ผ่านพ้นทัณฑ์สวรรค์

เปรี้ยง! อสนีบาตสายที่แปดร,อลงลงมาจากห้วงนภามืดมัวดุจหุบเหวแห่งความตาย แรงกดดันมหาศาลบดขยี้พื้นศิลาจนแตกละเอียดเป็นผุยผง ไป๋เฉินคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นโลหิต โลหิตสีแดงฉานไหลทะลักจากมุมปากและทวารทั้งเจ็ด แต่วี่แววแห่งความหวาดหวั่นกลับมิได้ปรากฏในดวงตาคู่นั้นแม้แต่น้อย มีเพียงประกายแสงสีทองระยิบระยับดุจดวงดาราที่ลุกโชนท่ามกลางความมืดมิด "ไป๋เฉิน!" เสียงเรียกที่มักเยือกเย็นดุจน้ำค้างแข็งบัดนี้สั่นเครือเล็กน้อย มู่หรงเสวี่ยยืนอยู่บนยอดผาสูง อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ถูกกระชากด้วยพายุคลั่งจนปลิวไสว นางมองดูร่างที่ถูกห่อหุ้มด้วยสายฟ้าเก้าสวรรค์เบื้องล่าง หัวใจดวงน้อยบีบรัดเข้าหากันจนเจ็บแปลบ นางพญาเซียนผู้ไม่เคยหวั่นไหวต่อสิ่งใดในใต้หล้า บัดนี้กลับยอมจำนนต่อความห่วง สตรีผู้สูงศักดิ์กัดริมฝีปากจนห่อเลือด กระบี่เซียนเหมันต์ในมือสั่นสะท้าน นางเตรียมจะพุ่งทะยานลงไปรับทัณฑ์สวรรค์แทนเขา แม้จะต้องฝืนกฏแห่งฟ้าดินและดับสูญจิตวิญญาณ นางก็ไม่ยอมให้บุรุษผู้ครองหัวใจนางต้องแตกดับไปต่อหน้า "อย่าเข้ามา!" ไป๋เฉินคำรามลั่น เสียงของเขาทรงพลังดุจราชสีห์คำราม ขัดขวางฝ้าวลีลาของนางไว้ ท่ามกลางม่านสายฟ้าที่แผดเผา เขาเงยหน้าขึ้นจ้องมองอสนีบาตสายสุดท้ายที่กำลังรวมตัวบนท้องฟ้า สายฟ้าสีม่วงเข้มปนโลหิตเส้นนั้นใหญ่โตราวกับเสาค้ำฟ้า พลังทำลายล้างของมันเพียงพอที่จะลบชื่อสำนักใหญ่ให้หายไปจากแผนียุทธภพในพริบตาเดียว อัครมหาเสนาบดีจ้าวที่ซ่อนตัวอยู่เงาไม้ไกลออกไป หัวเราะเยาะในลำคอด้วยความสะใจ แววตาของมันฉายแววโลภโมโทสัน "โง่เขลาเบาปัญญา! คิดจะฝืนทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้าด้วยตัวคนเดียว ต่อให้เป็นเซียนแท้จริงก็ต้องกลายเป็นเถ้าถ่าน เจ้าเด็กนี่รนหาที่ตายเองแท้ๆ รอให้มันร่างแหลกสลาย ข้าค่อยไปเก็บคัมภีร์ลับบรรพกาลมาครอบครอง ฮ่าๆๆ!" ทว่า ไป๋เฉินหาได้สนใจเสียงนกเสียงกาเหล่านั้นไม่ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก เคล็ดวิชาบรรพกาลโคจรหมุนวนในตันtian (ตันเถียน) ดุจมังกรเพลิงที่ตื่นจากการหลับใหล "ฟ้าดินไม่อาจกำหนดชะตาชีวิตข้า... กระบี่เดียวสยบฟ้า!" ไป๋เฉินสะบัดมือ ร่างทั้งร่างทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าปะทะกับสายฟ้าเก้าสวรรค์โดยตรง ไม่มีกระบี่อยู่ในมือ มีเพียงเจตจำนงแห่งกระบี่ที่แข็งแกร่งจนแทบจะผ่าผืนฟ้าออกเป็นสองเสี่ยง! ตูมมมมม! เสียงระเบิดกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งอาณาจักรเซียน แสงสว่างจ้าสีทองและสีม่วงพุ่งทะยานเสียดฟ้า กลบแสงตะวันจนมืดมิด แรงระเบิดแผ่ขยายเป็นวงกว้างนับร้อยลี้ พื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินแยก มู่หรงเสวี่ยหลับตาลงชั่วขณะ หยดน้ำใสไหลรินจากหางตา นางแทบหยุดหายใจเมื่อความเงียบงันเข้าปกคลุมหลังสิ้นเสียงระเบิด ณ จุดใจกลางหลุมอุกกาบาตขนาดยักษ์ ควันหนาทึบและเศษฝุ่นละอองตลบอบอวล ร่างหนึ่งยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง... ไป๋เฉินยืนสง่าอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง เสื้อผ้าขาดวิ่นเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่เต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผล ทว่า บาดแผลเหล่านั้นไม่ได้มีเลือดไหลออกมาอีกแล้ว หากแต่สมานเข้าหากันด้วยอักขระโบราณสีทองเรืองรอง ผิวพรรณของเขาเปล่งประกายเจิดจ้าดุจหยกสวรรค์ที่ผ่านการเจียระไนจากเตาหลอมนับหมื่นปี ชีพจรทั่วร่างเต้นรำด้วยพลังปราณอันไร้ขีดจำกัด กระดูกและเส้นเอ็นถูกหลอมหล่อขึ้นใหม่จนบริสุทธิ์ไร้ที่ติ นี่คือ... กายาเทวะบรรพกาล! มู่หรงเสวี่ยผ่อนลมหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก รอยยิ้มที่งดงามที่สุดในรอบร้อยปีปรากฏขึ้นบนใบหน้านาง นางทะยานลงจากหน้าผา ดุจหงส์ขาวร่อนลงสู่พื้น เคียงข้างบุรุษผู้ทะนงตนในวิถีกระบี่ "ท่านทำได้..." น้ำเสียงของนางแฝงความยินดีระคนความเวทนาเล็กน้อย นางยื่นมือเรียวดั่งหยกขาวออกไปสัมผัสแก้มที่เปื้อนฝุ่นควันของเขาอย่างทะนุถนอม ไป๋เฉินหันมาสบตากับนาง มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "ข้าบอกแล้ว... ว่าข้าจะไม่มีวันปล่อยให้เจ้าร้องไห้" ทว่า ในวินาทีที่ความสงบสุขและชัยชนะกำลังโอบล้อมคนทั้งสองไว้ รอยยิ้มบนใบหน้าของไป๋เฉินก็พลันแข็งค้าง แววตาคมกริบกวาดมองไปยังทิศทางความมืดมิดเบื้องล่าง พื้นดินบริเวณที่อัครมหาเสนาบดีจ้าวซ่อนตัวอยู่กลับยุบตัวลงอย่างกะทันหัน พร้อมกับกลิ่นอายมารอันชั่วร้ายที่หนาแน่นจนน่าสะพรึงกลัวพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า! แผ่นดินใต้เท้าสั่นสะเทือนอีกครั้ง ไม่ใช่จากทัณฑ์สวรรค์... แต่เป็นเพราะพลังมารโบราณที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลยาวนานนับหมื่นปี! เงาร่างมหึมาปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืด พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่บาดลึกถึงวิญญาณ "ฮี่ๆๆ ขอบใจเจ้ามาก... ไป๋เฉิน ที่ช่วยเปิดประตูผนึกแดนมหarมารด้วยทัณฑ์สวรรค์ของเจ้า!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันวิถีกระบี่อันหนาวเหน็บนี้ไปกับ "ชิงเสวี่ยเหมันต์" นะคะ