เบื้องหลังผู้พัฒนาเกม

เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบในห้องควบคุมลับใต้ดิน ไม่ได้สร้างความตกใจให้แก่คินมากเท่ากับน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สะท้อนก้องผ่านหน้าจอโฮโลแกรมสีคราม “ไม่นึกเลยว่า... เด็กฝึกหัดของนาย จะทำให้แผนการของฉันสนุกขึ้นได้ขนาดนี้... คิน” คินหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาคมกริบราวกับอัลกอริทึมที่กำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลในเสี้ยววินาที เขาไม่ได้หันกลับไปในทันที แต่ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่ถ่วงดุลอำนาจระหว่างเขากับผู้มาเยือน นิ้วเรียวยังคงเคาะเบาๆ บนโต๊ะควบคุมวิเคราะห์โค้ดระบบของเซิร์ฟเวอร์หลัก กลิ่นอายอันคุ้นเคยแต่เต็มไปด้วยความกดดันลอยอบอวลอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ แห่งนี้ มันคือกลิ่นของกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับโอโซนจากเครื่องประมวลผลควอนตัม—กลิ่นเดียวกันกับที่เขาเคยสัมผัสในห้องประชุมลับของบริษัทพัฒนาเกมระดับโลกเมื่อหลายปีก่อน สมัยที่เขายังเป็นโปรเพลเยอร์แถวหน้าผู้กุมสถิติไร้พ่าย “ผมคิดว่าคุณน่าจะเกษียณตัวเองไปตั้งแต่โปรเจกต์ ‘Aegis’ ล่มสลายแล้วเสียอีกครับ... ดร.อาลี” คินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีเพียงความระแวดระวังที่ถูกยกระดับขึ้นสู่ขีดสุด เงาร่างในชุดสูทสีเทาเข้มก้าวพ้นจากมุมมืด แสงไฟนีออนสลัวๆ จากหน้าจอเซิร์ฟเวอร์ส่องกระทบใบหน้าครึ่งซีกเผยให้เห็นรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก แววตาของชายสูงวัยคู่นั้นไม่ได้ฉายแววของความโกรธเกรี้ยว แต่มันเต็มไปด้วยความกระหายใคร่รู้และความเย่อหยิ่งของนักวิทยาศาสตร์ผู้มองมนุษย์เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งบนกระดาน “โลกในความเป็นจริงมันน่าเบื่อเกินไป คิน นายก็รู้ดี” ดร.อาลีเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังหน้าจอโฮلوแกรมที่กำลังแสดงผังโค้ดโครงสร้างของโลก VRMMO แห่งนี้ “กฎเกณฑ์ ข้อจำกัด ศีลธรรมจรรยา... ทุกอย่างถูกควบคุมด้วยกรอบที่น่าสมเพช แต่ที่นี่... ใน ‘Project: Genesis’ เราคือผู้สร้าง เราคือพระเจ้าที่สามารถกำหนดความตายและความเป็นไปของทุกสรรพสิ่งได้” สายตาของคินเหลือบไปเห็นหน้าจอแยกย่อยที่แสดงสถานะตัวละครของรินรดา คุณหนูตัวแสบผู้มักจะสร้างความปั่นป่วนให้เขาลำบากใจอยู่เสมอ ขณะนี้เธอกำลังติดอยู่ในโซนทดสอบระดับสูงที่ถูกล็อกไว้ด้วยรหัสผ่านความปลอดภัยระดับ SSS ซึ่งโดยปกติแล้วไม่มีทางที่ผู้เล่นทั่วไปจะเข้าถึงได้ เว้นเสียแต่ว่าจะมีใครบางคนจงใจ ‘เปิดประตู’ ให้เธอเดินตกลงมาในหลุมพรางนี้ ดวงตาของอดีตโปรเพลเยอร์หรี่แคบลง ความโกรธที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ท่าทีเยือกเย็นเริ่มแผ่รังสีความกดดันออกมาทีละน้อย “คุณจงใจดึงเธอกลุ่มเข้ามาในเซิร์ฟเวอร์นี้ตั้งแต่แรกสินะครับ” คินถามเสียงต่ำ บรรยากาศรอบตัวเริ่มอึมครึมลงถนัดตา “ฉลาดมาก สมกับที่เป็นอดีตมือหนึ่งที่ฉันเคยหมายตาไว้” ดร.อาลีหัวเราะในลำคอเบาๆ “รินรดาเป็นทายาทคนเดียวของตระกูลที่ถือหุ้นใหญ่ที่สุดในบริษัทแม่ ถ้าไม่มีเธอมาเป็นตัวกระตุ้น ระบบประมวลผลพฤติกรรมมนุษย์ (AI Behavioral Engine) ที่เราฝังไว้ในเกมจะสมบูรณ์แบบได้อย่างไร? ทุกรอยยิ้ม ทุกความโกรธ และทุกหยาดน้ำตาที่เธอเสียให้กับการผจญภัยครั้งนี้ คือข้อมูลล้ำค่าที่จะทำให้โปรเจกต์นี้ก้าวข้ามขีดจำกัดของโลกเสมือนจริงไปตลอดกาล” “คุณเห็นชีวิตของคนอื่นเป็นแค่ตัวเลขอัลกอริทึมหรือไงครับ” คินหันขวับกลับมาประจันหน้ากับอีกฝ่าย แววตาคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกคำพูด “การที่คุณเอาความรู้สึกของคนอื่นมาเล่นสนุกแบบนี้ มันล้ำเส้นเกินไปแล้ว” “ล้ำเส้นงั้นเหรอ?” ดร.อาลีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏชัดเจนขึ้น “นายเองก็ไม่ใช่เหรอ คิน ที่เข้ามาในเกมนี้เพื่อตามหาความท้าทายเพื่อกลบเกลื่อนความพ่ายแพ้ในอดีต? เราต่างก็เป็นพวกเสพติดชัยชนะด้วยกันทั้งคู่ นายกับฉันไม่ได้ต่างกันเลย” คำพูดนั้นสะกิดใจคินเข้าอย่างจัง มือที่กำอยู่ข้างลำตัวเผลอเกร็งแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ ภาพความทรงจำในวันที่เขาต้องพ่ายแพ้ในการแข่งขันชิงแชมป์โลกเนื่องจากความผิดพลาดของระบบเซิร์ฟเวอร์ในอดีตผุดขึ้นมาในหัว แต่วินาทีนี้... ความรู้สึกผิดพลาดแบบนั้น เขาจะไม่มีวันปล่อยให้มันเกิดขึ้นกับรินรดาเด็ดขาด ในจังหวะที่คินกำลังจะก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเพื่อยื้อแย่งสิทธิ์ในการควบคุมเซิร์ฟเวอร์หลัก หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าก็เกิดอาการกระพริบถี่รัว สีของหน้าจอจากเดิมที่เป็นสีครามอันสงบเงียบ กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับหยดเลือด เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤติดังลั่นห้องควบคุมจนแสบแก้วหู *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! Warning: System Override Detected.* “อ๊ะ... ดูเหมือนว่าเด็กฝึกหัดของนาย จะทำเรื่องคาดไม่ถึงเข้าให้อีกแล้วนะ” ดร.อาลีหันไปมองหน้าจอหลักด้วยแววตาที่ฉายแววประหลาดใจเป็นครั้งแรก รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาแข็งค้างลง คินรีบหันกลับมามองหน้าจอแสดงผลทันที ข้อมูลโค้ดที่ควรจะถูกล็อกไว้ด้วยระบบความปลอดภัยของดร.อาลี กลับถูกเจาะทะลวงด้วยคำสั่งที่ไม่รู้จัก รหัสโค้ดชุดนั้นมีความคุ้นเคยอย่างประหลาด—มันเป็นรูปแบบการเขียนโค้ดที่รวดเร็ว ดุดัน และเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจแบบสุดขั้ว ซึ่งมีเพียงคนเดียวเท่านั้นในเซิร์ฟเวอร์นี้ที่ใช้งานมันได้ บนหน้าจอหลัก ภาพของรินรดาปรากฏขึ้นอีกครั้ง ทว่าในตอนนี้ ร่างของคุณหนูตัวแสบไม่ได้อยู่ในสภาพหวาดกลัวหรือติดกับดักอีกต่อไปแล้ว เธอยืนอยู่ใจกลางหอคอยโบราณแห่งการเริ่มต้น รอบตัวถูกห่อหุ้มด้วยแสงออร่าสีทองอร่ามของไอเทมในตำนานที่ถูกปลดล็อกพร้อมกันถึงสามชิ้น และเหนือศีรษะของเธอนั้น ปรากฏหน้าต่างระบบสีดำสนิทที่กำลังประกาศข้อความสะท้อนก้องทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ *[ประกาศจากระบบ: ผู้เล่น ‘Rin_Princess’ ได้ทำการเชื่อมต่อสิทธิ์ผู้ดูแลระบบระดับสูง (Root Access) สำเร็จ เริ่มกระบวนการฟอร์แมตเซิร์ฟเวอร์เพื่อความปลอดภัยใน 60 วินาที]* ดร.อาลีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขาทรุดลงไปครึ่งก้าวเมื่อตระหนักว่าแผนการทั้งหมดที่เขาสร้างมานับปี กำลังจะถูกทำลายลงด้วยมือของผู้หญิงคนเดียวที่เขาคิดว่าเป็นแค่หมากตัวประกอบ คินมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกตะลึง ทึ่ง และมุมปากที่เผลอยกยิ้มขึ้นอย่างอดไม่ได้... คุณหนูคนนี้มักจะสร้างความเซอร์ไพรส์ให้เขาได้เสมอ แม้กระทั่งในวินาทีที่วิกฤตที่สุด แต่ก่อนที่คินจะได้เอ่ยคำใดออกมา เสียงฝีเท้าปริศนาอีกคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับคมดาบเย็นเฉียบที่จ่อเข้ามาที่ลำคอของเขาอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครในโลกแห่งเกมนี้ด้วยกันเสมอนะครับ