เด็กหนุ่มผู้ไม่มีหยดเวท

รายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าศึกษาต่อในสถาบันเวทมนตร์หลวงอาทิลลา—ร้อยทั้งร้อยล้วนมีตัวเลขค่าพลังเวทกำกับไว้ด้านท้ายราวกับป้ายราคาประเมินสินค้า แต่นามของ 'เซเรน' ที่ปรากฏอยู่บนกระดานประกาศผลลำดับท้ายสุด กลับมีเพียงเครื่องหมายขีดคั่นสีเทาจาง ๆ ไร้ซึ่งตัวเลขบ่งบอกธาตุ ไร้ซึ่งระดับพลัง และไร้ซึ่งอนาคต "คนไร้หยดเวทอย่างเธอ กล้าดียังไงถึงก้าวเข้ามาเหยียบสนามสอบรอบสาม?" เสียงเย้ยหยันจากคุณหนูตระกูลขุนนางใหญ่ดังขึ้น พร้อมกับแรงกระแทกเบา ๆ ที่หัวไหล่จนเซเรนต้องถอยหลังไปสองก้าว เด็กหนุ่มไม่ได้หันกลับไปโต้ตอบ ปลายนิ้วเรียวยังคงจัดปกเสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้มของสถาบันให้เข้าที่อย่างใจเย็น ความจำแม่นยำระดับถ่ายภาพทำให้เขาท่องจำกฎระเบียบทั้งเจ็ดร้อยแปดสิบหน้าของโรงเรียนได้ขึ้นใจ—การใช้กำลังในเขตพื้นที่ส่วนกลางมีโทษพักการเรียนทันที ดังนั้น การนิ่งเงียบและใช้สมองหลีกเลี่ยงการปะทะ จึงเป็นกลยุทธ์ที่คุ้มค่าที่สุดในการรักษาพลังงานของตนเอง อาทิลลาไม่ได้เป็นเพียงโรงเรียนสอนเวทมนตร์ หากแต่เป็นป้อมปราการแห่งอารยธรรมที่ถูกค้ำจุนด้วยระบบโครงข่ายเวทมนตร์ธาตุแสงอันเก่าแก่ ทุกตารางนิ้วถูกฝังไว้ด้วยอักขระรูนเพื่อความปลอดภัย ทว่าในสายตาของเซเรน ผู้ซึ่งมีความสามารถลับในการมองเห็น 'โครงสร้างที่แท้จริง' ของเวทมนตร์ โลกใบนี้ไม่ได้มีแค่ความงดงามตามตำรา เขากลับมองเห็นเส้นใยพลังงานที่บิดเบี้ยวและรอยต่อเปราะบางของสถาบันแห่งนี้มาตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินผ่านประตูรั้วเหล็กดัด การปฐมนิเทศผ่านพ้นไปอย่างน่าเบื่อหน่าย ท่ามกลางสายตารังเกียจเดียดฉันท์และเสียงซุบซิบนินทาจากรอบด้าน เซเรนเลือกที่จะปลีกตัวออกมายังเขตตึกเก่าทางทิศตะวันตก ซึ่งเป็นโซนอับสัญญาณเวทที่เหล่านักเรียนมักหลีกเลี่ยง ที่นี่ไม่มีแม้แต่แสงไฟจากเวتมนตร์อำนวยความสะดวก มีเพียงคราบตะไคร่น้ำและกลิ่นอับชื้นของกาลเวลา ทว่า ขณะที่ปลายนิ้วของเซเรนกำลังไล่สัมผัสไปตามชั้นหินปูนบนกำแพงอิฐเก่าคร่ำคร่า สัญชาตญาณบางอย่างก็กรีดร้องเตือนภัย เส้นใยเวทสีครามเข้มกลุ่มหนึ่งกำลังเต้นตุบ ๆ อยู่ใต้พื้นผิวผนัง มันไม่ใช่เวทมนตร์ป้องกันทั่วไปของโรงเรียน และแน่นอนว่ามันไม่ใช่ระบบอักขระที่ถูกบันทึกไว้ในตำราปีหนึ่ง รูปร่างของมันบิดเบี้ยว คล้ายกับรอยแผลเป็นที่พยายามสมานตัวแต่ถูกฉีกทึ้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า เซเรนหรี่ตาลง ใช้สมาธิทั้งหมดเพ่งมองทะลุผ่านชั้นปูนหนา—โครงสร้างอักขระประหลาดนี้กำลังดูดกลืนพลังงานแสงรอบข้างเข้าไปทีละน้อย ราวกับปรสิตที่รอวันฟักตัว "เด็กปีหนึ่งหลงทาง หรือว่าจงใจเดินมาหาที่ตายกันแน่คะ?" น้ำเสียงราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงอำนาจดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง เซเรนสะดุ้งสุดตัว รีบชักมือกลับแล้วหันขวับไปมอง ร่างระหงของอาจารย์เอลาร่าปรากฏขึ้นในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ตัดกับเส้นผมสีดำสนิท ดวงตาคู่คมกริบราวกับใบมีดน้ำแข็งคู่นั้นกวาดมองเด็กหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า บรรยากาศรอบตัวเธอกดดันจนอากาศบริเวณนั้นแทบจะกลายเป็นของแข็ง อาจารย์สาวผู้รับผิดชอบดูแลหอคอยต้องห้ามและเวทมนตร์ธาตุแสงชั้นสูง ยืนกอดอกพิงเสาหินด้วยท่าทีผ่อนคลาย ทว่าดวงตากลับไม่บ่งบอกถึงความรู้สึกผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย "ผม... แค่สำรวจพื้นที่รอบ ๆ ครับ เอ่อ... ค่ะ อาจารย์" เซเรนเผลอหลุดปากแก้ตัวด้วยคำพูดติดขัด เกือบจะเผลอใช้คำลงท้ายตามความคุ้นเคยเดิม แต่ความไหวพริบทำให้เขาเปลี่ยนคำพูดแทบไม่ทัน เมื่อเห็นมุมปากของอาจารย์สาวกระตุกขึ้นเล็กน้อยคล้ายกำลังขบขัน เอลาร่าไม่ได้เอ่ยปากซักถามต่อ ร่างเพรียวบางก้าวเข้ามาประชิดกำแพงจุดที่เซเรนเพิ่งสัมผัสเมื่อครู่ ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอเปล่งแสงสีขาวนวลสว่างวาบเพื่อตรวจสอบร่องรอย ทว่าทันทีที่แสงธาตุแสงสัมผัสกับอักขระประหลาดบนกำแพง สีหน้าเรียוניของอาจารย์สาวก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นจากรอยแยกของอิฐ ราวกับมีเสียงลมหายใจของใครบางคนกำลังตอบรับการมาเยือนของพวกเขา และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง อักขระสีครามประหลาดก็สطางค์สว่างวาบขึ้น พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้าเซเรน โดยมีตัวอักษรเรืองแสงสีแดงฉานเขียนเตือนไว้เด่นชัด— *[ ตรวจพบรหัสผ่านเข้าสู่ "เขตแดนต้องห้ามบรรพกาล": ระดับอันตราย SSS ]* *[ เงื่อนไขการปลดล็อก: ผู้ไม่มีหยดเวทผู้ถือครองสายเลือดแห่งปราชญ์โบราณสัมผัสเป้าหมาย ]* *[ ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบแรก... เซเรน ]* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมออกเดินทางในโลกเวทมนตร์ใบนี้ด้วยกันนะคะ!