เปิดประตูสู่ฟาร์มมิติลับ

เสียงตบโต๊ะไม้ดังสนั่นจนถ้วยกระเบื้องเคลือบสีหม่นสั่นสะเทือน แม่ใหญ่จางถลึงตาใส่หลี่ชิงหลันด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนน่ากลัว ป้าสะใภ้ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าหนาคนนี้กวาดตามองบ้านดินหลังเก่าที่แทบไม่มีอะไรยาไส้ ก่อนจะแค่น้ำเสียงเยาะเย้ยออกมาดังลั่น "นังชิงหลัน! แกอย่ามาทำเป็นไขسแดงใส่ฉันนะ! ของในครัวหมดเกลี้ยงแล้ว แล้วมื้อเย็นวันนี้พวกฉันจะกินอะไรกัน? พี่ชายของแกทำงานเหนื่อยแทบตาย แต่เมียอย่างแกกลับปล่อยให้บ้านเราอดอยากรึไง? เอาแป้งสาลีกับไข่ไก่ที่ซ่อนไว้ออกมาเดี๋ยวนี้!" หลี่ชิงหลันยืนกอดอกพิงวงกบประตู ดวงตากลมโตฉายแววเย็นชาและขบขันระคนกัน เธอมองหญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่ถือวิสาสะเดินเข้ามาในเขตบ้านราวกับเป็นเจ้าของ รอยยิ้มเยาะผุดขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว ยุคเจ็ดสิบอันแร้นแค้นนี้ ผู้คนต่างปากกัดตีนถีบเพื่อเอาชีวิตรอด แต่ตระกูลจางกลับใช้ความเป็นญาติผู้ใหญ่มาสูบเลือดสูบเนื้อบ้านรองมาหลายปีดีดัก สมัยก่อนเจ้าของร่างเดิมคงหวาดกลัวและยอมก้มหัวให้ แต่สำหรับหลี่ชิงหลัน เชฟมือทองจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดผู้ผ่านสมรภูมิห้องครัวระดับมิชลินมาแล้ว คนหน้าด้านเช่นนี้... เธอกำราบมานักต่อนักแล้วครับ "แป้งสาลีรึ? ไข่ไก่รึ?" หลี่ชิงหลันเอ่ยทวนช้าๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่กดดันจนแม่ใหญ่จางชะงักไปชั่วขณะ "ป้าใหญ่... ตั้งแต่ฉันแต่งเข้าบ้านตระกูลสวี่มา ของทุกอย่างที่บ้านเดิมส่งมาให้ หรือแม้แต่เบี้ยเลี้ยงที่พี่จินเฉิงส่งกลับมา ถูกป้ามาขนเอาไปอ้างว่า 'ช่วยดูแล' เป็นสิบๆ รอบแล้วมั้งครับ? หรือว่าความจำของป้าเริ่มเสื่อมตามอายุ ถึงจำไม่ได้ว่าเรา 'ตัดขาด' เรื่องข้าวสารหม้อเดียวกันไปตั้งแต่ปีมะเมียแล้ว?" "นัง... นังเด็กปากดี!" แม่ใหญ่จางหน้าดำคร่ำเครียด ยกมือชี้หน้าหลี่ชิงหลันด้วยความคับแค้นใจ "แกกล้าเถียงฉันเรอะ! แกมันก็แค่สะใภ้ตัวซวย ผัวออกไปรบอยู่แนวหน้าไม่รู้เป็นตายร้ายดี ยังมีหน้ามาทำตัวเป็นคุณوายรึ! เชื่อเถอะว่าถ้าพี่ชายแกรู้เรื่องนี้ เขาจะมาลากตัวแกไปสั่งสอนเอง!" "เชิญตามสบายครับ" หลี่ชิงหลันแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างท้วมที่พยายามจะก้าวล้ำเข้ามาในห้องนอน "ถ้าพี่ชายตัวดีของฉันอยากมา ก็ให้เขาเตรียมเงินมาใช้หนี้สามพันหยวนที่พ่อแม่ฉันเคยยืมกองทุนหมู่บ้านไว้ด้วยนะ เพราะตอนนี้ใบสัญญาหนี้อยู่ที่ฉันแล้ว... ป้าจะรับหน้าแทนเขาก่อนไหมล่ะครับ?" สิ้นคำพูดนั้น แม่ใหญ่จางถึงกับหน้าถอดสี ผงะถอยหลังไปสามก้าวโดยอัตโนมัติ เรื่องสัญญาหนี้ก้อนนั้นเป็นความลับที่คนในตระกูลพยายามปกปิด นังเด็กนี่รู้ได้อย่างไร? เมื่อเห็นท่าทีอีกฝ่ายเปลี่ยนจากเสือเป็นแมวป่วย หลี่ชิงหลันจึงไม่รอช้า เธอเอื้อมมือผลักร่างท้วมออกไปนอกประตูอย่างไม่เกรงใจ "บ้านนี้ไม่มีอะไรให้ป้าปล้นอีกแล้ว เชิญกลับไปแทะแกลบที่บ้านของป้าเองเถอะครับ!" *ปัง!* ประตูกลอนไม้ถูกปิดใส่หน้าอย่างแรง จนแม่ใหญ่จางต้องสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ได้แต่ยืนฮึดฮัดด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายอยู่หน้าบ้านครู่ใหญ่ ก่อนจะจำใจเดินจากไปด้วยความแค้นเคืองที่สุมอก หลี่ชิงหลันถอนหายใจยาวเหยียดหลังจากความเงียบสงบกลับคืนมา เธอกลับเข้ามาในห้องนอนทึบแสง ล็อคกลอนประตูอย่างแน่นหนา ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงไม้เนื้อแข็งที่ปูด้วยฟูกเก่าๆ ความเหนื่อยล้าจากการปะทะคารมแล่นริ้วขึ้นมาในสมอง แต่ในขณะเดียวกัน ประสาทสัมผัสของเธอกลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ก้นกระเป๋าผ้าใบเก่า กระเป๋าเดินทางผ้าแคนvasสีเขียวขี้ม้า... ใบเดียวกับที่เธอถือติดมือมาตอนทะลุมิติข้ามเวลา ดั้งเดิมทีมันควรจะเป็นกระเป๋าใส่เสื้อผ้าเก่าๆ ของเจ้าของร่างเดิม แต่ทำไม... ตอนที่เธอลูบผ่านตะเข็บก้นกระเป๋าเมื่อครู่ มันจึงให้สัมผัสที่หนานุ่มราวกับมีช่องลับซ้อนอยู่? หัวใจของหลี่ชิงหลันเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น เธอรีบหยิบกรรไกรเล็กๆ จากโต๊ะเครื่องแป้งมาเลาะด้ายบริเวณซับในกระเป๋าออกอย่างระมัดระวัง และวินาทีต่อมา ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้นตรงหน้า แสงสีทองเรืองรองวาบขึ้นจางๆ ในความสลัวของห้อง ก่อนที่มิติอากาศเบื้องหน้าจะบิดเบือนกลายเป็นหน้าจอแสงใสลอยเคว้งคว้าง พร้อมกับกลิ่นหอมสดชื่นของดินชื้นและพืชพรรณที่โชยเตะจมูก *ติ๊ง! ระบบฟาร์มเกษตรอเนกประสงค์เชื่อมต่อสำเร็จ...* เสียงกังวานใสราวดนตรีดิจิทัลดังขึ้นในหัว หลี่ชิงหลันเบิกตากว้างด้วยความตะลึงงัน แม้เธอจะเป็นเชฟยุคใหม่ที่อ่านนิยายทะลุมิติมาบ้าง แต่การได้มาประสบพบเจอกับตัวย่อมสร้างความตื่นตะลึงไม่น้อย เธอลองยื่นมือสัมผัสผ่านม่านแสงนั้น ร่างกายของเธอกลับถูกดูดกลืนเข้าไปในพริบตา! วูบ! ภาพห้องดินเก่าๆ มืดทึบหายวับไปกับตา สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าในเวลานี้คือดินแดนกว้างใหญ่ไพศาลที่เต็มไปด้วยหมอกจางๆ ราวกับสรวงสวรรค์ เบื้องขวาคือแปลงนาข้าวหอมมะลิรวงสีทองอร่ามที่สุกงอมพร้อมเก็บเกี่ยว เบื้องซ้ายคือสวนผักปลอดสารพิษเขียวขจีที่มีหยดน้ำค้างเกาะพราวบนใบ และลึกเข้าไปอีกหน่อยคือบ่อน้ำทิพย์ใสสะอาดสะท้อนประกายระยิบระยับราวกับเพชรพลอย ไม่เพียงเท่านั้น บริเวณโรงเก็บของข้างๆ ยังมีชั้นวางไม้ที่เต็มไปด้วยเครื่องปรุงรสชั้นเลิศ เนื้อสัตว์หมักพะโล้สูตรโบราณ แป้งสาลีเนื้อเนียนละเอียด และโสมป่าอายุหลายร้อยปีวางเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ! นี่มัน... ขุมทรัพย์เคลื่อนที่ชัดๆ! หลี่ชิงหลันเดินเข้าไปใกล้แปลงสตรอว์เบอร์รีป่าลูกโตสีแดงก่ำ เธอเด็ดขึ้นมาลูกหนึ่งแล้วกัดชิม รสชาติหวานฉ่ำอมเปรี้ยวกระจายซ่านไปทั่วโพรงปาก ความเหนื่อยล้าเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยพละกำลังที่พั่งพรูขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์ "สวรรค์... มีฟาร์มมิติลับแบบนี้ ต่อให้ยุคเจ็ดสิบจะอดอยากยากแค้นแค่ไหน ฉันก็สามารถเปิดร้านอาหารริมทางจนกลายเป็นเศรษฐีนีได้สบายๆ" รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าเรียวสวย ทว่า ในขณะที่เธอกำลังเพลิดเพลินกับการสำรวจคลังสมบัติในมิติ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังแว่วมาจากโลกภายนอก *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ตามด้วยทุ้มต่ำและแหบพร่าเล็กน้อยที่เอ่ยเรียกชื่อเธอผ่านบานประตู "ชิงหลัน... ฉันเอง จินเฉิง... เปิดประตูให้ผมหน่อยครับ" หลี่ชิงหลันสะดุ้งโหยง สามีหนุ่มผู้เงียบขรึมและถูกส่งตัวกลับบ้านก่อนกำหนดเพราะได้รับบาดเจ็บจากการฝึกทางทหาร... เหตุใดเขากลับมาเร็วกว่ากำหนดถึงสามวัน?! เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างกายก็ถูกพลังงานจากมิติผลักดันออกมาสู่โลกความเป็นจริงอย่างรวดเร็ว วินาทีที่เธอกลับมายืนอยู่ข้างเตียงไม้ เสียงกลอนประตูด้านนอกก็ขยับเบาๆ *แกร๊ก...* สวี่จินเฉิงไม่ได้รอให้อีกฝ่ายอนุญาต เขากดลูกบิดเปิดประตูเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเซียว เสื้อผ้าทหารสีเขียวเข้มเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนและคราบเลือดแห้งกรัง ดวงตาคมเข้มคู่นั้นจดจ้องมองมาที่เธอด้วยความห่วงใยระคนตึงเครียด แต่สิ่งที่ทำให้หลี่ชิงหลันช็อกยิ่งกว่าคือ... ในมือหนาข้างขวาของเขา กำลังถือกล่องไม้แกะสลักโบราณที่ส่งกลิ่นอายประหลาด และข้างซ้าย... คือถุงผ้าใบใหญ่ที่บรรจุเนื้อหมูสามชั้นติดมันชิ้นโตส่งกลิ่นคละคลุ้งไปทั่วห้อง! "คุณ... กลับมาได้ยังไง?" เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สวี่จินเฉิงไม่ตอบคำถาม เขาค่อยๆ วางถุงเนื้อหมูลงบนโต๊ะ ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งต่อหน้าเธอ ใบหน้าคมคายเงยขึ้นสบตา พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของหลี่ชิงหลันแทบสะดุด "ผมได้ยินเสียงป้าใหญ่โวยวายตอนเดินมาถึงหน้าหมู่บ้าน..." สวี่จินเฉิงหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาดุดันฉายประกายความโหดเหี้ยมแวบหนึ่งก่อนจะปรับเป็นอ่อนโยนเมื่อมองหน้าภรรยา "ชิงหลัน... บอกผมมาซิว่า สองพ่อลูกตระกูลจางมันกล้าทำอะไรคุณอีกแล้ว... และในกระเป๋าของคุณ... ทำไมถึงมีกลิ่นอายของบางอย่างที่แม้แต่ผมก็ไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ จากใจจริง "กาแฟโบราณแก้วโต"