ความลับในห้องแต่งตัว

"ถ้าคุณยังขยับตัวเข้าใกล้ฉันอีกแค่เซนติเมตรเดียว ฉันจะถือว่าคุณจงใจล่วงเกินสัญญาระหว่างเรานะคะ คุณจินนี่" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดอย่างถึงที่สุดดังขึ้น ท่ามกลางความมืดสลัวภายในห้องแต่งตัววีไอพีที่ระบบไฟฟ้าขัดข้องจนไฟดับสนิท เรนินยืนหลังชนกับบานประตูไม้เนื้อแข็ง ลมหายใจอุ่นร้อนของเธอปะทะเข้ากับกรอบหน้าของคนตรงข้ามอย่างเลี่ยงไม่ได้ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมอำพันจางๆ ลอยอบอวลอยู่รอบตัว ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบกายแคบลงไปถนัดตา จินนี่ หรือนางแบบสาวเจ้าของฉายา 'แมวป่าร้อยเล่ห์' ไม่ได้ถอยหลังหนีตามคำเตือนนั้นเลยสักนิด เธอกลับยกมือข้างหนึ่งขึ้นยันกับบานประตู กักตัวดีไซเนอร์สาวคนเก่งไว้ในวงแขนอย่างถือวิสาสะ ดวงตากลมโตคู่สวยพราวระยับด้วยความสนุกสนาน ท่ามกลางแสงไฟฉุกเฉินสีส้มสลัวที่ลอดผ่านช่องกระจกฝ้าด้านนอก "ล่วงเกินเหรอคะ? พูดจาให้มันน่าฟังหน่อยสิคะคุณเรนิน..." จินนี่ลากเสียงยาวอย่างยียวน ปลายเล็บที่ตกแต่งอย่างประณีตแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อสูทสั่งตัดพิเศษของเรนิน "ใครกันแน่ที่วิ่งหนีความวุ่นวายแล้วพากันมาติดแหง็กอยู่ในห้องมืดๆ สองต่อสองแบบนี้ ฉันไม่ได้เป็นคนล็อกประตูสักหน่อย... พายุข้างนอกต่างหากที่ทำให้เราต้องมา *ติดเกาะ* ด้วยกัน" "คุณก็รู้ว่าฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องประตู" เรนินกัดฟันกรอด พยายามเบือนหน้าหนีสายตาแพรวพราวที่จ้องมองมาอย่างไม่เกรงกลัว เธอเกลียดสถานการณ์แบบนี้ที่สุด สถานการณ์ที่เรดาร์ในหัวใจทำงานผิดปกติจนควบคุมไม่ได้ ยิ่งเป็นจินนี่... ผู้หญิงที่ชอบปั่นหัวเธอเล่นตั้งแต่คอลเลกชันแรกจนถึงปัจจุบัน ยิ่งอันตรายเกินกว่าจะปล่อยให้อยู่ใกล้ในระยะประชิด ความจริงแล้ว พวกเธอควรจะอยู่ร่วมกับทีมงานในห้องโถงใหญ่ แต่เพราะความผิดพลาดทางเทคนิคและฝนห่าใหญ่ที่กระหน่ำลงมาอย่างกะทันหัน ทำให้ระบบล็อกอัตโนมัติของห้องแต่งตัววีไอพีขัดข้อง เคทผู้จัดการส่วนตัวของจินนี่วิ่งออกไปตามช่างซ่อมบำรุงข้างนอก ทิ้งให้พวกเธอสองคนติดอยู่ภายในห้องแต่งตัวที่มีพื้นที่จำกัดนี้โดยไม่มีทางเลือก "แล้วคุณกลัวอะไรล่ะคะ?" จินนี่โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนเรนินต้องเผลอกลั้นหายใจ "กลัวว่าฉันจะกินคุณเข้าไปทั้งตัว หรือว่า... กลัวใจตัวเองกันแน่ที่กำลังสั่นอยู่ตอนนี้?" "ไร้สาระ" ดีไซเนอร์สาวสวนกลับทันควัน น้ำเสียงพยายามเรียบสนิทเพื่อปกปิดความสั่นไหวในอก "ฉันไม่มีเวลามาเล่นเกมจิตวิทยากับคุณหรอกนะคะ ออกไปห่างๆ ฉันเดี๋ยวนี้ค่ะ" "ไม่เอาหรอกค่ะ ตรงนี้สนุกออก" จินนี่กระซิบเสียงพร่า แววตาซุกซนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำชวนค้นหา เรนินสัมผัสได้ถึงความจริงจังที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มร้ายกาจนั้น และนั่นแหละที่ทำให้เธอกลัวที่สุด ตลอดเวลาที่ผ่านมา เรนินสร้างกำแพงความเยือกเย็นขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวดในอดีต เธอเชื่อมั่นในความสมบูรณ์แบบและการควบคุมทุกลำดับขั้นตอน แต่จินนี่กลับเป็นตัวแปรเดียวที่ทำลายทุกทฤษฎีของเธอลงได้อย่างราบคาบ นางแบบสาวคนนี้ไม่เคยเดินตามเกม เธอมักจะฉีกกฎและเข้ามาปأسใจของเรนินโดยไม่ขออนุญาต "คุณนี่มัน..." เรนินเค้นเสียงลอดไรฟัน มือเรียวบางพยายามผลักไหล่ลาดของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่จินนี่กลับคว้าข้อมือของเธอไว้ได้เสียก่อน รั้งมันขึ้นมาแนบไว้กับอกอิ่มของตัวเอง ตึ้บ... ตึ้บ... ตึ้บ... จังหวะการเต้นของหัวใจที่ส่งผ่านฝ่ามือเด่นชัดเสียจนเรนินต้องเบิกตากว้าง มันไม่ได้เต้นเร็วแค่ของเธอฝ่ายเดียว... หัวใจของจินนี่ก็กำลังเต้นรัวไม่แพ้กัน "ลองบอกฉันหน่อยสิคะ... ว่าที่ผ่านมา ที่คุณทำเป็นเย็นชาใส่ฉัน ที่คุณคอยตรวจชุดของฉันย้ำแล้วย้ำอีกจนดึกดื่นทุกคืน เป็นเพราะคุณเกลียดฉันจริงๆ หรือว่า... กลัวว่าฉันจะรู้ว่าคุณกำลังหวั่นไหวกันแน่" คำถามนั้นราวกับลูกศรที่พุ่งตรงเข้ากลางเป้า เรนินชะงักงัน ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ดวงตาคู่สวยไหวระริกเป็นครั้งแรก ปราการความมั่นใจที่เคยสร้างไว้พังทลายลงในชั่วพริบตาเมื่อเผชิญหน้ากับความจริงที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมากลางความมืด ไม่มีคำแก้ตัวใดๆ เล็ดลอดออกมาจากเรียวปากของดีไซเนอร์สาว มีเพียงความเงียบงันที่ทำหน้าที่ตอบทุกอย่างแทนถ้อยคำนับร้อย จินนี่แย้มยิ้มบางเบาด้วยความพึงพอใจ นิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มใสของเรนินอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนจนน่าใจหายทำให้เรนินเผลอเอียงใบหน้าเข้าหาโดยสัญชาตญาณ ระยะห่างระหว่างพวกเธอลดลงเรื่อยๆ จนแทบจะไร้ช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเป็นหนึ่งเดียวในพื้นที่ส่วนตัวแห่งนี้ ดวงตาทั้งคู่ประสานกันในความสลัว ความรู้สึกนึกคิดทั้งหมดหยุดชะงัก เหลือเพียงแรงดึงดูดมหาศาลที่ฉุดรั้งให้พวกเธอโน้มเข้าหากันราวกับต้องมนต์สะกด เรนินหลับตาลงช้าๆ ยอมจำนนต่อความรู้สึกที่พยายามกดทับมานานแรมเดือน ริมฝีปากของพวกเธอกำลังจะสัมผัสกันในอีกไม่กี่มิลลิเมตรข้างหน้า... แกร็ก! เสียงปลดล็อกของกลอนประตูด้านนอกดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟสีขาวสว่างจ้าที่สาดส่องเข้ามาเต็มตา ขัดจังหวะทุกอย่างลงอย่างกะทันหัน! จินนี่ผละตัวออกห่างด้วยความรวดเร็วราวกระแสไฟฟ้าช็อต เรนินสะดุ้งสุดตัว รีบจัดระเบียบเสื้อผ้าและสีหน้าของตัวเองให้กลับมาเยือกเย็นเป็นปกติอย่างแนบเนียนที่สุดในเสี้ยววินาที "อ้าว! ซ่อมเสร็จพอดีเลยค่ะคุณเรนิน คุณจินนี่... ขอโทษนะคะที่มาช้า พอดีทางเดินน้ำรั่วค่ะ" เคทก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าโล่งอก โดยไม่ทันสังเกตเห็นบรรยากาศระอุที่เพิ่งจางหายไปเมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย เรนินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา เธอปรายตามองนางแบบสาวที่ยืนลอบยิ้มมุมปากอยู่ไม่ไกล ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งตามสไตล์เดิม "ขอบคุณมากค่ะเคท... ถ้าอย่างนั้น เราออกไปข้างนอกกันเถอะค่ะ งานยังรอเราอยู่อีกเยอะ" จินนี่เดินผ่านหน้าเรนินไปช้าๆ ก่อนจะหยุดชะงักเล็กน้อยแล้วกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหู โดยที่เคทไม่มีทางได้ยิน *“เกมของเราเพิ่งเริ่มต้นเองนะคะ... คนสวย”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความแซ่บและเคมีที่ร้อนแรงในตอนนี้ด้วยกันนะคะ!