วันที่ทุกอย่างพัง

รอยตะเข็บชุดราตรีผ้าซิลค์ซาตินสีนิลกาฬรunยาวลงมาถึงชายกระโปรงเหมือนรอยแผลเป็นกรีดลึกลงบนเนื้อผ้า—และมันคือรอยแผลที่กำลังฆ่าเรนินทั้งเป็น เสียงชัตเตอร์ของช่างภาพแฟชั่นนับสิบตัวในห้องแบ็ค스테จหลังเวทีรันเวย์แกรนด์โชว์ระดับเอเชียส่งเสียงรัวระรัวราวกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ย ความโกลาหลระดับวินาศสันตะโรแผ่ซ่านไปทั่วทุกตารางนิ้ว ทีมงานสไตลิสต์วิ่งวุ่นกันฝุ่นตลบ เคทพยายามโทรศัพท์ประสานงานกับฝ่ายจัดซื้อด้วยสีหน้าซีดเผือด ขณะที่จินนี่—นางแบบซูเปอร์สตาร์ตัวแม่ของงาน—กำลังยืนนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ชุดเดโปเดียมหลักที่ถูกออกแบบมาเพื่อสะกดทุกสายตากลับมีตำหนิฉีกขาดอย่างน่าเกลียดตรงตะเข็บสะโพก "คุณเรนิน... นี่มันเรื่องบ้าอะไรคะ" เสียงหวานหยาดเยิ้มแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกของจินนี่ดังขึ้น ท่ามกลางความชุลมุน เธอไม่ได้ตื่นตระหนกหรือกรีดร้องเหมือนนางแบบมือสมัครเล่น ทว่าดวงตากลมโตคู่สวยที่กรีดอายไลเนอร์เฉี่ยวคมกลับหันมามองดีไซเนอร์สาวรุ่นพี่ด้วยแววตานิ่งสนิท... นิ่งจนน่ากลัว เรนินในชุดสูทโอเวอร์ไซส์สีเทาเข้มยืนตัวแข็งทื่อ ปลายเล็บจิกเข้าหากันแน่นจนฝ่ามือเจ็บแปลบ เธอเพ่งมองรอยขาดนั้นด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความเย่อหยิ่ง มั่นใจ และเป๊ะทุกองศาที่เคยเป็นเกราะกำบังพังทลายลงในพริบตา นี่คือคอลเลกชันกู้ชื่อเสียงของแบรนด์ และเธอกลายเป็นคนทำมันพังด้วยมือตัวเอง "ฉันขอโทษค่ะจินนี่..." เรนินพยายามคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจข้างในจะหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม "ทีมช่างเย็บตรวจงานไม่ละเอียดพอ เดี๋ยวฉันจะแก้ปัญหาเฉพาะหน้าด้วยการ..." "แก้ปัญหา?" จินนี่แค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอหันตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเรนินเต็มตา ปลายรองเท้าส้นสูงสีดำสนิทก้าวเข้าไปประชิดตัวดีไซเนอร์สาวทีละก้าวอย่างคุกคาม กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมความเย้ายวนลอยแตะจมูก "คุณจะเอาอะไรมาแก้คะ เรนิน ดีไซเนอร์มือหนึ่งผู้ไม่เคยพลาด โชว์จะเริ่มในอีกสิบนาทีข้างหน้านี้แล้วนะ หรือคุณจะให้ฉันเดินออกไปพร้อมกับรอยขาดอุบาทว์นี่แล้วบอกคนดูว่าเป็นดีไซน์ใหม่พังค์ร็อกวินเทจ?" ไดอะล็อกคมกริบพุ่งตรงปักกลางใจ เรนินเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เธอรู้ดีว่าไม่มีคำแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น ความผิดพลาดครั้งนี้ใหญ่หลวงเกินกว่าจะปัดความรับผิดชอบ และที่เจ็บปวดที่สุดคือสายตาของจินนี่ในยามนี้—มันไม่มีความขี้เล่นหรือแววยียวนกวนประสาทเหมือนทุกครั้ง มีเพียงความผิดหวังและความเยชาที่กรีดแทงลึกยิ่งกว่ารอยขาดบนชุด "ฉันประเมินความปลอดภัยของเนื้อผ้าผิดพลาดเองค่ะ" เรนินเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ แม้ขอบตาจะร้อนผ่าวแต่เธอกลั้นน้ำตาไว้สุดชีวิต "คุณจะตำหนิฉัน จะยกเลิกสัญญา หรือจะเอาเรื่องฉันยังไงก็ได้ทั้งนั้น..." "ตำหนิเหรอ?" จินนี่ทวนคำ เสียงของเธอแผ่วเบาลงแต่ทรงพลังจนเรนินต้องกลืนน้ำลายลงคอ นางแบบสาวโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มเนียน ความใกล้ชิดที่เคยใจเต้นแรงในยามปกติ กลับกลายเป็นความอึดอัดทรมานในวินาทีวิกฤตนี้ "คุณคิดว่าฉันโกรธเรื่องชุดขาดเหรอ เรนิน..." เรนินชะงัก ดวงตาคู่คมไหววูบด้วยความไม่เข้าใจ "สิ่งที่ฉันโกรธ... คือการที่คุณไม่เคยเชื่อมั่นในตัวฉันเลยต่างหาก" จินนี่กระซิบ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยก่อนจะถูกกลบด้วยความเย่อหยิ่งตามเดิม "คุณมัวแต่แบกทุกอย่างไว้คนเดียว มัวแต่ทำตัวเป็นหุ่นยนต์ไร้หัวใจที่เพอร์เฟกต์ตลอดเวลา พอเกิดเรื่องขึ้นมา คุณก็พร้อมจะก้มหัวยอมรับความพ่ายแพ้โดยไม่คิดจะสู้ร่วมกับฉันเลยสักนิด!" "จินนี่... ฉัน..." "พอเถอะค่ะ" จินนี่ผละตัวถอยห่างออกไปช้าๆ แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความห่างเหินที่เรนินไม่เคยสัมผัสมาก่อน มันคือระยะห่างที่ถูกสร้างขึ้นจากความผิดพลาดและความเงียบงันที่สะสมมานาน "ความสัมพันธ์ของเรา... หรือแม้แต่ความเชื่อใจที่คุณควรจะมีให้ฉัน มันพังไปพร้อมกับชุดตัวนี้แล้วล่ะค่ะ" บรรยากาศในห้องแต่งตัวเงียบกริบลงทันตาเห็น ราวกับอากาศทั้งหมดถูกสูบออกไปจนหายใจไม่ออก เคทที่ยืนอยู่มุมห้องทำได้เพียงหลบสายตา ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากแทรกกลางระหว่างพายุอารมณ์ของคนทั้งคู่ เรนินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังครืนลงมาต่อหน้า ความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นทีละน้อย ความรู้สึกดีๆ ที่ซ่อนอยู่หลังบทสนทนากัดจิก... ถูกตัดขาดสะบั้นลงในคืนนี้อย่างสมบูรณ์แบบ ในวินาทีที่เรนินกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำรั้งสุดท้ายที่แสนจะยากเย็น เสียงประตูกระจกห้องแต่งตัวก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างสูงสมส่วนของ 'ธน ์' นักลงทุนรายใหญ่และเจ้าของสปอนเซอร์หลักของโชว์นี้ ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นชาและกระดาษเอกสารในมือ "ถ้าโชว์นี้มีปัญหาและพังไม่เป็นท่าอย่างที่ผมคาดไว้..." ธน์กวาดสายตามองชุดที่ขาดด้วยความสมเพช ก่อนจะยิ้มเหยียด "ผมคงต้องทบทวนเรื่องการถอนทุนทั้งหมด... รวมถึงสิทธิ์การถือครองแบรนด์ของคุณด้วยนะ, คุณเรนิน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและใจหายไปกับความรักที่เปราะบางนี้ด้วยกันนะคะ