คำสัญญาใต้ต้นไม้โรงเรียน

“ถ้าคุณแตะต้องน้องผมอีกแม้แต่ปลายก้อย ผมจะฟ้องกรรมการนักเรียนให้ถอดถอนคุณออกจากการเป็นประธานเดี๋ยวนี้!” เสียงตะโกนลั่นของพี่พีท พี่ชายจอมหวงก้างของพาย ดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดินคอนโดฯ จนเพื่อนบ้านบางคนเริ่มแง้มประตูออกมาดู แต่ธีร์กลับไม่ได้แสดงอาการสะทกสะท้านแม้แต่น้อย ร่างสูงในชุดนักเรียนกึ่งหลุดลุ่ยยังคงยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกจดจ้องไปที่คนตรงหน้า—ไม่ใช่พี่ชายพาย แต่เป็นมินท์ที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างๆ พายที่เพิ่งจะก้าวออกมาจากห้องด้วยสภาพเส้นผมยุ่งเหยิงและใบหน้าที่แดงซ่าน “ผมไม่ได้ทำอะไร ‘แบบนั้น’ ที่คุณคิดครับ พี่พีท” ธีร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าหมั่นไส้ แต่คนฟังอย่างพายกลับรู้ดีว่าไอ้ความนิ่งนี่แหละ คือเกราะกำบังชั้นดีที่เขาสร้างขึ้นเพื่อซ่อนอาการประหม่า “แล้วที่สภาพเป็นแบบนี้มันหมายความว่าไง!” พี่พีทถลึงตาใส่ พายรีบแทรกตัวขึ้นทันที “พี่พีท! พอได้แล้วน่า! ธีร์เขาแค่มา... มาติวหนังสือให้พายเรื่องโปรเจกต์งานโรงเรียนต่างหากเล่า!” “ติวหนังสือ?” พี่พีทหรี่ตามองอย่างจับผิด “ติวกันท่ามกลางความมืดในห้องนอนเนี่ยนะ?” “ใช่ค่ะ!” พายรีบตอบสวนโดยไม่เปิดจังหวะให้หายใจ แม้หัวใจเธอจะเต้นรัวเหมือนกลองชุดเพราะคำพูดของธีร์ที่ยังก้องอยู่ในหัวเมื่อครู่นี้ก็ตาม ‘ถ้าอยากให้ฉันเป็นของเธอคนเดียว ก็ยอมเป็นแฟนกันสิ’ ธีร์ไม่ได้แก้ตัวอะไรเพิ่ม เขาเพียงแค่หันมาสบตาพายด้วยสายตาที่ลึกซึ้งจนคนถูกมองต้องหลบวูบ ก่อนจะก้มลงคว้ากระเป๋าเป้ของตัวเองที่วางอยู่บนพื้น “ในเมื่อคุณไม่เชื่อ ก็ตามใจครับ แต่ผมมีเรื่องต้องเคลียร์กับพายที่โรงเรียนพรุ่งนี้... หวังว่าพี่คงไม่ตามไปเฝ้าถึงในห้องเรียนนะครับ” ประโยคท้าทายนั้นทำให้พี่พีทควันออกหู แต่ธีร์กลับเดินเลี่ยงออกไปอย่างสง่างามทิ้งให้พายยืนใจสั่นอยู่ตรงนั้น --- รุ่งเช้าวันต่อมา ต้นไม้ใหญ่หลังอาคารเรียนที่เป็นจุดลับตาคนกลายเป็นสถานที่นัดพบ ธีร์ยืนกอดอกพิงลำต้นไม้ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งเฉยดูมีความกังวลฉายชัดในแววตา พายเดินเข้าไปหาช้าๆ หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ เธอเตรียมคำพูดมาสารพัดอย่างว่าจะตื้ออย่างไรให้เขายอมเป็นแฟน แต่เมื่อถึงเวลาจริง คำพูดพวกนั้นกลับหายไปหมดสิ้น “เมื่อคืน... พี่ชายเธอคงโกรธผมมาก” ธีร์เริ่มบทสนทนาด้วยน้ำเสียงที่ต่างจากทุกที มันดูอ่อนลงและมีความสั่นไหวเล็กๆ “เขาแค่หวงน่ะค่ะ อย่าถือสาเลยนะ” พายก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง “แล้ว... ที่นัดมาวันนี้ มีอะไรจะพูดกับพายเหรอคะ?” ธีร์เงียบไปครู่หนึ่ง เสียงลมพัดผ่านใบไม้เหนือศีรษะดังอื้ออึง แต่ความเงียบระหว่างเขากับเธอกลับดังกว่า พายเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า เห็นธีร์กำลังสูดหายใจเข้าลึก เหมือนคนกำลังตัดสินใจทำภารกิจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต “พาย...” เขาเรียกชื่อเธอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและจริงจัง “ผมอาจจะเป็นคนพูดไม่เก่ง ไม่ค่อยแสดงออก แถมยังทำตัวเหมือนแช่แข็งตัวเองตลอดเวลา แต่มันมีเหตุผลเดียวที่ทำให้ผมยืนนิ่งไม่ไหวเวลาเห็นคนอื่นเข้ามาใกล้เธอ... นั่นเพราะผม ‘หวง’” พายเบิกตากว้าง เธอแทบหยุดหายใจ “ผมไม่อยากเป็นแค่คนหน้านิ่งที่คอยมองเธอจากมุมไกลๆ อีกแล้ว” ธีร์ก้าวเข้ามาประชิดตัวพาย จนระยะห่างระหว่างเขาสองคนเหลือเพียงแค่คืบ “ผมรู้ว่าเธอพยายามมาตลอด พยายามที่จะทำลายกำแพงของผม... ขอบคุณนะพาย ที่ไม่เคยยอมแพ้” เขาหยิบดอกไม้ช่อเล็กที่ซ่อนไว้ข้างหลังขึ้นมา มันไม่ใช่ดอกกุหลาบราคาแพง แต่เป็นดอกไม้ที่ขึ้นอยู่ข้างรั้วโรงเรียนที่พายเคยบอกว่าชอบ “เป็นแฟนกับผมนะ... ให้โอกาสคนเย็นชาคนนี้ ได้เรียนรู้การเป็นแฟนที่น่ารักของเธอสักครั้ง” พายน้ำตาคลอเบ้า เธอไม่ได้ตอบด้วยคำพูด แต่กลับโผเข้ากอดเขาแน่น พยักหน้าจนคางชนกับอกกว้างของธีร์ ความรู้สึกตื้นตันทำให้อากาศรอบตัวดูหวานละมุนไปหมด ธีร์ก้มลงจุมพิตที่กลุ่มผมนุ่มเบาๆ เป็นสัญญาณของการเริ่มต้นสถานะใหม่ที่เธอเฝ้ารอมาตลอด “ถ้ากล้าทิ้งพาย พายจะตื้อให้ลืมทางกลับบ้านเลยคอยดู!” พายพูดติดตลกทั้งน้ำตา “ไม่มีทางครับ...” ธีร์ยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นยิ้มแรกที่เขาให้เธอเพียงคนเดียว “เพราะชีวิตหลังจากนี้ ผมยกให้เธอจัดการหมดแล้ว” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังโรแมนติกสุดขีด เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังต้นไม้ใหญ่ เงาร่างของใครบางคนทาบทับลงมาที่พื้นดิน พร้อมกับเสียงเย็นชาที่คุ้นหูไม่แพ้กัน “แหม... พ่อประธานนักเรียนผู้แสนดีกับยัยตัวแสบ นี่พวกเธอคบกันจริงๆ เหรอเนี่ย?” พายและธีร์ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพบรินยืนกอดอกอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของดาวโรงเรียนไม่ได้ดูโกรธเกรี้ยวอย่างที่คิด แต่กลับซ่อนยิ้มมุมปากที่ดูน่ากลัวกว่าปกติ “ริน... เธอมาทำอะไรที่นี่?” ธีร์ถาม เสียงกลับมาเย็นชาทันควัน รินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะชูโทรศัพท์ขึ้นในมือ “ทำอะไรเหรอ? ก็แค่เก็บหลักฐานชิ้นสำคัญน่ะสิ... ถ้าคลิปที่เห็นเมื่อกี้ถูกส่งไปให้กรรมการนักเรียนตอนบ่ายนี้ คิดว่าประธานนักเรียนหน้านิ่งอย่างเธอ จะยังเหลือที่ยืนในโรงเรียนนี้ไหมล่ะคะ?” เมล่อนโซดาขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 40 แล้วนะคะ อีกไม่กี่ตอนจะจบแล้ว ห้ามพลาดตอนหน้าเด็ดขาดเลยค่ะ!