Lord of the Abyss: จากฮันเตอร์ขยะสู่จอมทัพแห่งความมืด•ตอนที่ 1

จุดตกต่ำของขยะแรงก์ F

ผลงานโดย เงาฮันเตอร์ไร้เงา
"แกนพลังเวทของมันน่ะ... เอาออกมาเถอะครับ ถือเป็นค่าเสียเวลาที่พวกเราต้องเสียแรงมาลากไอ้ขยะแรงก์ F อย่างแกเข้ามาในดันเจี้ยนระดับ S นี้" เสียงของชายร่างยักษ์ผู้สวมเกราะเหล็กกล้ากังวานก้องไปทั่วโถงหินที่เต็มไปด้วยไอพิษสีม่วงคลุ้มคลั่ง เรย์พยายามยันกายลุกขึ้นจากพื้นดินที่เปียกชุ่มไปด้วยเลือดของตัวเอง ความเจ็บปวดจากการถูกดาบมารแทงทะลุสีข้างยังคงแผ่ซ่านเหมือนเปลวเพลิงที่กำลังเผาผลาญเส้นประสาททุกเส้น เขากัดฟันแน่นจนเลือดซึมออกมาจากมุมปาก "พวกนาย... กิลด์ราชันย์เหล็ก... ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร?" เรย์เค้นเสียงถาม แม้จะรู้คำตอบดีอยู่แก่ใจ ชายร่างยักษ์หัวเราะร่วน ดาบขนาดใหญ่ในมือเขาสะท้อนแสงวับแวมจากผลึกเวทมนตร์บนผนังถ้ำ "เพื่ออะไรน่ะเหรอ? ง่ายนิดเดียวครับ เพื่อกำจัดตัวถ่วงที่เป็นจุดด่างพร้อยของวงการฮันเตอร์ไงล่ะ ระบบกำหนดให้แกเป็นขยะแรงก์ F ก็ควรจะตายเยี่ยงขยะในดันเจี้ยนนี้ ดีกว่าปล่อยให้ไปเป็นภาระของคนอื่นในอนาคต" เรย์กวาดสายตาผ่านม่านน้ำตาที่พร่าเลือนไปรอบตัว เพื่อนร่วมทีมที่เขาเคยเชื่อใจ—กลุ่มคนที่เขายอมแบกเสบียงหนักอึ้งและทำหน้าที่เป็นเหยื่อล่อให้พวกมันรอดมาได้ตลอดทาง—บัดนี้กำลังยืนมองเขาด้วยสายตาเย็นชาดุจมองซากศพ "ถ้าฉันรอดไปได้..." เรย์พึมพำ น้ำเสียงของเขาสั่นเครือไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความแค้นที่สุมอยู่ในอกจนแทบระเบิด "รอด? แกดูสภาพตัวเองด้วย" หนึ่งในสมาชิกกิลด์ถ่มน้ำลายลงพื้นข้างกายเขา "ดันเจี้ยนระดับ S กำลังจะปิดตัวลงในอีกสิบนาที และพวกเรากำลังจะออกไปข้างนอกนั่น ทิ้งให้แกเป็นอาหารว่างของบอสที่กำลังตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล... ลาก่อนนะ เจ้าขยะ" เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนพวกนั้นค่อยๆ ห่างออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว เรย์พยายามคลานไปที่มุมมืดของห้อง แต่แล้วความสั่นสะเทือนมหาศาลก็เกิดขึ้น พื้นดินเริ่มแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ผนังถ้ำสั่นคลอนอย่างรุนแรงจนเศษหินร่วงหล่นลงมาทับถมร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของเขา *ไม่... ฉันจะตายที่นี่ไม่ได้* จิตใจของเรย์เรียกร้อง แต่ร่างกายกลับไม่ฟังคำสั่ง เลือดสีแดงฉานค่อยๆ นองเต็มพื้น ดับกลิ่นอายชีวิตของเขาทีละน้อย ในจังหวะที่สติสัมปชัญญะเริ่มขาดสะบั้น เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากส่วนลึกของดันเจี้ยน กลิ่นไอความตายที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็งและมืดมิดกว่าห้วงเหวพุ่งเข้าปะทะร่าง เงาร่างมหึมาปรากฏขึ้นที่ปลายสายตา ร่างนั้นสูงตระหง่านจนเกือบถึงเพดานถ้ำ ดวงตาสีเพลิงคู่หนึ่งเบิกกว้างในความมืด มันไม่ใช่สัตว์อสูรระดับทั่วไป แต่มันคือตัวตนที่อยู่ในระดับที่มนุษย์มิอาจเอื้อมถึง—จอมทัพเงาอาซารอส ผู้ที่ถูกขังไว้ในมิติที่ 9 "เจ้ามนุษย์ผู้โง่เขลา..." เสียงของมันก้องอยู่ในมโนภาพ ไม่ใช่ผ่านการฟัง แต่เป็นการแทรกซึมเข้าสู่สมองโดยตรง "เจ้าถูกทอดทิ้งให้เผชิญกับความตายเพียงลำพังด้วยน้ำมือของพวกพ้อง... ความแค้นนี้ช่างหอมหวานและเปี่ยมไปด้วยพลังงานเหลือเกิน" เรย์พยายามกะพริบตาเพื่อมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า แต่มือของจอมทัพเงากลับเอื้อมเข้ามาบีบคอเขาไว้ แรงบีบนั้นไม่ได้ทำให้เขาตายในทันที แต่มันกำลังสูบกิน "ความแค้น" และ "ความสิ้นหวัง" จากตัวเขาไปทีละน้อย "จงยอมจำนนต่อความมืดมิดเสียเถอะ" อาซารอสกระซิบ "แล้วข้าจะมอบกองทัพที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ให้เจ้าได้แก้แค้น... หรือเจ้าจะเลือกนอนตายอยู่ตรงนี้ กลายเป็นเพียงปุ๋ยให้แก่ดันเจี้ยนที่ไม่มีใครจดจำ?" เรย์กัดฟันกรอด ความแค้นต่อกิลด์ราชันย์เหล็ก ความเคียดแค้นต่อระบบที่กดขี่ และความโกรธแค้นต่อชะตากรรมที่ไร้ความยุติธรรม ประดังประเดเข้ามาเหมือนคลื่นสึนามิ ในชั่วพริบตานั้นเอง แววตาของเขาก็เปลี่ยนไป จากความว่างเปล่ากลายเป็นความอำมหิตที่ไร้ก้นบึ้ง "เอาสิ..." เรย์แค่นเสียงออกมาแม้จะเจ็บปวดเจียนตาย "ถ้าความมืดคือทางรอดเดียว... ฉันก็จะกลายเป็นเจ้าแห่งความมืดนั้นให้ดู" ทันทีที่เขากล่าวจบ หน้าต่างระบบสีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ราวกับปิศาจที่รอคอยช่วงเวลานี้มาแสนนาน [แจ้งเตือนจากระบบ]: 'เงื่อนไขลับ: ความแค้นระดับสูงสุดถูกกระตุ้น' [ระบบกำลังดึงข้อมูลเข้าสู่โหมด: Shadow Monarch] [คำเตือน: กระบวนการถ่ายโอนพลังงานอาจทำให้ร่างเนื้อของคุณแตกสลาย... คุณต้องการยอมรับความเสี่ยงนี้หรือไม่?] เรย์ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาตบมือลงบนหน้าต่างระบบนั้นด้วยความมุ่งมั่นที่แรงกล้า "ยอมรับ" แสงสีดำสนิทระเบิดออกจากร่างของเรย์ กลืนกินทุกสรรพสิ่งในห้องโถงนั้นจนไม่เหลือแม้แต่เศษซาก พื้นดินเบื้องล่างที่เคยเป็นจุดตกต่ำที่สุดของชีวิตเขากำลังสั่นสะเทือนด้วยแรงอาฆาตที่น่าขนลุก แต่ในความมืดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยกลับดังขึ้นจากด้านหลังของจอมทัพเงาอาซารอส หญิงสาวในชุดเกราะฮันเตอร์ที่เปื้อนเลือดคนหนึ่งก้าวออกมาจากมุมมืด เธอคืออาเรีย... คนที่ทุกคนคิดว่าตายไปแล้วในดันเจี้ยนนี้เมื่อปีก่อน เธอยืนมองเรย์ด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ก่อนจะเอ่ยขึ้นสั้นๆ ว่า "นายมาสายไปนะ... เงาของฉัน" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์ในบทแรกนี้นะครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงาจะกลับมาในตอนต่อไปพร้อมความมันส์ที่ทวีคูณครับ
สารจากนักเขียน (เงาฮันเตอร์ไร้เงา)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง Lord of the Abyss: จากฮันเตอร์ขยะสู่จอมทัพแห่งความมืด นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%