พิธีวิวาห์วิจิตรตระการตา

กลิ่นกำยานไม้กฤษณาหอมอบอวลแทรกซึมไปทั่วโถงพระราชฐานชั้นใน ทว่าสำหรับมู่หว่านเอิน กลิ่นหอมอันทรงเกียรตินี้กลับกรุ่นกลิ่นอายของคมหอกที่ซ่อนอยู่ใต้พรมแดงผืนยักษ์ นางนั่งนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาสำริดขัดมัน แผ่นหลังเหยียดตรงดุจกิ่งหลิวที่พร้อมจะต้านทานพายุร้าย ในขณะที่นางกำนัลอาวุโสค่อยๆ บรรจงสวมเครื่องประดับหงส์ทองฝังมุกราตรีลงบนเกล้าผม "ฮูหยิน... ไม่สิ พระชายา ท่านดูงดงามจนแม้แต่เทพธิดายังต้องอับอายขายหน้า" นางกำนัลกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจากความตื่นเต้น มู่หว่านเอินเพียงยกยิ้มที่มุมปากเบาบาง รอยยิ้มนั้นไม่ได้ฉาบไปด้วยความสุขล้นปรี่ แต่ทว่าเฉียบคมดุจมีดโกนที่ถูกลับจนขึ้นเงา ในอดีต นางเคยสวมชุดแต่งงานสีชาดด้วยความหวังอันโง่เขลา แต่ในวันนี้ ชุดฉลองพระองค์สีแดงเพลิงปักดิ้นทองลายหงส์ห้าเศียรนี้ คืออาภรณ์แห่งการประกาศชัยชนะเหนือโชคชะตาที่เคยรุมเร้า "งามหรือ?" นางพึมพำ น้ำเสียงเรียบเรื่อยดั่งผิวน้ำนิ่ง "ความงามหาได้ช่วยให้คนรอดพ้นจากนรกอเวจีไม่ หากสติปัญญาไม่แกร่งกล้าพอ... วันนี้ข้าไม่ได้มาเพื่อสมรสเพื่อความรักเพียงอย่างเดียว แต่ข้ามาเพื่อทำลายรากเหง้าของความชั่วร้ายให้สิ้นซาก" เสียงแตรเขาสัตว์ดังก้องกังวานไปทั่วเมืองหลวง มันคือสัญญาณแห่งพิธีอภิเษกสมรสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ แคว้นเป่ยจวินไม่เคยเห็นขบวนเสด็จที่อลังการเช่นนี้มาก่อน ม้าศึกนับพันที่ประดับด้วยพู่สีทองเดินทัพนำขบวน ตามด้วยเสลี่ยงทองคำที่แกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง ท่ามกลางเสียงแซ่ซ้องของราษฎรที่เนืองแน่นสองข้างทาง ที่หน้าประตูวังหลวง ฉินอ๋อง—บุรุษผู้เป็นดั่งพญามัจจุราชในคราบเทพบุตร—กำลังยืนรอคอยด้วยอาภรณ์สีดำสนิทขลิบทอง แววตาของเขาดุดันและเยือกเย็นดังน้ำแข็งขั้วโลก ทว่าเมื่อร่างระหงของสตรีในชุดวิวาห์ก้าวลงจากเสลี่ยง แววตานั้นกลับทอประกายอ่อนแสงลงอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็น เขาเอื้อมมือที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากสนามรบมาคว้ามือเรียวของนางไว้แน่น "เจ้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นเพียงพระชายาของข้า แต่เจ้ามาเพื่อร่วมเป็นหนึ่งกับอำนาจที่ข้ามี ต่อจากนี้ไป... ใครที่เคยทำให้เจ้าหลั่งน้ำตา มันจะต้องชดใช้ด้วยเลือด" มู่หว่านเอินสบตากับเขา แววตาของทั้งสองสอดประสานกันดั่งการแลกเปลี่ยนพันธสัญญาแห่งอำนาจ "ท่านอ๋อง เพลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาพร่ำบอกความรัก แต่เป็นเวลาของการถอนรากถอนโคนต้นไม้ที่เน่าเฟะ ท่านเตรียม 'ของขวัญ' ไว้ให้ท่านแม่ทัพเซียวฮ่าวและอนุภรรยาผู้นั้นแล้วหรือยังคะ?" ฉินอ๋องกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ทำให้ผู้ที่เห็นต่างพากันเสียวสันหลังวาบ "ของขวัญที่ข้าเตรียมไว้... รับรองว่าพวกมันจะต้องจำไปจนวันตาย" ในงานเลี้ยงฉลองสมรส เหล่าขุนนางต่างก้มหน้าก้มตาอย่างสำรวม โดยเฉพาะแม่ทัพเซียวฮ่าวที่นั่งอยู่มุมหนึ่งของโถง ร่างกายของเขาสั่นเทาด้วยความอาดูรและอิจฉาริษยา ลู่ซิ่วอิงที่นั่งเคียงข้างพยายามจะเปิดปากเอ่ยถ้อยคำถากถาง แต่นางกลับต้องชะงักเมื่อเห็นองครักษ์เงาของฉินอ๋องยืนตระหง่านอยู่ด้านหลังพร้อมดาบที่เตรียมจะชักออกจากฝักได้ทุกเมื่อ บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างตึงเครียด มู่หว่านเอินหยิบจอกสุราขึ้นมา แสงไฟจากโคมระย้ากระทบกับจอกทองคำจนเกิดประกาย นางลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินตรงไปยังโต๊ะของอดีตสามีที่เคยเหยียบย่ำหัวใจนางจนจมดิน ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ขยายไปทั่วโถงใหญ่ "ท่านแม่ทัพเซียว... ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากจะแจ้งให้ท่านทราบก่อนที่พิธีการจะเสร็จสมบูรณ์" นางเอ่ยน้ำเสียงกังวานใส ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ทำให้ผู้ฟังต้องหยุดหายใจ ขณะที่มู่หว่านเอินกำลังจะเอ่ยถ้อยคำพิพากษา พลันเสียงกลองศึกก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากนอกกำแพงวัง ตามด้วยเสียงฝีเท้าของทหารนับหมื่นที่ล้อมรอบพระราชฐานไว้โดยรอบ ขันทีหลวงวิ่งหน้าตื่นเข้ามาคุกเข่าลงต่อหน้าฉินอ๋องด้วยใบหน้าซีดเผือด "ท่านอ๋อง! พะยะค่ะ! ทัพหลวง... ทัพหลวงที่ควรจะอยู่ที่ชายแดน กลับยกกำลังเข้าล้อมเมืองหลวงไว้หมดสิ้น โดยมีราชโองการลับจากฮ่องเต้ระบุว่า... พระองค์ทรงถูกวางยาพิษและผู้ที่อยู่เบื้องหลังการก่อกบฏครั้งนี้ คือ 'พระชายา' ที่เพิ่งจะอภิเษกสมรสไปเมื่อครู่นี้เอง!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่มู่หว่านเอินจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ แต่มันกลับเป็นเสียงหัวเราะที่เย็นเยียบไปถึงกระดูกสันหลัง นางหันไปมองฉินอ๋องที่ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานด้วยความพิโรธ—หรือว่า นี่คือหมากที่เขาวางไว้ตั้งแต่วันแรก? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิตมู่หว่านเอินนะคะ!