สมรภูมิในที่มืด

“คานส์ ถอยออกไปทางซ้ายสามก้าวแล้วกางบาเรียสะท้อนเวท เดี๋ยวนี้!” เสียงของรินเฉียบขาดท่ามกลางความมืดมิดที่หนาแน่นจนแทบจะกลายเป็นของแข็ง ความกดอากาศในดันเจี้ยนลับ ‘รอยแยกแห่งความเงียบงัน’ พุ่งสูงขึ้นจนน่าอึดอัด รินกระชับไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ในมือแน่น ไอเวทสีขาวนวลที่เธอพยายามรีดเค้นออกมาดูเหมือนจะถูกกลืนกินโดยความดำมืดรอบด้านแทบจะในทันที คานส์ไม่ได้ถามเหตุผล เขาพุ่งตัวตามคำสั่งของรินอย่างแม่นยำ จังหวะที่เท้าของเขาลงน้ำหนัก เสียงฉีกขาดของอากาศดังสนั่นหวั่นไหว ‘กรงเล็บเงา’ ขนาดมหึมาฟาดผ่านจุดที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ไปเพียงเสี้ยววินาที “พื้นที่ตรงนี้มันไม่ธรรมดา ริน” คานส์หอบหายใจเบาๆ สายตาจดจ้องไปในความมืดที่ไร้จุดสิ้นสุด “อัลกอริทึมของที่นี่ไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อการสำรวจ แต่มันสร้างขึ้นเพื่อ ‘ล่า’ สติสัมปชัญญะของผู้เล่น เราห้ามเปิดทัศนวิสัยด้วยเวทแสงเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเป้าหมายจะรู้ตำแหน่งเราทันที” รินเม้มริมฝีปากแน่น เธอเข้าใจดี ดันเจี้ยนแห่งนี้คือขุมนรกที่ระบบเกมซ่อนเอาไว้เพื่อทดสอบผู้ที่ต้องการเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์ส่วนลึกที่สุด ความเจ็บปวดจากการสูญเสียพี่ชายในอดีตมักจะย้อนกลับมาเตือนเสมอว่าในโลกแห่งข้อมูล หากก้าวพลาดเพียงนิดเดียว ความเป็นมนุษย์ที่เหลืออยู่ก็จะถูกลบเลือนไปตลอดกาล “คานส์... นายจำได้ไหมว่าทำไมเราถึงต้องมาที่นี่” รินเอ่ยขึ้นเบาๆ มือข้างหนึ่งเอื้อมไปแตะขอบเขตบาเรียที่สั่นไหวเล็กน้อยจากการโจมตีระลอกสอง “เพื่อกู้ระบบโลกเสมือน... เพื่อหาความจริงที่ถูกฝังกลบ” คานส์ตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่น “ฉันไม่ปล่อยให้ใครต้องหายไปเหมือนที่พี่ชายเธอเจออีกแล้ว ไม่ว่าจะในฐานะโปรแกรมเมอร์หรือในฐานะเพื่อนร่วมรบของเธอก็ตาม” รินสูดหายใจลึก ความอบอุ่นที่ได้รับจากคำพูดของคู่คิดทำให้ใจที่สั่นเทาของเธอเริ่มสงบลง เธอไม่ได้สู้คนเดียว ความเชื่อใจคืออาวุธที่ร้ายกาจที่สุดสำหรับพรีสต์สายปะทะอย่างเธอ ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็เกิดขึ้นจากใต้ฝ่าเท้า พื้นหินที่เคยราบเรียบเริ่มบิดเบี้ยว กลายเป็นฟันเฟืองจักรกลขนาดมหึมาที่ขบเคลื่อนเข้าหากัน กลิ่นอายของ ‘บั๊ก’ (Bug) ที่รุนแรงเริ่มแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ นี่ไม่ใช่ดันเจี้ยนธรรมดา แต่มันคือเขาวงกตที่ระบบกำลังพยายามรีเซ็ตตัวเองเพื่อกำจัดผู้บุกรุก “มันกำลังจะปรับเปลี่ยนโครงสร้าง!” รินตะโกน “เตรียมตัวใช้สกิล [พันธนาการแห่งแสงนิรันดร์] ตามที่ฉันบอกนะ!” “ริน! ดูข้างบนนั่น!” คานส์ชี้ไปยังจุดกึ่งกลางของเพดานที่กำลังเปิดออก ไม่ใช่ศัตรูที่พวกเขาคาดคิด แต่เป็น ‘ดวงตา’ ขนาดใหญ่ที่ไร้ม่านตา มันคือเซ็นเซอร์ตรวจจับการดำรงอยู่ของระบบหลัก ทันทีที่ดวงตานั้นหันมามอง กฎฟิสิกส์ในดันเจี้ยนก็เปลี่ยนไปฉับพลัน แรงโน้มถ่วงกลับทิศ ร่างของรินและคานส์ถูกเหวี่ยงขึ้นไปในอากาศ ความมืดรอบด้านเริ่มรวมตัวกันเป็นรูปร่างของ ‘อวตารแห่งความว่างเปล่า’ ศัตรูระดับบอสที่ถูกลืมเลือนไปจากหน้าประวัติศาสตร์ของเกม รินไม่ได้ตื่นตระหนก เธออาศัยแรงเหวี่ยงนั้นหมุนตัวกลางอากาศ ไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ถูกกระแทกเข้ากับพื้นผิวของอากาศอย่างรุนแรงจนเกิดรอยร้าวของระบบ “คานส์! ตอนนี้!” คานส์ร่ายเวทมนตร์ประสานทันที แสงสีฟ้าของเวทจอมเวทย์และสีขาวบริสุทธิ์ของพรีสต์หลอมรวมกันเป็นโล่ขนาดใหญ่ที่โอบล้อมร่างของทั้งคู่ไว้ ทว่าในวินาทีที่แสงและเงาปะทะกัน เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังขึ้นพร้อมกัน... เป็นเสียงที่เยือกเย็นและไม่มีอารมณ์ *[คำเตือน: ตรวจพบการเข้าถึงรหัสผ่านระดับลึกของระบบ... กำลังประมวลผลภารกิจ SSS: ‘จุดจบของสถาปนิก’]* *[เงื่อนไข: ผู้เล่นต้องเลือก—สละทักษะศักดิ์สิทธิ์ของตนเพื่อปิดผนึกช่องโหว่ หรือ ปล่อยให้ความมืดกลืนกินระบบเพื่อเข้าถึงความจริงที่ถูกซ่อนไว้]* รินมองไปยังคานส์ที่อยู่ข้างกาย เธอเห็นความลังเลในดวงตาของเพื่อนร่วมรบ ก่อนที่เขาจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่แน่วแน่และตัดสินใจบางอย่างที่รินคาดไม่ถึง จู่ๆ คานส์ก็ดีดตัวออกไปกลางวงล้อมของความมืด เขาชูไม้เท้าขึ้นสูงพร้อมกับตะโกนขึ้นว่า “ถ้าต้องเลือก ฉันขอเป็นคนแบกรับบั๊กนี้เอง!” รินเบิกตากว้าง “คานส์! อย่าทำแบบนั้นนะ!” ก่อนที่มือของรินจะเอื้อมถึง ทันใดนั้นร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ในเงามืดเบื้องหลังบอสก็ก้าวออกมา สวมชุดคลุมขาดรุ่งริ่ง แต่กลับมีไอเวทที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด เสียงทุ้มต่ำและเย็นเฉียบดังก้องในความเงียบงัน... “สายไปแล้ว... ริน” ร่างนั้นเปิดหมวกคลุมออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้รินต้องหยุดชะงักลมหายใจไปชั่วขณะ... ใบหน้าของคนที่เธอเฝ้าตามหามาตลอดสามปี... ใบหน้าของพี่ชายเธอที่ควรจะหายสาบสูญไปในระบบแล้ว! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งพลังใจมาให้พรีสต์สายลุยเสมอนะคะ