รอยแยกแห่งมิติ

เสียงถอนหายใจยาวนานของอัคนีเจือกลิ่นอายของยาเส้นและควันไฟเก่าๆ มันดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแก้วหูอื้ออึง ประโยคสุดท้ายที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาท—*"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ไอ้ลูกชาย"*—ยังคงแขวนลอยอยู่เบื้องหน้า ราวกับเงาตะคุ่มของอดีตที่ฟื้นคืนชีพขึ้นมาจากหลุมศพเพื่อทวงถามลมหายใจ พรานหนุ่มขยับมือซ้ายที่สวมปลอกหนังเก่าคร่ำคร่า นิ้วหัวแม่มือลูบผิวมีดหมออาคมที่เหน็บอยู่ข้างเอวโดยไม่รู้ตัว สัญชาตญาณดิบในตัวเตือนภัยอย่างรุนแรงว่า สิ่งที่อยู่รอบตัวพวกเขายามนี้ไม่ใช่ป่าดงพงไพรที่เคยรู้จักอีกต่อไปแล้ว "คุณอัคนี... ดูนั่นสิคะ" เสียงกระซิบของ ดร.รินรดา ขาดห้วงเล็กน้อย เธอพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเทา แต่แว่นตากรอบทองที่สะท้อนแสงไฟจากตะเกียงเจ้าพายุกลับสั่นระริกตามแรงหายใจ ศาสตราจารย์สาวผู้เชื่อมั่นในหลักฐานเชิงประจักษ์และตรรกะทางวิทยาศาสตร์ ยามนี้กำลังจ้องมองพิกัดบนจออุปกรณ์นำทาง GPS ที่เริ่มรวนเร ตัวเลขพิกัดดาวเทียมกระโดดสลับไปมาระหว่างจุดที่พวกเขาควรจะอยู่ กับค่าอนันต์ที่ไร้ความหมายทางภูมิศาสตร์ อัคนีหันไปมองช้าๆ สายตาคมกริบกวาดสำรวจสภาพแวดล้อมรอบกายที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงในชั่วพริบตา ต้นตะเคียนใหญ่ยักษ์สามคนโอบที่เคยยืนตระหง่านอยู่ทางทิศตะวันตกเมื่อสิบนาทีที่แล้ว บัดนี้กลับย้ายตำแหน่งมาอยู่เบื้องหน้า ราวกับพวกมันกำลังเดินหมากบนกระดานปริศนา ลำต้นสีดำสนิทบิดเกลียวเข้าหากันเป็นรูปใบหน้ามนุษย์ที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เปลือกไม้แตกออกเป็นร่องลึกราวกับรอยแผลเป็นจากไฟครอก และที่น่ากลัวที่สุดคือ ยางสีแดงฉานราวกับเลือดสดๆกำลังไหลรินหยดลงสู่พื้นดินทีละหยด... ติ๋ง... ติ๋ง... "ป่าไม่ได้กำลังเคลื่อนไหวหรอกครับ ดร.รินรดา" อัคนีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่มันแฝงไว้ด้วยความตึงเครียดที่เฉียบคมราวกับคมมีด "แต่จิตใต้สำนึกต่างหาก... ที่กำลังถูกดึงออกมาสร้างภาพลวงตา เพื่อต้อนรับผู้มาเยือนที่หลงเข้ามาในอาณาเขตของมัน" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด เธอปฏิเสธที่จะเชื่อทฤษฎีไสยศาสตร์เหล่านั้น สมองของเธอกำลังประมวลผลด้วยกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ "มันเป็นไปไม่ได้! ภาพหลอนหมู่จากก๊าซชีวมวลในป่าทึบ หรือไม่ก็สนามแม่เหล็กโลกขั้วผิดปกติ... ใช่ มันต้องเป็นฮัลซิเนชันจากหมอกควันและภาวะความกดอากาศต่ำแน่นอน" เธอยืนยันเสียงแข็ง แม้ว่าเหงื่อกาฬจะผุดพรายเต็มหน้าผาก และมือที่ถือสมุดบันทึกภาคสนามจะชื้นแฉะจนกระดาษยับยู่ยี่ อัคนีเหลือบมองหญิงสาวแวብหนึ่ง เขารู้ดีว่าความดื้อรั้นทางตรรกะคือเกราะป้องกันจิตใจของเธอ แต่ในดินแดนที่กฎฟิสิกส์ถูกฉีกทิ้งเป็นจุลเช่นนี้ เกราะของเธอกำลังจะแหลกสลายลงในไม่ช้า "ถ้าตรรกะของคุณอธิบายได้... ช่วยอธิบายทางเดินข้างหน้าให้ผมฟังหน่อยสิครับ ว่ามันงอกขึ้นมาจากไหน" พรานหนุ่มใช้แสงไฟจากตะเกียงส่องนำทางไปเบื้องหน้า ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวปรากฏแก่สายตา ทางเดินดินโคลนที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านมาเมื่อครู่ บัดนี้ถูกตัดขาดด้วย 'รอยแยก' ขนาดใหญ่ที่ลึกลงไปในความมืดมิด ไอน้ำสีขาวจัดพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกนั้น พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบแผ่วเบา นับร้อยนับพันเสียงที่ฟังไม่ได้ศัพท์ แต่มันเต็มไปด้วยความโหยหวนและแรงอาฆาตมาดร้าย รอยแยกนั้นไม่ได้มีแค่ความลึกทางกายภาพ แต่มันคือรอยแยกของ 'มิติ' ที่บิดเบี้ยว แสงไฟจากตะเกียงส่องกระทบกับอากาศเหนือรอยแยก จนเกิดภาพสะท้อนเงาซ้อนทับของเหตุการณ์ในอดีต—ภาพของชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่แต่งกายด้วยชุดพรานโบราณ กำลังเดินลับหายเข้าไปในความมืด พร้อมกับเด็กชายตัวเล็กๆ ที่สะพายย่ามขาดๆ... ภาพนั้นคือเงาของพ่อของอัคนี และตัวเขาเองในวัยเด็ก หัวใจของอัคนีสะดุดวูบ ความเจ็บปวดที่ฝังรากลึกในอกถูกกระชากขึ้นมาอีกครั้ง รอยแผลเป็นในใจเต้นตุบๆ ราวกับมีชีวิต "คุณอัคนี! อย่ามองมัน!" รินรดาเอื้อมมือมาคว้าแขนเสื้อของเขาไว้โดยไม่รู้ตัว แรงบีบที่แน่นแฟ้นบ่งบอกถึงความหวาดกลัวที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดของนักวิชาการ "นั่นไม่ใช่เรื่องจริง... มันเป็นแค่ภาพสะท้อนทางจิตวิทยา เป็นความทรงจำที่คุณฝังมันไว้!" อัคนีหันมาสบตากับเธอ แววตาของพรานหนุ่มไม่ได้มีความหวาดกลัว เจืออยู่ มีเพียงประกายความดุดันและดื้อรั้นที่คุ้นเคย "คุณคิดว่าความทรงจำมันจับต้องไม่ได้เหรอครับ ดอกเตอร์... สำหรับคนที่นี่ ความทรงจำคืออาวุธที่คมที่สุด และมันพร้อมจะฆ่าเราให้ตายทั้งเป็น" เขาสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของดินชื้นและกลิ่นสาปสรางค์ของสัตว์ป่าผสมปนเปกันในอากาศ บรรยากาศรอบตัวเริ่มกดทับลงมาหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ จนกระดูกสันหลังชาหนึบ ราวกับมีภูเขาทั้งลูกมากดทับลงบนบ่า ทันใดนั้น เงาดำมหึมาก็เคลื่อนไหวอยู่หลังม่านหมอกควันหนาทึบ มันไม่ใช่สัตว์ป่าธรรมดา รูปร่างของมันสูงใหญ่เกินกว่ามนุษย์สองคนรวมกัน สองมือยาวเก้งก้างลากไปกับพื้นดิน และดวงตาสสีอำพันคู่ใหญ่คู่หนึ่งกำลังจ้องมองตรงมายังพวกเขาจากความมืดมิด พร้อมกับเสียงคำรามต่ำๆ ในลำคอที่สั่นสะเทือนไปถึงแผ่นดินใต้ฝ่าเท้า "มันมาแล้ว..." อัคนีพึมพำเบาๆ มือขวาปลดล็อกซองมีดหมออย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณนักล่าตื่นเต็มพิกัด รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว แต่ส้นเท้ากลับสัมผัสเข้ากับความว่างเปล่าของรอยแยกมิติเบื้องหลัง ไอร้อนระอุพุ่งขึ้นมาปะทะแผ่นหลังจนขนลุกซู่ เธอก้มลงมองผ่านแว่นตาที่เริ่มมีฝ้าขาว และสิ่งที่เธอเห็นที่ก้นบึ้งของรอยแยกนั้น... ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบจนแทบหยุดไหล เบื้องล่างของรอยแยกมิติ ไม่ใช่ความมืดมิดธรรมดา แต่เป็นซากโครงกระดูกนับร้อยโครงที่สวมชุดโบราณและชุดพรานสมัยใหม่ปะปนกัน และตรงกลางกองกระดูกเหล่านั้น มีสมุดบันทึกหนังสีดำเล่มหนึ่งตกอยู่... สมุดบันทึกที่เธอมั่นใจว่ามันคือของพ่อของเธอเอง ซึ่งหายสาบสูญไปในการสำรวจครั้งแรกเมื่อยี่สิบปีก่อน! "เป็นไปได้ยังไง..." เสียงของรินรดาสั่นพร่า เธอพยายามเอื้อมมือลงไปคว้าสมุดเล่มนั้น แต่ทว่า... มือสีดำสนิทที่เต็มไปด้วยกรงเล็บแหลมคมคู่หนึ่ง พุ่งทะลขึ้นมาจากรอยแยกเบื้องล่าง คว้าจับข้อเท้าของเธอไว้แน่นด้วยพละกำลังมหาศาล! "อ๊าย!" ร่างของศาสตราจารย์สาวถูกกระชากล้มลงกับพื้น ฝุ่นดินและเศษกระดูกร่วงหล่นลงสู่เหวเบื้องล่าง อัคนีไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาทิ้งตะเกียงในมือ พุ่งตัวเข้าคว้าแขนเรียวของรินรดาไว้สุดแรง พร้อมกับชักมีดหมออาคมแทงสวนลงไปยังเงาดำที่ยึดข้อเท้าเธอไว้ทันที! *ฉับ!* เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้านป่า พร้อมกับกลุ่มควันสีดำที่ระเหยหายไปในอากาศ แต่อัคนีกลับต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อพบว่าเงาดำที่เขาเพิ่งฟันขาดสะบั้นไปเมื่อครู่... บัดนี้กำลังแปรสภาพกลายเป็นร่างของคนผู้หนึ่งที่ก้าวออกมาจากความมืด ร่างนั้นสวมเสื้อผ้าชุดพรานเก่าคร่ำคร่าแบบเดียวกับเขา เปื้อนคราบเลือดและดินโคลน ใบหน้าซีกหนึ่งถูกบดบังด้วยเงาสลัว แต่รอยแผลเป็นลากยาวตั้งแต่โหนกแก้มจนถึงคางนั้น... เป็นรอยแผลเดียวกับที่เขามองเห็นในกระจกทุกเช้า ชายปริศนาก้มตัวลงเก็บสมุดบันทึกหนังสีดำขึ้นมา ปัดฝุ่นออกอย่างเบามือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอัคนีด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก "โตขึ้นเยอะนี่... ไอ้ลูกชาย" เสียงนั้นเอמהขึ้นอีกครั้ง ชัดเจนและใกล้ชิดกว่าเดิม ราวกับกระซิบอยู่ข้างใบหู... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดนี้ไปด้วยกันครับ เพชรตาเสือโบราณ