ระบบล่มที่ไร้ทางออก

"ถ้าคุณยังกดรหัสผ่านผิดอีกครั้ง ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทจะถูกล็อกถาวร... และผมรับรองว่าคุณจะได้เก็บของออกจากตึกนี้ก่อนพระอาทิตย์ตกดินแน่นอนครับ คุณทิวา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นราบเรียบจนน่าหมั่นไส้ ทว่ากลับทรงพลังพอที่จะหยุดปลายนิ้วเรียวที่กำลังรัวแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดmechanicalเสียงดังสนั่นห้องควบคุมได้ชะงักงัน ทิวากัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างขัดใจ ดวงตากลมโตตวัดมองชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงโปร่งที่ยืนกอดอกพิงผนึกกระจกใสด้วยท่าทีสบายอารมณ์ อคิน... หัวหน้าทีมวิศวกรผู้ได้ชื่อว่าสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ และเย็นชาเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก ปลายจิ้มลิ้มเชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าสถานการณ์เบื้องหน้าหน้าจอคอมพิวเตอร์จะกำลังวิกฤตจนเหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผมของพนักงานคนอื่นในห้อง แต่ทิวาไม่มีวันยอมก้มหัวให้ความกดดันงี่เง่าพวกนี้เด็ดขาด "ถ้าโปรแกรมรักษาความปลอดภัยห่วยแตกจนตั้งระบบป้องกันซับซ้อนไร้สาระแบบนี้ ก็ช่วยไม่ได้นะครับที่จะมีคนเข้าใจผิดคิดว่ามันเป็นไวรัส" ทิวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เชิดหน้าสู้สายตาดุคมที่มองลงมา "แล้วอีกอย่าง... มือโปรเขาไม่ยืนกอดอกดูชาวบ้านเขาลนลานหรอกครับ ถ้าเก่งนักก็เชิญมาแก้เองเลยสิครับ คุณหัวหน้าทีมวิศวกร" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องควบคุมชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวอคินเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย ชายหนุ่มไม่โต้เถียง เขาก้าวเท้าสยาวเข้ามาประชิดตัวทิวาอย่างรวดเร็ว จนร่างโปร่งต้องเผลอถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นเปปเปอร์มินต์สะอาดๆ ลอยปะทะจมูกจนทิวาต้องผินหน้าหนีด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดในอก อคินโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายอยู่ห่างจากทิวาไม่ถึงคืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านข้างแก้มจนขนอ่อนลุกชัน "ปากเก่งดีนี่ครับ" อคินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มพร่าต่ำจนใจสั่น "หวังว่าฝีมือจะดีเท่าปากนะ... ถอยไปครับ" ร่างสูงดันตัวทิวาเบาๆ ให้พ้นทาง ก่อนที่มือหนาจะวางลงบนแป้นพิมพ์แล้วรัวนิ้วป้อนคำสั่งยาวเหยียดด้วยความเร็วสูงราวกับนักเปียโนมืออาชีพ สายตาคมกวาดมองโค้ดรหัสที่ไหลผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว ท่าทีจริงจังและเด็ดเดี่ยวของอคินทำเอาทิวาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมโตจับจ้องสันจมูกโด่งเป็นสันและกรอบหน้าคมคายนั้นอย่างเผลอไผล ยอมรับในใจลึกๆ ว่าเวลาที่ผู้ชายคนนี้ทำงาน มันมีเสน่ห์ร้ายกาจจนละสายตาไม่ได้เลยจริงๆ "เรียบร้อยครับ" อคินกดEnterครั้งสุดท้าย หน้าจอหลักที่เคยขึ้นสีแดงฉานเปลี่ยนเป็นสีเขียวสดใส ระบบกลับมาทำงานปกติภายในเวลาไม่ถึงสามนาที ทิวาย่นจมูก หมั่นไส้ท่าทีเหนือกว่าของอีกฝ่าย "ก็แค่ฟลุ๊ค..." "ฟลุ๊คหรือฝีมือ คุณก็น่าจะรู้ดีแก่ใจนะครับ" อคินหันกลับมามองสบตา ทว่าจังหวะที่ขยับตัวเข้าใกล้เพื่อจะหยิบแท็บเล็ตบนโต๊ะ เกิดสะดุดเข้ากับสายไฟที่ระโยงระยางจากความวุ่นวายเมื่อครู่ ร่างสูงเสียหลักล้มลงมาทับร่างโปร่งของทิวาที่ยังยืนพิงโต๊ะอยู่เต็มแรง! "อุ๊บ!" ทิวาร้องอุทานออกมาได้แค่นั้นเมื่อแผ่นหลังกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะ ขณะที่อคินใช้มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะไว้ได้ทันเพื่อไม่ให้ทับลงมาทั้งตัว แต่ทว่า... ใบหน้าของทั้งคู่กลับอยู่ใกล้กันเสียยิ่งกว่าตอนไหนๆ ปลายจมูกชนกันพอดี ลมหายใจร้อนผ่าวรดรดริมฝีปากของกันและกัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขณะที่ดวงตาคมของอคินไหววูบ ประกายความรู้สึกบางอย่างพรั่งพรูขึ้นในแววตานั้นอย่างปิดไม่มิด ทิวานิ่งค้าง สมองประมวลผลช้าลงไปหลายวินาที หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้อง "อ่า... ขอโทษทีครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ..." อคินกระซิบ เสียงแหบพร่าผิดหู ทว่าสายตาที่จ้องมองริมฝีปากของทิวากลับร้อนแรงเสียยิ่งกว่าเปลวไฟ "ง... งั้นก็ลุกขึ้นสครับ หนักจะตายอยู่แล้ว!" ทิวารีบได้สติ ผลักไหล่กว้างของอีกฝ่ายออกเบาๆ ทว่าอคินกลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับ เขายังคงใช้แขนค้ำยันคร่อมร่างของทิวาไว้ ปลายนิ้วเรียวแกร่งเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของทิวาออกให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาทิวาร่างแข็งทื่อ ประโยคด่าทอที่เตรียมไว้กลืนหายลงคอไปหมดสิ้น ก่อนที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่จะลึกซึ้งเกินกว่าจะควบคุม เสียงเคาะประตูก็กระแทกดังขึ้นสองครั้งติดกัน พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่รอให้อذنอนุญาต "คุณอคินครับ! แย่แล้วครับ ระบบฐานข้อมูลสำรองในห้องใต้ดินโดนเจาะ... เอ๊ะ! ขอโทษครับ ผมขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความคลั่งรักนี้ด้วยกันนะครับ!