หมัดแรกที่ทำให้มอนสเตอร์สลาย

"ระเบิดเวลาอย่างนั้นหรือครับ?" เรย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวไปกับคำขู่ของคาร์ลอสแม้แต่น้อย เขากระชับถุงมือหนังสีขาวสะอาดที่ตัดกับรอยเลือดจางๆ บนกำปั้น สันกรามของเขาสันคมดั่งใบมีด ในขณะที่เอลิน่าก้าวขึ้นมาขวางข้างหน้า สัญชาตญาณนักรบของเธอสัมผัสได้ถึงอันตรายที่แผ่ออกมาจากชายตรงหน้า "คาร์ลอส แกพูดเพ้อเจ้ออะไรออกมา" เอลิน่าขยับคมดาบในมือให้มั่นขึ้น "ถอยไป ก่อนที่ฉันจะตัดลิ้นคนชอบขู่ให้ขาดสะบั้น" คาร์ลอสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเศษแก้วบดละเอียด เขาปัดเศษฝุ่นบนไหล่เสื้อโค้ทอย่างไม่แยแส ก่อนจะจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเรย์ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพช "ข่าวร้ายมักไม่มีใครอยากฟังเสมอ เอลิน่า" คาร์ลอสเหลือบมองเรย์อีกครั้ง "ร่างกายของเขากำลังถูกระบบดัดแปลงเป็นเตาปฏิกรณ์เวทมนตร์ พลังฮีลที่ควรจะรักษาชีวิตผู้อื่น เมื่อถูกบีบอัดผ่าน 'หมัดเทวะ' ที่เธอกำลังภูมิใจ... มันจะย้อนกลับมาเผาไหม้เส้นเลือดของเขาจนกลายเป็นเถ้าถ่านภายในไม่กี่เดือนข้างหน้า สนุกกับพลังนี้ไปเถอะเรย์ เพราะทุกครั้งที่นายใช้มัน... นายก็กำลังจุดฉนวนระเบิดให้ตัวเองเร็วขึ้นเท่านั้น" พูดจบ ร่างของคาร์ลอสก็เลือนหายไปในเงามืดราวกับควันไฟที่ถูกสายลมพัดกระเจิง ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศอันน่าอึดอัดที่กดทับลงมาในโถงดันเจี้ยนชั้นที่ 15 เรย์ไม่ได้ขยับตัวตามไป เขาเพียงแค่ยืนนิ่ง ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องโถงจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง "เรย์ อย่าไปฟังมัน มันแค่พยายามปั่นหัวเรา" เอลิน่าลดดาบลงเล็กน้อย แต่ใบหน้าของเธอยังคงกังวล "ผมรู้ครับ" เรย์ตอบสั้นๆ น้ำเสียงเรียบเฉยจนน่ากลัว เขาไม่ได้สะทกสะท้านกับคำเตือนเรื่องความตาย แต่สิ่งที่เขาสนใจกลับเป็นความร้อนที่แล่นพล่านอยู่ใต้ผิวหนังยามที่เขาเรียกใช้พลังงานจากระบบ เรย์หันไปทางซ้าย ที่มุมห้องมีสไลม์ตัวฉกรรจ์สีเขียวเมือกกำลังกระดึ๊บเข้ามาหามันอย่างช้าๆ มอนสเตอร์ชั้นต่ำที่ไร้สมองนี้ทำหน้าที่เป็นเพียงขยะในดันเจี้ยน "ขอโทษด้วยนะเจ้าก้อนเมือก" เรย์พึมพำ เขาไม่ได้ชักอาวุธหรือร่ายมนตร์คาถาตามวิถีฮีลเลอร์ทั่วไป เรย์ก้าวเท้าสั้นๆ แต่ทรงพลัง พุ่งทะยานเข้าหาเป้าหมายในระยะประชิด เขาประสานมือเข้าหากันแน่นจนกระดูกนิ้วลั่นกรอบแกรบ พลังเวทสีขาวบริสุทธิ์ถูกรวบรวมไว้ที่กำปั้นขวา แต่ทว่า... มันไม่ได้มีไว้เพื่อรักษา 'ระบบ... บีบอัดเวทมนตร์ฟื้นฟูระดับสูงสุด ไว้ที่จุดโฟกัสเดียว' เสียงคำสั่งในหัวตอบสนองอย่างรวดเร็ว เส้นเลือดบนแขนของเรย์ปูดโปนขึ้นมาในทันที ผิวหนังของเขาร้อนฉ่าราวกับถูกแช่อยู่ในลาวา พลังงานสีขาวที่ควรจะใช้สมานแผลกลับถูกบีบอัดจนกลายเป็นสีฟ้าจัดจ้านและสั่นไหวอย่างรุนแรง *เปรี้ยง!* หมัดหนักๆ กระแทกเข้าที่ใจกลางของสไลม์อย่างจัง แรงกระแทกไม่ได้ส่งให้มันกระเด็นออกไปเหมือนการโจมตีทั่วไป แต่แรงอัดมหาศาลจากเวทฮีลเลอร์กลับพุ่งทะลวงเข้าสู่แกนกลางของมอนสเตอร์โดยตรง แทนที่จะฟื้นฟู เซลล์ของสไลม์กลับขยายตัวอย่างควบคุมไม่ได้ มันบวมขึ้นจนผิดรูป เสียงเมือกแตกกระจายดังลั่นห้องก่อนที่จะเกิดระเบิดขึ้นเป็นจุณ! เศษซากของสไลม์กระเด็นกระดอนไปทั่วทุกทิศทาง ทิ้งไว้เพียงละอองแสงเวทมนตร์ที่สลายตัวไปในอากาศ เอลิน่ายืนตะลึง เธอมองร่างที่ไร้ชีวิตของสไลม์ที่เหลือเพียงร่องรอยของการโดนทำลายด้วย 'พลังรักษา' ที่วิปริตที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา "นี่มันไม่ใช่แค่ดาเมจกายภาพ..." เอลิน่าพึมพำ มองดูเรย์ที่ค่อยๆ ลดหมัดลง "นี่มันการทำลายโครงสร้างระดับโมเลกุลด้วยการบังคับให้เกิดการเติบโตจนเกินขีดจำกัด" เรย์มองดูฝ่ามือตัวเองที่มีควันจางๆ ลอยขึ้นมา เขาไม่ได้รู้สึกยินดีกับชัยชนะ เขากำลังสำรวจความรู้สึกของร่างกายที่เริ่มมีอาการชาลามมาจากปลายนิ้ว "ถ้าคำพูดของคาร์ลอสเป็นจริง..." เรย์พูดเบาๆ พร้อมกับปัดเศษเมือกออกจากแขนเสื้อ "การที่ผมจะตายด้วยพลังนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร" "เรย์! นายพูดอะไร!" เอลิน่าเดินเข้ามาเขย่าไหล่เขาอย่างร้อนรน ทว่า ในวินาทีนั้นเอง เสียงเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัวของเรย์ เสียงที่ไม่ได้มาจากหน้าต่างเมนูสีฟ้าปกติ แต่มันเป็นเสียงที่แหบพร่าและเย็นเยียบราวกับมาจากขุมนรก [ตรวจพบพลังงานแปลกปลอมในกระแสเลือด... เริ่มต้นการถ่ายโอนข้อมูลจาก 'ระเบิดเวลา' สู่โฮสต์... ยินดีด้วยเรย์ นายได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ไปอีกขั้นแล้ว แต่น่าเสียดาย... ความตายคือราคาค่างวดที่นายต้องจ่ายให้ฉัน] จู่ๆ แสงไฟในดันเจี้ยนก็ดับวูบลง ทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิด เอลิน่าชักดาบออกมาทันทีพร้อมกับร่ายเวทแสงสว่าง แต่เปลวไฟสีขาวที่ปลายดาบกลับสั่นไหวและดับลงราวกับถูกบางอย่างกลืนกิน เงาดำที่รูปร่างคล้ายกับเรย์ค่อยๆ คืบคลานออกมาจากผนังห้อง มันมีใบหน้าเหมือนเขาเปี๊ยบ ทว่าดวงตากลับเป็นหลุมลึกที่ไร้แสงสว่าง และที่สำคัญ... ในมือนั้นมีไอเทมที่ควรจะสูญหายไปนานแล้วถืออยู่ "นั่นมัน... คัมภีร์ต้องห้ามของกิลด์ผู้กล้าที่สาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน" เอลิน่าอุทานเสียงหลง ร่างกายของเธอสั่นสะท้านด้วยความกลัว เรย์จ้องมองเงาของตนเองที่ค่อยๆ เงื้อหมัดขึ้นท่าทางเดียวกับเขาเป๊ะ พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนน่าสยดสยอง ราวกับว่าตอนนี้... เขากำลังเผชิญหน้ากับเศษเสี้ยวของโชคชะตาที่กำลังจะพรากชีวิตของเขาไปจริงๆ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายหมัดสั่งไปกับผมนะครับ