บัณฑิตที่ไม่มีวันมีธาตุ

เสียงกระดาษแผ่นบางกระทบกับโต๊ะไม้โอ๊กเนื้อหยาบดัง *ป้าบ* ไม่ได้หนักหน่วงด้วยความรุนแรง แต่พอดึงดูดให้สายตาหลายคู่รอบห้องโถงใหญ่หันมามองด้วยความเวทนาปนสมเพช "รายชื่อผู้ผ่านการจัดสรรธาตุเวทมนตร์ประจำปีนี้... และนายคือข้อยกเว้นที่น่าขันที่สุดของสถาบันอาร์เคเดีย, อาคิน" เสียงของอาจารย์คาร์ลตan หัวหน้าฝ่ายทะเบียนก้องกังวานอยู่ในหอประชุมหินอ่อน ท่ามกลางบรรยากาศปฐมนิเทศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของละอองมานาบริสุทธิ์ นักศึกษาใหม่นับร้อยชีวิตต่างสวมชุดคลุมสีขาวสะอาดตา ยืนรวมกลุ่มกันเป็นวงตามคุณสมบัติธาตุของตนเอง มีเพียงอาคินที่ยืนโดดเดี่ยวอยู่ริมเสาหินต้นใหญ่ ร่างโปร่งในชุดคลุมเรียบง่ายไม่ได้สะท้อนแสงเรืองรองของธาตุใดๆ เลย รอบกายของเขาว่างเปล่า ไร้ซึ่งประกายไฟ ละอองน้ำ หรือแม้แต่สายลมพัดผ่าน อาคินก้มมองกระดาษแผ่นนั้น บนหน้ากระดาษไม่มีตัวอักษรใดระบุชื่อธาตุเวท มีเพียงตราประทับสีแดงฉานคำเดียวว่า *‘ไร้ธาตุ’* บรรยากาศรอบตัวเงียบลงชั่วขณะ ก่อนเสียงกระซิบกระซาบจะดังระงมขึ้นราวกับฝูงแมลงวัน "นั่นน่ะเหรอ... คนที่สอบข้อเขียนได้คะแนนเต็มทุกหมวด แต่ผลตรวจมานากลับเป็นศูนย์?" "น่าสมเพชชะมัด ใช้แค่สมองจำตำราทฤษฎีจะมีประโยชน์อะไรในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยพลังเวท สถาบันรับคนแบบนี้เข้ามาได้ยังไงกัน" "ได้ยินว่าเป็นเด็กทุนจากสลัมไม่ใช่เหรอ สงสัยทางผู้บริหารคงอยากสร้างภาพว่าใจดีกับสามัญชน ถึงได้ยอมให้ขยะไร้ค่าก้าวเข้ามาเหยียบหอประชุมหลวงแห่งนี้" ถ้อยคำเหล่านั้นไม่ได้ทำให้อาคินสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เขายังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย ดวงตาคู่คมสีดำสนิทมองทะลุผ่านความวุ่นวายตรงหน้า ราวกับกำลังวิเคราะห์โครงสร้างเวทมนตร์ป้องกันรอบห้องโถงที่ถูกร่ายไว้อย่างหลวมๆ ที่มุมเสาด้านซ้าย มือเรียวยาวของเขาขยับขึ้นเคาะนิ้วเบาๆ บนต้นแขนตัวเองเป็นจังหวะสามครั้ง—นิสัยส่วนตัวยามที่สมองกำลังประมวลผลข้อมูลปริมาณมหาศาล *‘วงเวทป้องกันระดับสาม... ใช้พลังงานจากแกนกลางใต้พื้นหอประชุม แต่การกระจายมานาที่จุดเชื่อมต่อมุมเสาบิด 0.4 องศา... ถ้ามีการปะทะกันของเวทธาตุไฟและลมในรัศมีห้าเมตรนี้ จุดรับแรงเฉื่อยจะพังทลายลงภายในสามวินาที’* อาคินคิดในใจอย่างใจเย็น ความรู้เรื่องโครงสร้างเวทมนตร์ที่เขาศึกษาและท่องจำมาตลอดห้าปี ไม่ใช่แค่ทฤษฎีในกระดาษ แต่มันคือผังกลไกที่เขามองเห็นทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่าพวกที่อวดอ้างว่ามีพรสวรรค์เสียอีก น่าเสียดายที่กฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ไม่ได้วัดคุณค่าของมนุษย์จากความเข้าใจ แต่วัดกันที่ปริมาณมานาในกระแสเลือด "เอาล่ะ นักศึกษาทุกคนแยกย้ายไปตามหอพักและชั้นเรียนที่จัดเตรียมไว้" อาจารย์คาร์ลตันสะบัดมือด้วยความรังเกียจ ไม่อยากเสียเวลาแม้แต่จะมองหน้าเด็กหนุ่มไร้ธาตุคนนี้อีก "หวังว่าปีนี้จะไม่เกิดอุบัติเหตุอะไรจากความ... ไร้ความสามารถของใครบางคนนะ" เสียงหัวسิริเบาๆ ดังขึ้นจากกลุ่มนักชนชั้นสูงที่สวมแหวนเวทประดับอัญมณีระยิบระยับ พวกเขาเดินเบียดไหล่อาคินราวกับเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ เพราะกลัวว่าความไร้ธาตุจะติดตัวมาสร้างความอัปยศให้ อาคินก้าวเดินออกมาจากหอประชุมท่ามกลางสายตานับร้อยที่มองตามหลังด้วยความดูแคลน เขายังคงก้าวเดินด้วยจังหวะที่มั่นคง ไม่เร่งรีบ และไม่คิดจะก้มหน้าหนีใคร สำหรับเขาแล้ว การแคร์คำพูดของคนที่ใช้ชีวิตอยู่บนความงมงายของพลังเวท เป็นเรื่องที่เสียเวลาที่สุดในชีวิต ในจังหวะที่เขาเดินผ่านสวนหย่อมกลางสถาบัน ซึ่งเป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างหอพักนักศึกษาและอาคารปรุงยา กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรหายากอย่าง *‘รากจันทราสีคราม’* ก็ลอยมาแตะจมูก อาคินชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย ดวงตาดำสนิทกวาดมองไปที่ม้านั่งหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ ที่นั่นมีร่างระหงของเด็กสาวคนหนึ่งกำลังนั่งก้มหน้าอยู่กับกองตำราปรุงยาหนาเตอะ ข้างกายเธอมีหม้อปรุงยาขนาดเล็กที่ส่งควันสีม่วงคล้ำออกมาผิดปกติ รอบตัวเธอกำลังคุกรุ่นไปด้วยบรรยากาศที่ตึงเครียดและเย็นชา ลินเนีย... ทายาทสายตรงแห่งตระกูลปรุงยาชื่อดัง ผู้ได้ชื่อว่าเป็นอัจฉริยะรุ่นเยาว์ แต่ในขณะนี้ สีหน้าของเธอกลับซีดเผือด หน้าผากชุ่มไปด้วยเหงื่อ เม็ดเหงื่อไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้าเรียวสวย ดวงตาสองสีที่สะท้อนความดื้อรั้นกำลังจดจ้องอยู่กับหลอดแก้วทดลองที่สั่นระริก *ปุด... ปุด... ปุด...* ฟองอากาศในหลอดแก้วเปลี่ยนจากสีฟ้าใสเป็นสีดำสนิทอย่างรวดเร็ว ปฏิกิริยาเร่งตัวแบบผิดปกติกำลังจะเกิดขึ้น! *‘แย่ล่ะสิ เธอกำลังใช้ตัวเร่งปฏิกิริยาผิดประเภทกับสารละลายธาตุไฟขั้นสูง’* อาคินขมวดคิ้วเข้าหากันทันที สมองของเขาคำนวณความเสี่ยงในเสี้ยววินาที หากสารละลายนั้นทำปฏิกิริยากับอากาศในอุณหภูมินี้ มันจะไม่ใช่แค่การระเบิดธรรมดา แต่แรงดันความร้อนจะเผาผลาญหลอดลมของทุกคนในรัศมีสิบเมตรให้กลายเป็นจุล "ถอยออกมา!" อาคินตะโกนขึ้นด้วยน้ำเสียงก้องกังวานและทรงพลังจนลินเนียสะดุ้งสุดตัว เด็กสาวหันขวับมามองเขาด้วยแววตาวาวโรจน์และเต็มไปด้วยความถือดี รังสีความเย็นชาแผ่พุ่งออกมาจากตัวเธอราวกับใบมีด "อย่ามาสั่งฉัน! นายเป็นใคร ถึงกล้ามา..." "ถ้าเธอไม่อยากให้ห้องปฏิบัติการนี้บินหายไปทั้งแถบ และไม่อยากให้ความผิดพลาดของอาจารย์ในอดีตต้องมาเกิดขึ้นซ้ำรอยกับตัวเธอเองอีกครั้งล่ะก็... ส่งคทาควบคุมมาให้อาคินคนนี้ซะ" คำพูดประโยคสุดท้ายกระแทกเข้ากลางใจของลินเนียอย่างจัง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น ไม่มีใครในสถาบันแห่งนี้รู้เรื่องความผิดพลาดในอดีตของเธอ—ความผิดพลาดที่ทำให้อาจารย์ผู้เป็นที่รักต้องสังเวยชีวิตให้กับระเบิดปรุงยาเมื่อปีที่แล้ว! เด็กหนุ่มแปลกหน้าคนนี้รู้ได้อย่างไร? ทว่า ยังไม่ทันที่ลินเนียจะได้เอ่ยปากปฏิเสธหรือซักถาม แรงดันภายในหลอดแก้วทดลองก็พุ่งถึงจุดวิกฤต เสียงหวีดแหลมของไอน้ำดังขึ้นหวีดหวิวราวกับเสียงกรีดร้องของภูตผี *เปรี้ยง!* วินาทีที่หลอดแก้วกำลังจะแตกกระจาย อาคินพุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อมือเรียวของลินเนียกระชากให้หลบวิถีระเบิด พร้อมกับใช้นิ้วมือข้างซ้ายดีดเข้าที่จุดศูนย์ถ่วงของหม้อปรุงยาด้วยความแม่นยำระดับปรมาจารย์ แรงดีดเพียงน้อยนิดกลับสกัดกั้นการไหลเวียนของมานาในหม้อได้อย่างชะงักงัน แรงระเบิดที่ควรจะกระจายตัวเป็นวงกว้างกลับถูกบีบอัดให้พุ่งดิ่งลงสู่พื้นหินด้านล่างแทน *ตูม!* ควันสีขาวโขมงพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า กลิ่นฉุนของสมุนไพรตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ แต่ไม่มีใครได้รับอันตรายแม้แต่คนเดียว ลินเนียหอบหายใจถี่กระชั้น ร่างกายแนบชิดติดกับแผงอกของเด็กหนุ่มไร้ธาตุโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคู่สวยสั่นไหวอย่างรุนแรงขณะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่ยังคงสงบนิ่งและเปี่ยมด้วยความมั่นใจของอาคิน ทันใดนั้นเอง... เสียงแจ้งเตือนที่ราบเรียบแต่เยือกเย็นจนน่าขนลุก ก็ดังขึ้นในโสตประสาทของอาคิน—เสียงที่ไม่มีใครอื่นได้ยินนอกจากตัวเขาเอง *[ติ๊ง! ตรวจพบความสำเร็จระดับ SSS: ช่วยชีวิตอัจฉริยะปรุงยา และแก้ไขวิกฤตโครงสร้างเวทมนตร์ด้วยตรรกะไร้ธาตุ]* *[ระบบ 'สถาปัตยกรรมมหาเวท' ทำการปลุกเสร็จสมบูรณ์...]* *[กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่สิทธิ์การเข้าถึงความลับสูงสุดของสถาบันอาร์เคเดีย... โปรดรอสักครู่]* *[คำเตือน: คุณได้ปลดล็อก 'หอคอยต้องห้าม' ชั้นที่ 1 ผู้บุกรุกยามวิกาลกำลังมุ่งหน้ามายังจุดที่คุณยืนอยู่ เตรียมพร้อมรับมือ...]* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับอักษรศิลป์นี้นะครับ