กลิ่นแกงคั่วในความทรงจำ

เสียงกวาดไม้กวาดทางมะพร้าวปะทะกับพื้นปูนซีเมนต์เก่าๆ ดัง *สวบ... สวบ...* เป็นจังหวะเดียวกับเสียงถอนหายใจยาวเหยียดของป้าสำเนียง ที่ยืนเท้าสะเอวจ้องมองบ้านไม้สักทองทรงไทยโบราณสองชั้น ซึ่งถูกทิ้งร้างมานานหลายปีจนหยากไย่เกาะตามชายคา "ไม่เจียมสังขาร..." น้ำเสียงแหลมสูงเจือความดูแคลนดังขึ้นโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของบ้านเชื้อเชิญ ป้าสำเนียงในชุดเสื้อลายดอกสีฉูดฉาดเดินน่องเข้ามาในเขตบ้าน โดยไม่คิดจะถอดรองเท้าแตะที่เปื้อนโคลนแห้งกรัง รินรดาชะงักมือที่กำลังถือไม้กวาด หญิงสาวไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที เธอยังคงก้มหน้ากวาดเศษใบไม้แห้งกองรวมกันอย่างใจเย็น ราวกับเสียงนกเสียงกาเมื่อครู่เป็นเพียงลมพัดผ่าน "คิดยังไงถึงหอบผ้าหอบผ่อนกลับมาซมซานที่นี่ ยัยริน? บ้านหลังนี้มันเป็นสมบัติกองกลางที่อั๊บกับพวกฉันต้องช่วยกันดูแลนะยะ แกไม่มีสิทธิ์มาอยู่เฉยๆ แล้วทำตัวเป็นเจ้าของหรอก" รินรดาวางไม้กวาดพิงกับเสาเรือนอย่างเชื่องช้า เธอยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ดวงตากลมโตนิ่งสนิทไร้แววหวาดหวั่น ทว่าประกายในนั้นกลับคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งลับใหม่ๆ "สมบัติกองกลางเหรอครับ... เอ๊ย สมบัติกองกลางอย่างนั้นหรือคะ?" รินรดาเกือบเผลอหลุดปากแก้คำสรรพนามตามนิสัยเดิม ก่อนจะเปลี่ยนกลับมาใช้น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "ถ้าจำไม่ผิด ฉันเป็นหลานสาวแท้ๆ ของคุณตา ซึ่งพินัยกรรมระบุไว้ชัดเจนว่าบ้านหลังนี้ยกให้ฉันแต่เพียงผู้เดียว ส่วนพวกป้า... ถ้าจำไม่ผิดก็เป็นแค่คนที่ชอบมาเนียนขอส่วนแบ่งจากพืชสวนเก่าที่ถูกปล่อยให้รกร้างมานานนับสิบปีต่างหากล่ะคะ" "นี่แก! ปากคอเราะร้ายขึ้นนะนังเด็กคนนี้!" ป้าสำเนียงหน้าดำคร่ำเครียด นิ้วชี้สั่นระริกพุ่งตรงมาที่ปลายจมูกของหญิงสาว "เรียนจบกรุงเทพฯ ซะเปล่า ทำงานบริษัทใหญ่โต ทำไมถึงโดนเขาไล่ตะเพิดกลับมาซุกหัวนอนที่บ้านนอกคอกนาแบบนี้ล่ะ หรือว่าทำตัวสำส่อนจนเขาไล่ออก หนังสือหนังหาก็ไม่ช่วยให้ตระกูลสูงส่งขึ้นมาได้เลย!" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันกลับทำให้คนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด เธอก้าวเท้าเข้าไปใกล้ป้าสำเนียงทีละก้าว แรงกดดันจากท่าทีเงียบขรึมแต่เด็ดเดี่ยวทำให้ผู้มีอาวุโสกว่าต้องถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "ถ้าการลาออกจากตำแหน่งเชฟมือหนึ่งของร้านอาหารชื่อดัง เพื่อกลับมาดูแลบ้านเกิดและรักษาสูตรอาหารโบราณของตระกูลมันเรียกว่า 'ซุกหัวนอน'... งั้นพวกป้าที่คอยมาแอบขนมะม่วงในสวนฉันไปขายตลาดสดทุกสัปดาห์โดยไม่เคยขออนุญาต เรียกว่าอะไรดีล่ะคะ? โจรลักเล็กขโมยน้อย หรือว่า... สันดานที่แก้ไม่หาย?" "นัง... นังเด็กเปรต!" ป้าสำเนียงเงื้อมือขึ้นหมายจะตบสั่งสอนหลานสาวที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ทว่ายังไม่ทันที่ฝ่ามือหยาบกร้านจะเหวี่ยงลงมา ร่างสูงโปรดในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนสีขาวสะอาดตาคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาคว้าข้อมือของป้าสำเนียงไว้กลางอากาศได้อย่างแม่นยำ แรงบีบที่ข้อมือไม่มากไม่น้อย แต่เด็ดขาดพอที่จะทำให้ป้าสำเนียงร้องโอดครวญออกมา "อุ๊ย... มือไม้หนักแน่นดีแท้นะครับคุณป้า" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงความเย็นเยียบดังขึ้น อธิปปัดมือป้าสำเนียงออกราวกับรังเกียจสิ่งสกปรก เขาก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างคนทั้งสอง พร้อมกับส่งยิ้มสุภาพให้ป้าสำเนียงที่กำลังหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บใจและตกใจ รินรดากะพริบตาปริบๆ ด้วยความประหลาดใจ ชายหนุ่มนักลงทุนผู้ทรงอิทธิพลจากเมืองกรุง ที่ควรจะนั่งเซ็นสัญญาธุรกิจหลักร้อยล้านอยู่ในห้องแอร์เย็นฉ่ำ เหตุใดจึงมายืนอยู่ท่ามกลางกลิ่นฝุ่นและแดดเปรี้ยงๆ ที่บ้านไม้หลังเก่านี้ได้? "คุณ... มาทำอะไรที่นี่?" รินรดาเอ่ยถามด้วยเสียงกระซิบ อธิปหันมามองหญิงสาว แววตาคมปลาบที่เคยฉายแวบความเจ้าเล่ห์เปลี่ยนเป็นความอบอุ่นอ่อนโยนอย่างรวดเร็ว เขายกถุงกระดาษแบรนด์เนมในมือขึ้นระดับอก "ผมเอาวัตถุดิบที่คุณลืมไว้บนรถมาให้ครับ... แล้วก็มาดูว่ามีใครแถวนี้กล้าทำร้ายภรรยา... อ้อ หมายถึงหุ้นส่วนร้านอาหารในอนาคตของผมหรือเปล่า" ป้าสำเนียงอ้าปากค้าง มองชายหนุ่มแปลกหน้าแต่งตัวดีราศีจับกับหลานสาวที่ตนเพิ่งดูแคลนไปหมาดๆ สมองของแกประมวลผลไม่ทันว่าผู้ชายระดับนี้หลุดเข้ามาในดงชนบทได้อย่างไร "แก... แกเป็นใคร เกี่ยวอะไรด้วย!" ป้าสำเนียงแว้ดใส่ อธิปไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกา เขาก้มตัวลงกระซิบข้างหูรินรดาเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "จัดการคนแก่ปากจัดนี่เสร็จแล้ว ไปทำกับข้าวให้ผมกินหน่อยนะครับ ผมขับรถตามกลิ่นแกงคั่วของคุณมาตั้งแต่ปากทางเข้าหมู่บ้านแล้ว... ท่าทางวันนี้ ฝีมือคุณคงจะเข้มข้นจนทำให้แถวนี้อกแตกตายกันไปข้างหนึ่งแน่ๆ" รินรดาลอบถอนหายใจ เธอปรายตามองป้าสำเนียงที่ยังยืนฮึดฮัดก่อนจะหันกลับมาสบตากับชายหนุ่มที่ยืนยิ้มกริ่มรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ ในวินาทีนั้นเอง เสียงมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างคันเก่าก็แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้าน พร้อมกับร่างของชายสูงวัยที่เป็นผู้ใหญ่บ้านก้าวลงมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เขาร้องตะโกนข้ามรั้วเข้ามาเสียงดังลั่น "ริน! รีบไปดูที่ตลาดกลางหมู่บ้านเร็วเข้า! มีคนจากสำนักงานเขตที่ดินเอากลุ่มนายทุนแปลกหน้ามาปักPintประกาศยึดพื้นที่สวนหลังบ้านของยายเธอแล้ว บอกว่ามีคนแอบอصแฉลนขายโฉนดไปแล้วครึ่งแปลง!" รินรดานิ่งงั้น รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าป้าสำเนียงพลันกลับมาปรากฏเด่นชัดอีกครั้งอย่างน่าเกลียด ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางร่วมกันมา ณ ที่นี้นะครับ