หมากตัวแรกบนกระดานเงินสด

"ถ้าตระกูลวรภัทรยังเหลือลมหายใจอยู่บนกระดานนี้ ฉันก็คงนอนตายตาไม่หลับค่ะคุณปู่" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานกระจกใสชั้นเพนท์เฮาส์ สูงเสียดฟ้า ใจกลางย่านธุรกิจ กลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟคั่วชั้นดีลอยวนอยู่ในอากาศ เย็นยะเยือกราวกับอุณหภูมิในห้องที่ถูกปรับลดลงจนต่ำกว่ามาตรฐาน รวิศยืนอยู่ริมกระจกบานยักษ์ เบื้องล่างคือมหานครที่กำลังเคลื่อนไหวราวกับฝูงมดปลวก แต่มือเรียวยาวที่ถือแก้วคริスタルกลับนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬทอดมองไปยังตึกระฟ้าฝั่งตรงข้าม—ตึกรูปทรงโมเดิร์นล้ำอนาคตที่ติดป้ายชื่อตระกูล 'วรภัทร' ตัวเบ้อเริ่ม นั่นคืออาณาจักรที่บดขยี้ครอบครัวของเขาให้กลายเป็นเศษธุลีเมื่อสิบปีก่อน... และวันนี้ ถึงเวลาแล้วที่มันจะต้องชดใช้ รินรดาละสายจากหน้าจอแท็บเล็ตในมือ เธอเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างที่แฝงไปด้วยไอสังหารจางๆ หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ อย่างนึกห่วง แม้เธอจะเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของฝั่งศัตรู—ผู้หญิงที่คนในตระกูลวรภัทรต่างขับไลไสส่งเพราะมารดาเป็นเพียงภรรยาเก็บ—แต่รวินทร์กลับเป็นคนเดียวที่ดึงเธอขึ้นมาจากนรกตမ်းนั้น รินรดารู้ดีว่าความมั่งคั่งมหาศาลที่รวิศถือครองอยู่ในมือเวลานี้ ไม่ได้มีไว้เพื่อความสุขสบาย แต่มันคือ "กองเพลิง" ที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล "คุณแน่ใจแล้วเหรอคะรวิศ?" เสียงหวานเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง ฝ่าเท้าเรียวเล็กก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มช้าๆ "การเทคโอเวอร์หุ้นล็อตใหญ่ของวรภัทรในตอนนี้... มันเหมือนกับการเปิดศึกกลางทะเลทรายที่ไม่มีที่กำบัง แรงกระแทกจากตลาดหลักทรัพย์อาจทำให้คุณบาดเจ็บได้เหมือนกัน" รวิศหันกลับมา มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่นใดๆ ราวกับประติมากรรมน้ำแข็งที่ถูกแกะสลักขึ้นมาอย่างประณีต "บาดเจ็บเหรอคะริน?" เขาเอ่ยเสียงพร่า ทอดสายตามองหญิงสาวที่ยืนเคียงข้าง "สำหรับคนที่ไม่เหลืออะไรจะเสียแล้ว บาดแผลแค่นี้มันเป็นแค่รอยข่วนแมวค่ะ... อีกอย่าง คุณคิดว่าคนอย่าง 'อนันต์ วรภัทร' ที่เคยเหยียบย่ำพ่อแม่ฉันจนตรอก จะมีปัญญาตั้งรับกระแสเงินสดหลักหมื่นล้านที่ฉันกำลังจะเทลงไปในตลาดพร้อมกันภายในสามนาทีนี้หรือเปล่าล่ะคะ" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้เอ่ยคำใด เสียงแจ้งเตือนจากระบบซื้อขายหลักทรัพย์บนหน้าจอแท็บเล็ตนับสิบเครื่องในห้องก็ดังระรัวขึ้นพร้อมกัน ราวกับเสียงสัญญาณเตือนภัยสงคราม *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* กราฟสีแดงและเขียวพุ่งทะยานสลับกันอย่างบ้าคลั่ง หน้าจอแสดงสถานะการกว้านซื้อหุ้นสามัญและหุ้นบุริมสิทธิ์ของบริษัทในเครือวรภัทรโฮลดิ้งแบบบล็อกดีล (Block Trade) ล็อตยักษ์ที่ถูกกวาดเรียบในพริบตาเดียว มูลค่าการทำธุรกรรมทะยานผ่านหลักพันล้าน... สู่หมื่นล้าน และยังคงพุ่งขึ้นอย่างต่อเนื่องอย่างไร้ขีดจำกัด! รินรดาเบิกตากว้าง เลือดในกายเย็นเฉียบลงชั่วขณะ เธอมองตัวเลขที่กระโดดขึ้นวินาทีต่อวินาทีราวกับเข็มนาฬิกานรก ความเร็วระดับนี้... มันไม่ใช่แค่การลงทุน แต่มันคือการทำลายล้างแบบสายฟ้าแลบ (Blitzkrieg) ที่ไม่เปิดโอกาสให้ฝ่ายตรงข้ามได้ตั้งตัวแม้แต่หายใจ "พระเจ้า... คุณกำลังกินรวบกระดาน" เสียงของเธอลอดไรฟันออกมาด้วยความตกตะลึง "ยังหรอกค่ะริน นี่แค่อาหารเรียกน้ำย่อย" รวิศก้าวเข้ามาประชิดตัวร่างบาง กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์โชว์เข้าจมูก ร่างสูงโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหูของหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทรงพลังจนขนลุกซู่ "บอกพวกมันซิคะ ว่าลูกหนี้ชั้นต่ำที่พวกมันเคยถีบหัวส่งเมื่อสิบปีก่อน... ตอนนี้กลับมาซื้อบริษัทของพวกมันด้วยเงินสดทุกบาททุกสตางค์แล้ว" ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานหรูหราก็แผดเสียงแหลมสูงขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง สายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกที่ไม่ปรากฏชื่อ แต่อีกฝ่ายคงร้อนรนจนแทบจะกินหัวคนได้หากดูจากเสียงสั่นเครือที่เล็ดลอดออกมา รวิศปรายตามองโทรศัพท์เครื่องนั้นด้วยหางตา ราวกับมองเศษขยะชิ้นหนึ่งที่ลอยมาติดริมตลิ่ง ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะหยิบมันขึ้นมาดู ปล่อยให้มันดังซ้ำแล้วซ้ำเล่าท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่เธอรักและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน—ความเด็ดขาดอย่างไร้ความปรานีนี้ กำลังจะทำให้ตระกูลวรภัทรสั่นคลอนจนถึงรากแก้ว ก่อนที่ความเงียบงันจะถูกทำลายด้วยเสียงเคาะประตูกระจกสามครั้งสั้นๆ ตามด้วยร่างของเลขาฯ ส่วนตัวที่ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด "คุณรวิศคะ... ประธานอนันต์ วรภัทร ต่อสายตรงมาจากห้องประชุมใหญ่ ท่านต้องการเจรจาด่วนที่สุดค่ะ... และ..." เลขาฯ ชะงักไปนิด กลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้บรรยากาศในห้องหยุดนิ่งสนิท "...ตอนนี้ หุ้น 51% ของวรภัทรโฮลดิ้ง อยู่ในมือของเราอย่างสมบูรณ์แบบแล้วค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เกมแก้แค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ