การเสียสละ

"ถอยไปให้พ้น เอลิน่า" เสียงของผมดังก้องท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว แรงกดดันจากร่างมหึมาของจอมมารคาร์ลอสทำให้ผืนดินใต้เท้าสั่นสะเทือนจนเกิดรอยแยก เอลิน่าที่ยืนอยู่เบื้องหลังผมหอบหายใจถี่ด้วยความเหนื่อยล้า ดาบในมือของเธอเริ่มมีรอยบิ่นและคราบเลือดแห้งกรัง สายตาของเธอที่มองมาที่ผมเต็มไปด้วยความกังวลและเจ็บปวด "เรย์... อย่าทำแบบนี้ นายก็รู้ว่าถ้าใช้ 'หมัดเทวะ' เกินขีดจำกัด ร่างกายนายจะรับไม่ไหว!" เอลิน่าตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของคาร์ลอส แววตาของเธอสั่นระริก เธอเป็นยอดฝีมือระดับท็อปของโลก แต่ในวินาทีนี้เธอกลับดูเปราะบางเหลือเกิน ผมไม่หันไปมองเธอ ผมแค่นยิ้มบางๆ ให้กับความโง่เขลาของโชคชะตา มือขวาของผมเริ่มเปล่งแสงสีขาวบริสุทธิ์ แต่มันไม่ใช่แสงแห่งการรักษาที่อ่อนโยน มันคือพลังงานอัดแน่นที่พร้อมจะระเบิดทะลวงทุกอย่างที่ขวางหน้า พลังเวทสายขาวที่เคยถูกใช้เพื่อช่วยชีวิต ตอนนี้ถูกบิดเบือนด้วยระบบหมัดเทวะให้กลายเป็นเครื่องจักรสังหาร คาร์ลอสแสยะยิ้ม มันขยับกรงเล็บยักษ์ที่ทำลายเกราะระดับตำนานของเอลิน่ามาแล้วไม่รู้กี่ครั้ง "ฮีลเลอร์ที่อยากเป็นนักสู้? ตลกสิ้นดี แกคิดว่าไอ้แสงศักดิ์สิทธิ์กระจอกๆ นั่นจะแตะต้องผิวหนังข้าได้งั้นรึ?" ผมก้าวเท้าออกไปข้างหน้าทีละก้าว ทุกย่างก้าวคือเสียงแตกของหินพื้นดันเจี้ยน ผมไม่ได้ตอบโต้ด้วยคำพูด แต่รวบรวมมานาทั้งหมดในร่างเข้าไปที่หมัดขวา เลือดเริ่มไหลซึมออกมาจากรูขุมขนบนผิวหนัง ความเจ็บปวดจากการฝืนขีดจำกัดระดับ SSS กำลังฉีกกระชากกล้ามเนื้อของผมทีละมิลลิเมตร "เอลิน่า" ผมเรียกชื่อเธอเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากคาร์ลอส "ถ้าผมล้มลงไป ห้ามเข้ามาเด็ดขาด... พาพวกที่เหลือออกไปจากที่นี่ซะ" "ไม่! ฉันจะไม่ทิ้งนาย!" "นี่ไม่ใช่คำขอร้อง แต่นี่คือคำสั่งในฐานะฮีลเลอร์ของทีม" ผมพูดตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด "ผมเป็นคนเดียวที่รู้ว่า 'จุดบอด' ของมันอยู่ตรงไหน และผมเป็นคนเดียวที่ต่อยมันเข้า... หน้าที่ของเธอคือรักษาชีวิตคนที่เหลือไว้ เพื่อรอวันที่ผมจะกลับมาจัดการมันให้สิ้นซาก" ผมพุ่งตัวออกไปราวกับกระสุนปืน ดินใต้เท้าแตกกระจาย แรงปะทะทำให้เกิดสุญญากาศชั่วขณะ คาร์ลอสเงื้อมมือหวังจะตบผมให้แหลกคามือ แต่ผมหักหลบด้วยสัญชาตญาณที่ผ่านการฝึกฝนมานับหมื่นชั่วโมงในดันเจี้ยนแห่งนี้ *หมัดเทวะขั้นต้น: ทะลวงมิติ!* หมัดของผมกระแทกเข้าที่อกซ้ายของจอมมาร เสียงระเบิดดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่าภายในดันเจี้ยน ร่างมหึมาของคาร์ลอสสั่นสะท้านเป็นครั้งแรก มันผงะถอยหลัง ดวงตาสีแดงฉานเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนที่มันจะพ่นเลือดสีดำทะมึนออกมา ความเจ็บปวดในแขนของผมแล่นริ้วไปถึงสมอง กระดูกเริ่มมีเสียงร้าว ผมรู้ดีว่าร่างกายนี้กำลังจะถึงขีดจำกัด แต่ผมหยุดไม่ได้ ผมต้องสร้างช่องว่างให้ทีมหลบหนี ผมต้องแสดงให้เห็นว่าฮีลเลอร์ที่ถูกตราหน้าว่าไร้ค่าคนนี้ คือศัตรูที่น่ากลัวที่สุดของมัน คาร์ลอสคำรามลั่น มันตวัดกรงเล็บใส่ผมซ้ำๆ ด้วยความโกรธเกรี้ยว ผมรับดาเมจนั้นด้วยร่างกายที่ไร้เกราะคุ้มกัน เพียงเพื่อจะแลกกับการได้ต่อยหน้ามันอีกเพียงหมัดเดียว เลือดของผมกระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้าของมัน คาร์ลอสหยุดชะงัก สายตามันเปลี่ยนจากความดูถูกเป็นความระแวง "เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำ... แกยอมทำถึงขนาดนี้เพื่อพวกขยะพวกนั้นหรือ?" คาร์ลอสเค้นเสียงถาม ผมหอบหายใจรุนแรง ปลายตาเห็นเอลิน่าที่ยอมหันหลังกลับไปช่วยพาสมาชิกที่บาดเจ็บออกไปตามทางที่ผมเปิดให้ "ไม่ใช่เพื่อพวกเขาทั้งหมดหรอก..." ผมพูดพลางเช็ดเลือดที่มุมปาก "แต่เพราะพวกเขามีค่าพอที่จะให้ผมเดิมพันด้วยชีวิต... ต่างจากแกที่ถูกขังอยู่ในกรงที่เรียกว่าระบบนี้" ทันใดนั้น ดวงตาของจอมมารก็เปลี่ยนไป รอยยิ้มเย้ยหยันหายไป กลายเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็ง มันไม่ได้โจมตีผมต่อ แต่มันกลับยกมือขึ้นดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ความรู้สึกเย็นเยียบพุ่งเข้าสู่กระดูกสันหลังของผมโดยตรง เงาสีดำที่คุ้นเคยเริ่มก่อตัวขึ้นจากพื้นดินรอบๆ ตัวผม มันไม่ใช่สมุนของคาร์ลอส... แต่มันคือร่างแยกของผมเอง ร่างแยกที่มีพลังระดับเดียวกับผมทุกประการ! เงาของผมค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นดวงตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึก มือของร่างแยกนั้นเริ่มเปล่งแสงสีขาวเช่นเดียวกับที่ผมมีเป๊ะไม่ผิดเพี้ยน "เรย์... เจ้าอยากเห็นไหมว่าถ้า 'ฮีลเลอร์' สู้กับตัวเอง ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร?" เสียงคาร์ลอสลอยมาจากความมืด ผมกำหมัดแน่น แต่ละนิ้วสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้า พลังมานาในร่างกายเหือดแห้งจนเกือบศูนย์ ในวินาทีที่ผมคิดว่าตนเองเป็นผู้ควบคุมเกม กลับกลายเป็นว่าผมกำลังเดินเข้าสู่กับดักที่ลึกกว่าเดิม และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือร่างแยกนั้นไม่ได้พุ่งเข้าหาผม แต่มันกลับก้าวข้ามผ่านตัวผมไป... มุ่งหน้าตรงไปยังทิศทางที่เอลิน่ากำลังถอยหนี ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้ครับ หมอเทวะแรงก์ SSS จะไม่ยอมให้การเสียสละนี้สูญเปล่าแน่นอน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ