อักขระที่ไม่มีใครอ่านออก

"ถ้าเธอคิดจะใช้เวลาทั้งคืนไปกับกองกระดาษรีไซเคิลพวกนั้น ฉันแนะนำให้ไปหาชาสมุนไพรกลิ่นคาโมมายล์มาดื่มแก้ปวดหัวเสียก่อนจะดีกว่าค่ะ เซเรน" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงความใส่ใจเล็กๆ ลอยข้ามกองตำราเวทมนตร์หนาเตอะที่วางสุมกันจนเกือบมิดหัวโต๊ะทำงานไม้โอ๊กโบราณ อาจารย์เอลาร่าปราบตามองเด็กหนุ่มที่กำลังหอบหายใจรดหน้ากระดาษสีเหลืองกรอบด้วยความเหนื่อยอ่อน ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นโลหะสะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ จากผลึกเวทให้แสงสว่างบนโต๊ะ เซเรนละสายตาจากตัวอักษรหยี่ยึกยューยหยักที่คล้ายรอยเท้าแมวเปื้อนหมึก เขายกมือขึ้นขยี้ตาที่เริ่มแดงก่ำจากการจ้องมองตัวเลขและสูตรคำนวณเวทมนตร์ธาตุแสงมานานหลายชั่วโมง บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของหอคอยต้องห้ามยามวิกาลเงียบสงบจนได้ยินเสียงเปลวไฟในเตาผิงปะทุเบาๆ กลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองลอยอบอวลชวนให้เคลิบเคลิ้ม แต่สติของเซเรนกลับตื่นตัวถึงขีดสุดเมื่อปลายนิ้วของเขาบังเอิญไปสัมผัสโดนสันปกหนังสีดำสนิทที่ซ่อนอยู่ใต้กองตำราประวัติศาสตร์เวทมนตร์เล่มหนา หนังสือเล่มนั้นไม่มีชื่อเรื่อง ไม่มีตราประทับของสถาบันเวทมนตร์ และที่สำคัญที่สุดคือ มันถูกผนึกไว้ด้วยเวทมนตร์กักเก็บความทรงจำระดับสูงที่แม้แต่อาจารย์เอลาร่ายังเคยเตือนเขาไว้เมื่อสัปดาห์ก่อนว่า *‘ห้ามเปิดเด็ดขาด’* "ผมไม่ได้กำลังอ่านเล่นๆ นะครับ... เอ๊ย หมายถึงค่ะ!" เซเรนรีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอใช้น้ำเสียงคุ้นชิน ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาวูบหนึ่งด้วยความเขินอายที่เกือบโป๊ะแตกต่อหน้าอาจารย์สาวผู้เพียบพร้อม อาจารย์เอลาร่ามักจะคอยจับผิดการใช้สรรพนามและสำเนียงการพูดของเขาเสมอเพื่อฝึกฝนความเป็นกุลสตรี... เอ๊ย ฝึกฝนความเป็นระเบียบเรียบร้อยตามกฎเหล็กของหอคอย อาจารย์เอลาร่าไม่ได้เอ็ดว่ากระไร เธอเพียงแต่ถอนหายใจเบาๆ วางปากกาขนนกในมือลง แล้วเดินเข้ามาใกล้ โคลงศีรษะเล็กน้อยด้วยความอ่อนใจ "เด็กดื้อ มักจะมีความอยากรู้อยากเห็นเป็นพลังขับเคลื่อนเสมอสินะคะ... แต่จำไว้ว่า พลังเวทธาตุแสงไม่ได้มีไว้เพื่อเปิดประตูสู่อดีตที่ถูกลบเลือน หากจิตใจของเธอยังไม่นิ่งพอที่จะรองรับผลสะท้อนกลับ" พูดจบ อาจารย์สาวก็หมุนตัวเดินกลับไปยังมุมห้องเพื่อจัดเตรียมชั้นหนังสือต่อปล่อยให้เซเรนอยู่ลำพังกับความเงียบงันอีกครั้ง แต่ทว่า... ความอยากรู้อยากเห็นได้ทำงานเร็วกว่าเหตุผลไปเสียแล้ว เซเรนกลืนน้ำลายลงคอatเหนียวหนืด หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ มือขวาที่สวมถุงมือเวทมนตร์สำหรับป้องกันไอพิษจากตำราโบราณค่อยๆ เอื้อมไปแตะที่สันปกสีดำสนิทนั้น ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ความเย็นเยือกประหลาดก็แล่นพล่านจากปลายนิ้วลามขึ้นมาถึงหัวไหล่ ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงดันสูงวิ่งผ่านเส้นประสาททุกเส้น *แกร๊ก...* เสียงกลไกเวทมนตร์นับร้อยปีที่ถูกปลดล็อกดังขึ้นเบาๆ ในอากาศ หนังสือเล่มหนาดีดตัวเปิดออกเองอย่างช้าๆ เผยให้เห็นหน้ากระดาษที่ว่างเปล่า... ว่างเปล่าสนิทอย่างไร้ร่องรอยของตัวอักษรใดๆ ทั้งสิ้น ไม่มีแม้แต่รอยหมึกจางๆ หรือรอยขีดข่วน "เอ๊ะ? ว่างเปล่าจริงเหรอเนี่ย..." เซเรนพึมพำกับตัวเองด้วยความประหลาดใจ หรือว่าเขาจะเข้าใจผิดคิดว่ามันคือตำราต้องห้ามเล่มที่อาจารย์เอลาร่าเคยพูดถึงกันนะ? ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะปิดหนังสือเล่มนั้นลง ความทรงจำและทักษะความจำแม่นยำระดับสมบูรณ์แบบของเขากลับทำงานขึ้นมาเองอัตโนมัติ ระบบการประมวลผลในสมองของเด็กหนุ่มวิเคราะห์รูปแบบของช่องว่างบนกระดาษ ระยะห่างระหว่างรูพรุนของเยื่อกระดาษ และการหักเหของแสงที่ตกกระทบลงบนผิวหน้ากระดาษอย่างรวดเร็วราวกับคอมพิวเตอร์เวทมนตร์ ไม่ใช่กระดาษเปล่า! แต่มันคือ **อักขระต้นกำเนิด (Primordial Rune)** ที่ถูกเขียนด้วยหมึกใสสะท้อนแสง ซึ่งจะปรากฏขึ้นก็ต่อเมื่อมีไอระเหยของมานาธาตุแสงบริสุทธิ์ในปริมาณที่เหมาะสมมากระทบเท่านั้น! เซเรนเผลอดึงมานาภายในร่างกายออกมาใช้โดยไม่รู้ตัว ดวงตาของเขากลายเป็นสีฟ้าครามสว่างวาบ ประกายแสงอ่อนๆ แผ่ออกมาจากปลายนิ้วที่กดลงบนหน้ากระดาษ ทันใดนั้น ความมืดมิดบนหน้ากระดาษสีขาวก็เริ่มบิดเบี้ยว ตัวอักษรโบราณที่ไม่มีมนุษย์คนใดในยุคปัจจุบันสามารถอ่านออกได้ ค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละตัว... ทีละตัว... เรียงร้อยกลายเป็นบทความยาวเหยียดที่บอกเล่าเรื่องราวของสงครามระหว่างเผ่าพันธุ์และความลับของการสร้างโลกเวทมนตร์ ดวงตาของเซเรนเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ สมองของเขาพยายามอ่านและแปลความหมายของอักขระเหล่านั้นด้วยความเร็วสูง แต่มันกลับไม่ใช่แค่การอ่านหนังสือธรรมดา... ตัวอักษรเหล่านั้นกำลังไหลทะลักเข้ามาในหัวของเขาโดยตรง ราวกับมีใครเอาเข็มร้อนๆ มาจิ้มลงไปที่สมองส่วนความทรงจำ เสียงกระซิบแผ่วเบานับร้อยเสียงดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาท เป็นภาษาโบราณที่เก่าแก่เสียยิ่งกว่าประวัติศาสตร์ของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้เสียอีก *“ผู้ใด... ที่บังอาจ... อ่าน... นามแห่งเรา...”* เสียงคำรามต่ำทุ้งก้องกังวานอยู่ในจิตใต้สำนึกของเซเรน จนทำให้เข่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นห้อง หนังสือหนาตกลงบนพรมทออย่างแรง หน้ากระดาษพลิกสะบัดด้วยตนเองราวกับมีชีวิต พลังเวทธาตุแสงรอบตัวแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน บรรยากาศภายในห้องทำงานที่เคยอบอุ่นกลับหนתเหน็บจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว อาจารย์เอลาร่าที่หันกลับมาได้ยินเสียง ผิดท่าตกใจจนแจกันดอกไม้ในมือหล่นแตกกระจาย เธอกวาดสายตามายังเซเรนที่กำลังนั่งกุมศีรษะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ดวงตาของเด็กหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามและสีฟ้าครามสลับกันไปมาอย่างบ้าคลั่ง ออร่าเวทมนตร์มหาศาลทะลักออกมาจากร่างของเขาจนผนังห้องสั่นสะเทือน "เซเรน! หยุดนะ! ตั้งสติไว้ อย่ามองมัน!" อาจารย์เอลาร่าพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับสายฟ้า เธอยกมือขึ้นร่ายเวทมนตร์ป้องกันระดับสูงเพื่อปิดกั้นเสียงกระซิบจากหนังสือเล่มนั้น แต่ทว่า... มันสายเกินไปเสียแล้ว อักขระตัวสุดท้ายบนหน้ากระดาษสว่างวาบขึ้นจนกลบรัศมีแสงไฟทุกดวงในห้อง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบลึกลับที่ดังขึ้นในหัวของเซเรนอย่างชัดเจน— *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบผู้สืบทอดอักขระต้นกำเนิดลำดับที่ศูนย์]* *[คำเตือนระดับ SSS: ผนึกแห่งหอคอยต้องห้ามถูกทำลายโดยสมบูรณ์]* *[เป้าหมายใหม่ถูกปลดล็อก: เผชิญหน้ากับ "เงาแห่งปฐพี" ที่ถูกกักขังอยู่ใต้พื้นห้องใต้ดินในอีก 3... 2... 1...]* ฝากติดตามตอนต่อไปกับความลับที่กำลังจะเปลี่ยนชะตากรรมของเซเรนไปตลอดกาลนะคะ!