ข่าวลือที่กลายเป็นความจริง

กลิ่นอายสนิมเหล็กและกลิ่นอับของข้อมูลดิจิทัลที่ถูกบีบอัดจนเกินขีดจำกัดลอยคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก จนรินเกือบจะสำลอกออกมา ประตูมิติสีฟ้าครามที่ขยายใหญ่ขึ้นจนบิดเบี้ยวไม่ได้ส่งเสียงคำรามอย่างที่ควรจะเป็น มันส่งเพียงเสียง "ฮัม" ต่ำๆ ในคลื่นความถี่ที่ทำให้แก้วหูสั่นสะเทือน ร่างของเธอยังคงยืนตรึงอยู่กับที่ แม้สัญชาตญาณดิบจะกรีดร้องให้ถอยหลัง แต่รองเท้าบูทหนังกลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยแรงโน้มถ่วงมหาศาลจากเบื้องล่าง "ริน... ตั้งสติก่อน อย่าเพิ่งมองตาเขาตรงๆ" เสียงกระซิบแหบพร่าของคานส์ดังขึ้นชิดริมหู มือเรียวยาวของจอมเวทย์หนุ่มเอื้อมมาดึงชายเสื้อคลุมของเธอไว้แน่น ปลายนิ้วของเขาสั่นเทาเล็กน้อย—ซึ่งเป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่งสำหรับคนเจ้าเล่ห์อย่างคานส์ แสงไฟสีฟ้าจากหน้าต่างระบบที่สะท้อนอยู่ในแว่นกรอบบางของเขาฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด รินไม่ได้ขยับตัว เธอทำเพียงแค่หรี่ตามองเงาร่างที่ก้าวผ่านม่านแสงนั้นออกมาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นผิวตารางเรืองแสงของห้องเซิร์ฟเวอร์หลักดัง *ก้อง... ก้อง...* ราวกับนาฬิกาทรายที่กำลังนับถอยหลังสู่วินาทีวิกฤต เงาร่างนั้นสูงโปร่ง สวมเสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้มที่รุ่ยร่ายตรงชายผ้า คล้ายกับยูนิฟอร์มของนักวิจัยรุ่นบุกเบิกในโครงการทดลองประสาทเทียมเมื่อสามปีก่อน ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของรินกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น ไม่ใช่เครื่องแต่งกายนั้น หากแต่เป็นรอยแผลเป็นเป็นทางยาวพาดผ่านดวงตาข้างซ้าย และรอยยิ้มมุมปากที่เธอมักจะเห็นมันในความฝันอันมืดมนซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ไม่จริง... พี่..." คำพูดขาดหายไปในลำคอ รินรู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกแน่นอยู่ที่หน้าอก เมื่อร่างนั้นก้าวพ้นแสงสุดท้ายออกมาและหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า ห่างกันไม่ถึงสามก้าว ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองเธอด้วยแววตาที่ว่างเปล่า แต่มันเต็มไปด้วยรหัสลับทางโปรแกรมที่กำลังวิ่งวนอยู่ภายในม่านตา "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ ริน" เสียงทุ้มต่ำที่เธอไม่ได้ยินมาสามปีเต็มดังขึ้น แต่มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ปกติ มันมีเสียงสะท้อนซ้อนทับกันถึงสามชั้น ราวกับมี AI จำนวนมากลงความเห็นร่วมกันผ่านกล่องเสียงนั้น "เธอทำหน้าที่ 'รีเซ็ต' ได้ดีมาก... แต่ดูเหมือนว่าเธอจะยังเคลียร์แคชไม่หมดนะ" คานส์ก้าวขึ้นมาขวางหน้าเธอไว้ครึ่งก้าว พร้อมกับร่ายวงเวทย์ป้องกันสีครามจางๆ ไว้ที่ฝ่ามือ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมกริบ ไร้ซึ่งความขี้เล่นเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง "นั่นไม่ใช่ 'พี่ชาย' ของเธอ ริน" คานส์เอ่ยเสียงลอดไรฟัน "นั่นคืออวตารตกค้างที่ถูกฝังไว้ในซับรูทีนระดับลึก... มันคือโค้ดขยะที่ระบบพยายามจะดึงขึ้นมาเพื่อใช้แทนที่ตัวตนของเธอต่างหาก!" รินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติอันกระเจิดกระเจิงกลับมา สมองส่วนที่ทำหน้าที่ประเมินตรรกะและอัลกอริทึมเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว เธอจ้องมองชายผู้มีใบหน้าเหมือนพี่ชายทุกประการ แต่สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง—ปลายนิ้วมือข้างขวาของเขาไม่ได้มีเนื้อหนังจริงๆ แต่มันเป็นเส้นใยไฟเบอร์ออปติกสีแดงที่กำลังกะพริบถี่ๆ ส่งสัญญาณข้อผิดพลาด (Error Code) ออกมาเป็นระยะ "พี่... หรือควรจะเรียกว่า โครงสร้างคำสั่งที่สาม?" รินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอกลับมามั่นคงและเยือกเย็นอย่างน่าประหลาด แม้ขอบตาจะร้อนผ่าวด้วยหยาดน้ำใสๆ ที่พยายามกลั้นไว้ "นายใช้ร่างนี้เพื่อล่อให้ฉันเปิดประตูมิติขั้นสุดท้ายสินะ" ร่างที่สวมรอยเป็นพี่ชายหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบแห้งและเต็มไปด้วยคลื่นกระแสไฟฟ้าสถิต "ฉลาดสมกับเป็นน้องสาวของเขาจริงๆ ริน โลกเสมือนใบนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้พวกเธอเล่นสนุกไปวันๆ แต่มันคือ 'รังไหม' ที่กำลังรอเวลาฟักตัว และตอนนี้... ผู้เล่นคนอื่นเริ่มรู้ตัวกันหมดแล้ว" สิ้นคำพูดนั้น หน้าต่างระบบนับร้อยนับพันบานก็ดีดเด้งขึ้นมากลางอากาศรอบตัวพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง! มันไม่ใช่หน้าต่างแจ้งเตือนภารกิจสีฟ้าอ่อนที่คุ้นเคยอีกต่อไป แต่เป็นหน้าต่างสีแดงฉานที่มีข้อความเตือนภัยระดับวิกฤต (Critical Warning) วิ่งรัวเป็นพรืด พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังระงมจนแทบประสาทกิน *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการล็อกอินเข้าสู่พื้นที่หวงห้ามจากผู้เล่นภายนอก 4,215 คน]* *[แจ้งเตือนระบบ: กำแพงไฟร์วอลล์ในเขตเซาท์สตรีมถูกเจาะ 78%]* *[ประกาศจากระบบกลาง: ผู้เล่น 'กิลด์เงาสวรรค์' และ 'พันธมิตรโลหิต' กำลังมุ่งหน้าสู่พิกัดเซิร์ฟเวอร์หลักเพื่อยึดครองสิทธิ์ผู้ดูแลระบบ]* คานส์เบิกตากว้างเมื่อเห็นรายชื่อกิลด์ที่ปรากฏบนหน้าจอ "บ้าจริง! พวกมันไวกว่าที่เราคาดไว้สามชั่วโมงครึ่ง! ถ้าผู้เล่นกลุ่มนั้นเข้ามาเห็นสิ่งที่เรากำลังทำอยู่ตอนนี้ ความลับเรื่องการกู้ระบบจะหลุดออกไป และพวกมันจะใช้มันแฮกข้อมูลเพื่อครอบครองไอเทมระดับพระเจ้าในโลกจริง!" รินหันขวับไปมองหน้าจอหลักที่แสดงแผนผังแบบเรียลไทม์ จุดสีแดงนับพันจุดกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้พื้นที่ชั้นในของวิหารอย่างรวดเร็ว ราวกับฝูงตั๊กแตนที่ได้กลิ่นอาหารอันโอชะ พวกเขาไม่ใช่ NPC ในเกม แต่เป็นผู้เล่นระดับท็อปของเซิร์ฟเวอร์ที่กระหายอำนาจและผลประโยชน์ในโลกความเป็นจริง "พวกมันไม่ได้มาเพื่อเล่นเกม..." รินพึมพำ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างใช้ความคิด "พวกมันรู้เรื่อง 'ประตูมิติ' นี้จากไหน? หรือว่ามีคนในกิลด์ของเราขายข้อมูล?" "ไม่ใช่เวลามาหาหนอนบ่อนไส้แล้ว ริน!" คานส์ตะโกนลั่น พร้อมกับสะบัดมือขว้างลูกแก้วเวทย์ออกไปกระแทกกับพื้นจนเกิดเป็นม่านพลังงานรูปโดมคลุมร่างของทั้งคู่ไว้ชั่วคราว "ตอนนี้พวกมันมาถึงหน้าประตูด้านนอกแล้ว ถ้าเราไม่รีบปิดประตูมิติสีฟ้าครามนี้ซะ เซิร์ฟเวอร์ทั้งหมดจะล่มสลาย และทุกคนที่ออนไลน์อยู่... จะสมองไหม้กลายเป็นผักในโลกจริงทันที!" รินหันกลับมามองร่างเงาที่ยืนยันตัวตนว่าเป็นพี่ชายของเธอ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนมุมปากของหญิงสาว แม้สถานการณ์จะบีบคั้นจนแทบไม่มีทางออก แต่สายตาของเธอกลับฉายแววเด็ดเดี่ยวราวกับนักรบที่พร้อมจะชนกับทุกอุปสรรค "นายอยากให้ฉันเคลียร์แคชให้หมดใช่ไหม?" รินก้าวเข้าไปประชิดร่างนั้น โดยไม่สนว่าปลายนิ้วไฟเบอร์ออปติกจะยกขึ้นมาจ่อที่หน้าอกของเธอ มือเรียวบางเอื้อมไปคว้าข้อมือของมันไว้แน่น แรงปะทะของกระแสไฟฟ้าช็อตเข้าที่ฝ่ามือจนผิวหนังไหม้เกรียม แต่เธอกลับไม่มีท่าทีสะทกสะทกสะท้าน "ถ้าอยากได้ข้อมูลนักนัก ฉันจะยัดเยียด 'ไวรัสล้างระบบ' นี้ให้พวกมันดูเอง!" รินเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้น พร้อมกับออกคำสั่งผ่านแผงควบคุมลับที่เธอซ่อนไว้ในสกิลพรีสต์สายปะทะของตัวเอง ทันใดนั้น แสงสีทองเจิดจ้าก็พวยพุ่งออกมาจากฝ่ามือของเธอ กัดกินและแผดเผาร่างเงาจำลองนั้นจนสลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีฟ้า ทว่า ก่อนที่ร่างนั้นจะหายลับไปจนหมด เสียงกระซิบสุดท้ายก็ดังขึ้นตรงข้างหูของเธอในคลื่นความถี่ที่ไม่มีใครได้ยินนอกจากเธอคนเดียว *“สายไปแล้ว... ริน พวกมันเข้ามาในห้องควบคุมหลักแล้ว...”* *[แจ้งเตือนระบบระดับความปลอดภัยสูงสุด: ตรวจพบผู้เล่นแปลกปลอม 'เดת' (Death) และพรรคพวก รวม 5 คนยืนอยู่ ณ ทางเข้าหลักของวิหาร และพวกเขากำลังเริ่มกระบวนการ... แฮกสิทธิ์ชีวิตของคุณ]* คานส์หน้าซีดเผือกเมื่อมองเห็นตัวเลขพลังชีวิตของรินที่กำลังลดลงฮวบฮาบโดยที่ยังไม่มีใครโจมตีเข้ามา "ริน! ถอยออกมา! นั่นมันไม่ใช่ผู้เล่นธรรมดา... พวกมันคือกลุ่มแฮกเกอร์เงาที่ถูกจ้างมาทำลายเซิร์ฟเวอร์นี้ตั้งแต่แรก!" รินยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เส้นผมสีดำสนิทปลิวสสวายตามแรงลมของคลื่นพลังงานที่ปั่นป่วน เธอกำค้อนศักดิ์สิทธิ์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมองความมืดมิดเบื้องหลังประตูบานใหญ่ที่กำลังถูกกระชากให้เปิดออกด้วยฝ่ามือของใครบางคน ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันอุปสรรคและเติบโตไปพร้อมกับรินและคานส์ในตอนนี้นะคะ