรือจะยอมให้ผมพาคุณแหกกฏออกไปจากที่นี่ด้วยวิธีบ้าๆ ของผมล่ะ?" คาร่าเม้มริมฝีปากแน่น มืออีกข้างเอื้อมไปปลดล็อกซองปืนพลาสม่าข้างเอวอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่แสงไฟฉายจากภายนอกจะสาดส่องทะลุกระจกนิรภัยของประตูเข้ามา เผยให้เห็นเงาดำทึบของกระบอกปืนกลหนักที่กำลังเล็งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่! --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ ไฮเปอร์ไดรฟ์ เสมอมานะครับ