มรดกซวยซ้ำซ้อน

"ถ้าคุณเซ็นชื่อตรงนี้ กองหนี้กยศ. ของคุณจะมลายหายไปในพริบตา แต่คุณต้องรับกรรม เอ๊ย รับช่วงต่ออสังหาริมทรัพย์มรดกตกทอดของคุณท่านที่เพิ่งเสียชีวิตไปครับ" เสียงทนายความร่างท้วมที่ดูเหมือนจะพยายามกลั้นหัวเราะตลอดเวลาดังขึ้น ก้องกังวานมองเอกสารในมือด้วยแววตาที่สั่นระริก นี่คือโอกาสทองเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของชายหนุ่มวัยยี่สิบปลายๆ ที่มีชีวิตวนเวียนอยู่กับการกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและโทรศัพท์ทวงหนี้ที่ดังวันละสิบแปดรอบ "มรดกที่ว่า... เป็นคอนโดหรูใจกลางเมืองใช่ไหมครับ?" ก้องกังวานถามด้วยความหวังที่ริบหรี่ ทนายความหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อที่หน้าผาก "เอ่อ... มันเป็นอาคารสำนักงานเก่าแถวเขตอุตสาหกรรมร้างครับ เป็นตึกแถวสามคูหาที่ดูเหมือนผ่านสงครามกลางเมืองมาสามรอบ แต่เชื่อผมเถอะครับ ทำเลที่นี่น่ะ... มี 'ผู้เช่า' เจ้าประจำอยู่แล้ว ไม่ต้องกลัวเหงา" ก้องกังวานเซ็นชื่อลงไปอย่างรวดเร็วโดยไม่สนคำเตือนของสัญชาตญาณ เขาไม่ได้เอะใจเลยว่าทำไมทนายความถึงรีบเก็บเอกสารและวิ่งออกจากห้องไปราวกับหนีไฟไหม้ เขามุ่งหน้าไปยังที่อยู่ตามโฉนดด้วยความฮึกเหิม หวังจะเปิดบริษัทจัดหาคู่ที่เขาวาดฝันมานาน เพื่อจะล้างหนี้สินให้สิ้นซาก แต่ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในตัวอาคาร กลิ่นโอโซนผสมกับกลิ่นไหม้ของโลหะแปลกๆ ก็ปะทะเข้าที่จมูก "ยินดีต้อนรับสู่ศูนย์ประสานงานสิ่งมีชีวิตต่างมิติ สาขาสุขุมวิทเลขที่ไม่มีจริงครับ" เสียงที่เย็นเยียบและราบเรียบดังมาจากมุมมืด ก้องกังวานสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะพบกับหญิงสาวที่ยืนกอดอกอยู่ตรงเคาน์เตอร์ เธอมีผิวขาวซีดจนเกือบโปร่งแสง นัยน์ตาสีม่วงอ่อนคู่นั้นจ้องมองเขาอย่างกับกำลังวิเคราะห์ส่วนประกอบทางเคมีในตัวเขา "คุณเป็นใคร? แล้วนี่บริษัทจัดหาคู่ของผมไม่ใช่เหรอ?" ก้องกังวานถามพลางจัดปกเสื้อให้ดูน่าเชื่อถือที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ฉันคือ 'ซีต้า' เลขาฯ ประจำศูนย์นี้ และคุณ..." เธอหยุดกึก สายตากวาดมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า "คุณคือมรดกซวยซ้ำซ้อนที่พวกเราต้องรับภาระดูแลต่อใช่ไหม? ดูจากทรงผมและการแต่งตัวแล้ว การจัดหาคู่ให้มนุษย์เผ่าพันธุ์คุณน่าจะยากกว่าการพาอุกกาบาตไปเดินเล่นในห้องนั่งเล่นเสียอีก" "นี่คุณพูดจาประสาอะไรน่ะ!" ก้องกังวานโต้กลับ "ผมคือเจ้าของที่นี่ ผมจะเปลี่ยนที่นี่เป็นบริษัทจัดหาคู่ระดับท็อป!" ซีต้าถอนหายใจยาวจนไหล่ลู่ "งั้นเชิญมองไปข้างหลังคุณสิ" ก้องกังวานหันไปมองภาพตรงหน้าแล้วแทบจะหยุดหายใจ ตรงกลางห้องโถงกว้างมีวงเวทสีฟ้าสว่างวาบขึ้น และร่างของชายที่มีหนวดเหมือนปลาหมึกนับสิบเส้นกำลังพยายามซ่อมเครื่องยนต์ที่ดูเหมือนเครื่องปั่นน้ำผลไม้ติดสปริง อีกฝั่งหนึ่งมีมนุษย์ร่างยักษ์ที่มีผิวหนังเหมือนหินกำลังนั่งกินขนมครกด้วยความเอร็ดอร่อยโดยไม่เคี้ยว "นี่มันอะไรกัน!" ก้องกังวานตะโกนเสียงหลง "นี่มันบริษัทจัดหาคู่หรือสถานกักกันสัตว์ประหลาด!" "ก็ทั้งสองอย่างนั่นแหละครับ" ซีต้าเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ในอวกาศโชยออกมาจากตัวเธอ "พวกนี้คือเอเลี่ยนที่มาแอบซ่อนตัวบนโลก และพวกมันทุกคน... กำลังมีปัญหาหัวใจ ต้องการหาคู่เดตที่เข้าใจรสนิยมแบบ 'กินหินเป็นอาหาร' หรือ 'มีหนวดสิบเส้นไว้โอบกอด' คุณคิดว่าคนธรรมดาในบริษัทจัดหาคู่ของคุณจะช่วยพวกมันได้ไหมล่ะ?" ก้องกังวานหน้าซีดเผือด สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว เขาเพิ่งรับมรดกที่เป็นที่พักพิงให้เอเลี่ยนหนีเข้าเมือง ถ้าเขาสไลด์ตัวหนีตอนนี้ หนี้กยศ. จะตามมาฆ่าเขา แต่ถ้าเขาอยู่ต่อ เขาอาจจะได้กลายเป็นที่ปรึกษาความรักให้มนุษย์ต่างดาวที่พร้อมจะระเบิดโลกได้ทุกเมื่อหากอกหัก "ถ้าผมจัดการให้พวกมันสมหวัง... ผมจะได้เงินใช่ไหม?" ก้องกังวานถามเสียงสั่น แต่แววตามุ่งมั่น "คุณจะได้มากกว่าเงิน คุณจะได้มีชีวิตรอดจนถึงพรุ่งนี้" ซีต้าเหยียดยิ้มที่ดูน่าขนลุก "และสำหรับรายชื่อลูกค้าคนแรกของคุณ... เขาเพิ่งมาถึงเมื่อกี้" เสียงประตูด้านหน้าเปิดออกดังโครมคราม ร่างหนึ่งก้าวเข้ามา เป็นชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูททหารที่ดูเหมือนทำจากเกล็ดโลหะ ดวงตาของเขาเปล่งแสงสีแดงฉานจ้องตรงมาที่ก้องกังวานโดยไม่กะพริบตา ในมือนั้นถือหัวใจที่ยังเต้นตุบๆ สีเขียวมรกตมาด้วย "เจ้าของบริษัทใช่ไหม?" เสียงของชายร่างยักษ์ทุ้มต่ำจนกระจกหน้าต่างสั่นสะเทือน "ฉันต้องการคู่เดตที่มีรสนิยมชอบการทำลายดวงดาวเป็นงานอดิเรก ถ้าหาไม่ได้... ฉันจะเริ่มทำลายที่นี่เป็นที่แรก" ก้องกังวานกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นี่ไม่ใช่แค่การหาคู่ แต่มันคือการเจรจาต่อรองกับวิกฤตการณ์ระดับจักรวาล เขาหันไปมองซีต้าที่ยืนกอดอกยักไหล่ราวกับจะบอกว่า 'โชคดีนะจ๊ะ' ก่อนที่เขาจะตัดสินใจก้าวออกไปเผชิญหน้ากับลูกค้ามหาภัยคนแรก "ยินดีต้อนรับสู่บริษัทจัดหาคู่จักรวาลครับท่าน..." ก้องกังวานสูดหายใจลึก "ผมว่าเราคงต้องคุยเรื่อง 'สเปก' ของท่านกันยาวหน่อยแล้วล่ะครับ" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเริ่มต้นก้าวแรกของความซวยที่แสนจะบันเทิงใจในครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ ฮาไม่จำกัด