อนาคตที่รออยู่

"ธีร์... นายจะกดปากกาเสียงดังขนาดนี้ไม่ได้นะ คนอื่นเขากำลังใช้สมาธิอยู่" ฉันแสร้งบ่นพลางขยับตัวหนีจากรัศมีแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากคนข้างกาย แต่มือกลับหยิบปากกาสีพาสเทลขึ้นมาหมุนเล่นอย่างคนทำอะไรไม่ถูก ดวงตาสีเข้มของธีร์ที่ปกติจะนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง บัดนี้กลับฉายแววกังวลลึกๆ จนฉันแทบจะทนมองไม่ได้ "ผมไม่ได้กดแรง ผมแค่กำลังคิด" เขาตอบเสียงเรียบ แต่สายตากลับจ้องมองกระดาษโจทย์เลขตรงหน้าเหมือนมันเป็นศัตรูคู่อาฆาต ห้องสมุดเงียบเชียบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงานหึ่งๆ ฉันกวาดสายตามองไปที่แท็บเล็ตของมินท์ที่วางพิงอยู่บนชั้นหนังสือด้านหลัง ลายเซ็นของพ่อธีร์และชื่อรหัสลับที่รินใช้ติดต่อกับผู้อำนวยการยังคงวนเวียนอยู่ในหัวฉันราวกับพายุที่รอวันก่อตัว ความลับนั้น... ถ้ามันเปิดเผยออกมา ธีร์ที่แสนสมบูรณ์แบบคนนี้จะยังเป็นธีร์คนเดิมที่ฉันรู้จักอยู่อีกไหม "ถ้าเข้ามหาลัยเดียวกันไม่ได้ ก็แค่สมัครใหม่ปีหน้า" ฉันโพล่งขึ้นมาทำลายความเงียบ พยายามดึงสติให้กลับมาที่การติวหนังสือ "ไม่ต้องเครียดขนาดนั้นหรอกน่า นายเก่งจะตายไป" ธีร์วางปากกาลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา เขาหันมามองฉัน ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะไร้อารมณ์นั้นมีร่องรอยของความอ่อนล้า "พาย... เธอคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างผม จะสามารถเลือกทางเดินชีวิตตัวเองได้ง่ายๆ?" ฉันชะงัก สายตาที่เขามองมามันเหมือนกับว่าเขาไม่ได้กำลังพูดถึงเรื่องสอบเข้ามหาลัย แต่มันครอบคลุมไปถึงสถานะและภาระที่ครอบครัวเขายัดเยียดให้ มือหนาเอื้อมมาวางทับบนหลังมือฉัน ความเย็นจากนิ้วมือเขาส่งผ่านความรู้สึกประหลาดที่ทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบ "นายไม่ได้ตัวคนเดียวนะ" ฉันกระซิบ "ฉันนี่ไง จะคอยตื้อให้นายมีชีวิตในแบบที่นายอยากเป็นเอง ถึงนายจะหน้านิ่งใส่ฉันเป็นล้านครั้ง แต่ถ้ามันทำให้ชีวิตนายดีขึ้น ฉันก็ยอม" มุมปากของธีร์กระตุกขึ้นเล็กน้อย—ไม่ใช่รอยยิ้ม แต่มันคือความเอ็นดูที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเย็นชา "ยัยตัวแสบ เธอไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ เรื่องตื้อนี่ขอยกให้ที่หนึ่งจริงๆ" "ก็คนมันรัก จะให้ถอยได้ไงล่ะ" ฉันตอบอย่างมั่นใจแม้แก้มจะเริ่มร้อนผ่าว บรรยากาศที่ควรจะเป็นการติวเข้มข้นกลับกลายเป็นความหวานปนขมที่น่าอึดอัด ฉันหยิบสมุดโน้ตขึ้นมาจะกางออก แต่จังหวะนั้นเอง สัมผัสจากปลายนิ้วธีร์ก็เลื่อนมาแตะที่ข้อมือฉันเบาๆ เขาไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาที่จ้องมองมานั้นเต็มไปด้วยคำถามที่เขาไม่กล้าเอ่ยออกมา... คำถามที่ว่า ฉันกำลังซ่อนอะไรไว้หลังจากเห็นภาพในแท็บเล็ตเครื่องนั้นใช่ไหม "พาย" เขาเรียกชื่อฉันแผ่วเบา "ถ้ามีอะไรที่เธอรู้มา แล้วรู้สึกว่ามันจะทำให้เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน... ช่วยบอกผมตรงๆ ได้ไหม" หัวใจฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ฉันหันไปสบตาเขา มองเห็นความจริงจังที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่นิ่งเฉย เขาไม่ใช่คนโง่ เขาเป็นถึงประธานนักเรียนที่มีไหวพริบเป็นเลิศ การที่เขาถามแบบนี้ หมายความว่าเขาอาจจะระแคะระคายเรื่องที่รินวางแผนไว้แล้ว? "ธีร์... เรื่องนั้น..." ฉันอึกอัก หัวสมองหมุนติ้วว่าจะเลี่ยงอย่างไรดี แต่ก่อนที่ฉันจะได้หาข้อแก้ตัวที่ฟังขึ้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาในความเงียบ "ดูมีความสุขกันจังเลยนะ" เสียงหวานใสที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจของรินดังขึ้นจากทางด้านหลัง ฉันหันขวับไปมอง รินยืนถือแฟ้มเอกสารบางอย่างในมือ แววตาของเธอจ้องมองฉันด้วยความสมเพช ก่อนจะหันไปสบตาธีร์ด้วยสายตาที่ทำให้ฉันต้องรีบคว้าแขนธีร์ไว้ทันที "ถ้าอยากรู้เรื่องพ่อตัวเองนักล่ะก็..." รินเว้นจังหวะพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้ฉันขนลุกเกรียว "ลองเปิดซองจดหมายที่วางอยู่ในล็อคเกอร์ของนายดูสิคะ ประธานคนเก่ง... บางทีอนาคตที่เธอวาดฝันไว้กับแม่นี่ อาจจะพังทลายลงตั้งแต่วินาทีนี้เลยก็ได้" ธีร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือของเขาที่กุมมือฉันไว้สั่นเทาเพียงครู่เดียว ก่อนจะปล่อยออกช้าๆ สายตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่กลับมาเย็นชาดุจน้ำแข็งอีกครั้ง เขาไม่ได้หันมามองฉันเลยแม้แต่นิดเดียว ขณะก้าวเดินตรงไปที่ประตูห้องสมุดเพื่อพิสูจน์ความจริงที่กำลังจะทำลายทุกอย่างลง ฉันนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับถูกแช่แข็งด้วยความกลัว อนาคตที่เราวาดฝันไว้ด้วยกันเมื่อครู่ดูเลือนรางเหลือเกินเมื่อรินทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้เบื้องหลัง เสียงฝีเท้าของธีร์ที่ห่างออกไปนั้น ดังก้องในหัวฉันเหมือนเสียงระฆังแห่งความหายนะที่กำลังนับถอยหลังสู่จุดจบของทุกความสัมพันธ์! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของยัยพายและคุณธีร์มาจนถึงโค้งสุดท้ายนะคะ เมล่อนโซดาจะรีบมาต่อตอนจบให้เร็วที่สุดเลยค่ะ!