ใครว่าคนจนไม่มีสิทธิ์สู้

เสียงกริ่งแจ้งเตือนการโอนเงินเข้าบัญชีดังขึ้นกังวานก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ ราวกับเสียงระฆังพิพากษาที่ดังกังวานเพื่อส่งวิญญาณของพวกอวดดีให้ลงไปสู่ขุมนรกแห่งความอับอาย หน้าจอทัชสกรีนขนาดมหักษระกลางห้องแสดงตัวเลขผลกำไรสุทธิพุ่งทะยานทะลุเพดาน จนศูนย์ด้านหลังล้นทะลักออกนอกกรอบสายตา ในวินาทีนั้นเอง... ร่างสูงสง่าในชุดสูททักסיโดต์สีดำสนิทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลี ซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่หลังเก้าอี้ของฉัน ก็ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างพร้อมเพรียง เขาก้มศีรษะลงทำความเคารพในมุมเก้าสิบองศาด้วยท่าทีนอบน้อมสูงสุด—กิริยาอาการที่มอบให้เฉพาะผู้ถือครองอำนาจสูงสุดแห่งกองทุนระดับโลกเท่านั้น "ยินดีด้วยครับ คุณลินิน พอร์ตการลงทุนวงเงินหมื่นล้านของคุณได้รับการอนุมัติสถานะ 'Diamond Infinity' อย่างเป็นทางการแล้วครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของประธานกรรมการบริหารกองทุนระดับโลกเอ่ยขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ ท่ามกลางความเงียบงันชนิดที่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจติดขัดของคนในห้อง นลินดาถึงกับเข่าทรุดลงไปกองกับพื้น พรหมราคาแพงไม่ได้ช่วยพยุงร่างที่สั่นเทาของเธอให้ตั้งตรงได้อีกต่อไป ดวงตาคู่สวยที่เคยใช้สร้างภาพความน่าสงสาร บัดนี้เบิกกว้างจนแทบถลนออกมาจากเบ้า เมคอัพราคาแพงบนใบหน้าดูตลกขบขันขึ้นมาถนัดตาเมื่อมันบิดเบี้ยวด้วยความริษยาและหวาดกลัวสุดขีด ส่วนคิรากร... อดีตคู่หมั้นผู้เย็นชาและเคยมองฉันเป็นเพียงเครื่องมือไร้ค่า ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือดราวกระดาษทิชชูไร้สีเลือด ริมฝีปากของเขาสั่นระริกจนไม่อาจเปล่งเสียงคำรามใดๆ ออกมาได้ "ใครว่าคนจนไม่มีสิทธิ์สู้ล่ะคะคุณคิรากร?" ฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเยarหยันที่บาดลึกถึงกระดูกดำ ฉันค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับพวกเขา รอยยิ้มที่ประดับบนริมฝีปากไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็น ฉันลุกขึ้นยืนช้าๆ ปรับสาบเสื้อสูทสีขาวสะอาดตาให้เข้าที่อย่างใจเย็น กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมแบรนด์ดังลอยวนอยู่ในอากาศ ขณะที่ฉันก้าวเข้าไปใกล้นลินดาที่กำลังเงยหน้ามองฉันด้วยแววตาเหมือนคนใกล้ตาย "เธอ... เธอทำได้อย่างไร ลินิน! เงิน... เงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนกัน นังคนจนอย่างเธอไม่มีทาง..." นลินดาแผดเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความสติแตก มือเรียวที่เคยสั่นเทาพยายามควชายกระโปรงของฉัน แต่ฉันกลับถอยหลังหลบอย่างรังเกียจราวกับเธอกำลังพยายามแตะต้องขยะเปียก "เงินน่ะเหรอคะ?" ฉันหัวسาะในลำคอเบาๆ "มันไม่ได้ตกลงมาจากฟ้าหรอกค่ะนลินดา แต่มมันมาจากการใช้สมองที่เธอเอาแต่เอาไปใช้คิดเรื่องอิจฉาริษยาชาวบ้านยังไงล่ะคะ" สายตาของฉันกวาดมองไปรอบห้องประชุม บรรดาผู้ถือหุ้นและผู้บริหารที่เคยร่วมวงนินทาและหัวเยาะเย้ยฉันเมื่อสัปดาห์ก่อน บัดนี้ต่างพากันหลบตา ก้มหน้ามองพื้นราวกับกลัวว่าเงาของฉันจะไปเหยียบเข้าให้ ความโลภและความหวาดกลัวฉายชัดบนใบหน้าของพวกเขาทุกคน ช่างน่าสมเพชเสียจริง มนุษย์เรานี่นะ... พอเห็นอำนาจและเงินตรา ก็พร้อมจะคลานเข่าเข้าหาโดยไม่หลงเหลือศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์แม้แต่น้อย "คุณลินินครับ..." เสียงแหบแห้งของกรรมการผู้จัดการอาวุโสเอ่ยขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ เขาพยายามฝืนยิ้มแห้งแล้งส่งมาให้ฉัน "เรื่องโครงการเมื่อสักครู่... ทางเราคิดว่าน่าจะมีการทบทวนสัดส่วนการถือหุ้นใหม่ เพื่อความเหมาะสม..." "ทบทวนเหรอคะ?" ฉันหันไปเลิกคิ้วมองเขาด้วยรอยยิ้มเยار "ตอนที่พวกคุณบอกว่าฉันไม่มีปัญญาแม้แต่จะจ่ายค่ากาแฟในห้องประชุมนี้ คุณไม่ได้คิดเรื่องทบทวนกันบ้างเลยนะคะ หรือสมองของพวกคุณถูกเซ็ตค่าให้ทำงานเฉพาะเวลาที่ได้กลิ่นเงินสดกองโตเท่านั้น?" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง บรรยากาศกดดันจนแทบจะคว้าน้ำมาดื่มไม่ได้ ประธานกองทุนระดับโลกยังคงยืนสงביอยู่ข้างกายฉัน คอยทำหน้าที่เป็นโล่ห์มนุษย์ที่ทรงพลังที่สุด สถานะของฉันในตอนนี้ไม่ใช่ 'นางร้ายตกอับ' หรือ 'อดีตคู่หมั้นผู้ถูกทอดทิ้ง' อีกต่อไป แต่ฉันคือเจ้าหนี้รายใหญ่ที่สุด... ผู้มีอำนาจชี้เป็นชี้ตายอนาคตของบริษัทแห่งนี้ได้ด้วยปลายนิ้ว นลินดาที่ตั้งสติได้บ้างแล้ว หันไปคว้าแขนของคิรากรที่ยืนแข็งทื่อเป็นหิน "พี่กรคะ! ช่วยนลินดาด้วยสิคะ! ผู้หญิงคนนี้ต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไรแน่ๆ บริษัทของเราจะปล่อยให้คนแบบนี้มาฮุบไม่ได้นะคะ!" คิรากรก้มมองหญิงสาวที่เกาะแขนเขาอยู่ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและละอายใจ เขารู้ดีกว่าใคร... ว่าโครงการที่เขานำมาเสนอในวันนี้ มีมูลค่าและความเป็นไปได้ก็ต่อเมื่อได้รับการสนับสนุนจากกองทุนระดับโลกที่ยืนอยู่ตรงนี้ และตอนนี้... ประธานกองทุนผู้นั้นกำลังยืนกุมมือแสดงความเคารพต่อ "ลินิน" ผู้หญิงที่เขาเพิ่งจะประกาศตัดความสัมพันธ์ไปอย่างไร้เยื่อใยเมื่อไม่กี่วันก่อน "ลินิน..." คิรากรพยายามเปล่งเสียงเรียกชื่อฉัน ดวงตาคู่นั้นมีความเวทนาและร้องขอเจือปนอยู่ลางๆ "เรา... เราคุยกันได้นะ เรื่องระหว่างเรา..." "เรื่องระหว่างเรา?" ฉันหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นห้องประชุม รอยยิ้มนั้นทั้งสวยงามและเยียบเย็นจนคิรากรต้องผถถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่คะคุณคิรากร? คู่หมั้นของคุณคือนลินดาต่างหากล่ะคะ ส่วนฉัน... เป็นเจ้าหนี้รายใหม่ที่กำลังจะเซ็นอนุมัติ 'ยึดทรัพย์' บริษัทของคุณในอีกสามนาทีข้างหน้านี้ต่างหาก" ฉันยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาข้อมือประดับเพชรเม็ดงาม มูลค่าของมันเทียบเท่ากับรถยนต์หรูคันย่อมๆ "เวลาสามนาที... สำหรับการเก็บข้าวของออกจากห้องทำงานส่วนตัวของคุณ ฉันคิดว่าน่าจะเพียงพอนะคะ" พูดจบ ฉันก็หันไปพยักหน้ารับกับประธานกองทุนผู้ติดตามทันที เขารับสัญญาณนั้นด้วยรอยยิ้มเรียบเฉย ก่อนจะหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากแฟ้มหนังสีดำสนิท เอกสารตราครุฑประทับตราโลโก้กองทุนระดับโลก ที่ระบุชัดเจนถึงการเข้าซื้อกิจการและการปลดผู้บริหารชุดเก่าทั้งหมดในทันที นลินดากรีดร้องออกมาอีกครั้งด้วยความสติหลุด เธอพยายามพุ่งตัวเข้ามาหาฉันหมายจะตบให้หายแค้น แต่ร่างของเธอกลับถูกการ์ดชุดสูทสีดำสองคนเข้ามาล็อกตัวไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงกดดันจากอำนาจเงินตราและอิทธิพลที่เหนือกว่า ทำให้ไม่มีใครในห้องนั้นกล้าขยับตัวช่วยเหลือเธอเลยแม้แต่น้อย ฉันก้มลงมองนลินดาที่ถูกกดตัวคุกเข่าอยู่กับพื้นเบื้องหน้า รอยยิ้มพึงใจผุดขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด "จำไว้นะคะนลินดา... คนที่เราควรจะกราบไหว้ ไม่ใช่คนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของความอวดดี แต่คือคนที่เขาสามารถเหยียบพวกเธอให้จมดินได้ด้วยเศษเงินในกระเป๋าเสื้อ" ฉันหันหลังให้พวกเขาทั้งสองคน ก้าวเดินออกประตูห้องประชุมอย่างสง่างาม โดยมีเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะหนักแน่นมั่นคง ทิ้งให้เบื้องหลังคือซากปรักหักพังของความทะเยอทะยานที่ถูกเผาจนราบคาบด้วยกองเพลิงแห่งความรวย ทว่า... ในจังหวะที่ฉันกำลังก้าวพ้นขอบประตูทางออกของอาคาร เสียงแจ้งเตือนข้อความพิเศษจากระบบอัจฉริยะในโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นแทรกความเงียบ... หน้าจอแสดงข้อความตัวอักษรสีแดงฉาน พร้อมกับพิกัดตำแหน่งที่ถูกส่งตรงมาจากบุคคลลึกลับที่ฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อนในชีวิต *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปย์ความรักให้ "ชาเขียวแก้วร้าย" นะคะ!