หวนคืนสู่เรือนหลอน

กลิ่นอายของกำยานจันทน์หอมราคาแพงระยับลอยวนอยู่ในเรือนรับรองใหญ่ ทว่ากลับมิอาจกลบกลิ่นคาวเลือดจางๆ และคราบน้ำตาที่ยังเปรอะเปื้อนอยู่บนเรือนร่างบอบบางได้ มู่หว่านเอินลืมตาขึ้น ไม่ใช่ความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์ของความตายใต้เงาจันทร์ในวันสิ้นใจ ไม่ใช่ความหนาเหน็บของยาพิษที่แผดเผาลาญลำไส้จนแทบสำรอกเป็นโลหิต สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือม่านมุ้งผ้าแพรต่วนสีชมพูอ่อนปักลายดอกโบตั๋นด้วยด้ายทองคำแท้ ซึ่งเป็นเครื่องเรือนชิ้นเดียวกับเมื่อสามปีก่อน—ปีก่อนที่ตระกูลมู่จะล่มสลาย ปีก่อนที่นางจะโง่งอมอบหัวใจและอำนาจทั้งหมดให้สามีผู้ไร้หัวใจอย่างเซียวฮ่าว และปีก่อนที่นางจะถูกหญิงสารเลวผู้นี้เหยียบย่ำจนไม่เหลือแม้แต่ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ "ฮูหยิน... ท่านอย่าได้ใจร้ายนักเลยเจ้าค่ะ!" เสียงร่ำไห้สะอึกสะอื้นปานจะขาดใจดังขึ้นทำลายห้วงความคิด ลู่ซิ่วอิงในอาภรณ์ผ้าไหมปักลายปักษาสวรรค์สีฟ้าอ่อน ทรุดกายลงคุกเข่ากับพื้นพรมขนสัตว์อย่างน่าเวทนา ใบหน้ารูปไข่แต่งแต้มด้วยเครื่องประทินโฉมราคาสูงอาบไล้ด้วยหยาดน้ำตา ดวงตากลมโตคู่นั้นแดงก่ำชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกร้าวรานใจราวกับนางเป็นกวางน้อยผู้บริสุทธิ์ที่ถูกพยัคฆ์ร้ายขย้ำ รอบกายมีบ่าวไพร่ชายหญิงยืนก้มหน้าหลบสายตา ทว่ามุมปากของหลายคนกลับซ่อนรอยยิ้มเยาะหยันเอาไว้ "ข้าเพียงแค่... เพียงแค่อยากเข้ามาช่วยจัดเตรียมสำรับให้ท่านพี่ เพราะเกรงว่าฮูหยินจะเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกล แต่เหตุใด... ฮูหยินจึงต้องลงมือรุนแรงถึงเพียงนี้เล่าเจ้าค่ะ" ลู่ซิ่วอิงสะอื้นฮึกฮัก ร่างอรชรเอียงไหวราวกับดอกบัวต้องลม นางจงใจดึงแขนเสื้อกว้างขึ้นเล็กน้อย เปิดให้เห็นรอยฟกช้ำสีม่วงคล้ำที่ข้อมือขาวผ่อง ซึ่งเกิดจากการที่นางหยิกตัวเองจนเนื้อเขียวช้ำเพื่อใช้เป็นหลักฐานมัดตัวฮูหยินเอก นี่คือฉากละครฉากแรก... ฉากที่นางในอดีตก้าวพลาดจนกลายเป็นตราบาปถูกตราหน้าว่าเป็นสตรีริษยา ไร้คุณธรรม และโหดเหี้ยมอำมหิต จนทำให้สามีรังเกียจเดียดฉันท์ไปจนวันตาย มู่หว่านเอินขยับตัวลุกขึ้นช้าๆ นางไม่1ได้รีบร้อนแก้ตัว หรือลนลานทำตัวไม่ถูกเช่นกาลก่อน ท่าทีเยือกเย็นและสง่างามราวกับพญาหงส์ที่เพิ่งตื่นจากการจำศีล ทำให้บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนเป็นกดดันอย่างประหลาด นางปัดปลายแขนเสื้อสีมรกตเข้มปักลายเมฆมงคลของตนเองเบาๆ ราวกับรังเกียจฝุ่นละอองที่เกาะอยู่ แม้จะเพิ่งฟื้นคืนชีพจากความตาย แต่แววตาคู่คมกริบดุจดั่งประกายกระบี่นั้นกลับทรงพลังจนลู่ซิ่วอิงที่กำลังก้มหน้าสะอื้นถึงกับชะงัก ชั่วขณะหนึ่งนางรู้สึกราวกับว่าสตรีตรงหน้ามิใช่ฮูหยินผู้โง่งอมืดบอดคนเดิม หากแต่เป็นปีศาจที่ปีนป่ายขึ้นมาจากขุมนรกเพื่อทวงหนี้เลือด "เจ้าบอกว่า... ข้าลงมือทำร้ายเจ้างั้นหรือ?" น้ำเสียงหวานใสดุจไข่มุกกระทบจานหยกเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ไร้ซึ่งร่องรอยความหวาดกลัว มีเพียงความราบเรียบเย็นชาที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ลู่ซิ่วอิงสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองด้วยความไม่คาดคิด ปกติแล้วเวลานี้ฮูหยินจะต้องกรีดร้องด้วยความโมโห ปฏิเสธเสียงดังฟังชัด หรือไม่ก็ร้องไห้ฟูมฟายจนเสียกิริยาไปแล้ว เหตุใดวันนี้จึง... "บ่าว... บ่าวไม่กล้าใส่ร้ายฮูหยินหรอเจ้าค่ะ แต่ร่องรอยเหล่านี้... และพยานบ่าวไพร่ล้วนเห็น-" "หุบปาก" คำพูดเดียวหลุดออกมาจากเรียวปากสีชาดอย่างไม่ใส่ใจ แต่มันกลับทรงพลังดุจประกาศิตสวรรค์ ลู่ซิ่วอิงถึงกับกลืนคำพูดที่เหลือลงคอไปอย่างยากลำบาก มู่หว่านเอินก้าวลงจากตั่งไม้แกะสลักอย่างเชื่องช้า ทุกย่างก้าวเปี่ยมด้วยจริยาวัตรของสตรีสูงศักดิ์ผู้เพียบพร้อม นางเดินเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังคุกเข่า กลิ่นอายกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวของนางทำให้ลู่ซิ่วอิงต้องถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว "เจ้าบอกว่าข้าใช้ความรุนแรงกับเจ้าในห้องนี้ เช่นนั้นลองบอกข้าที... บ่าวไพร่เหล่านี้ยืนอยู่ส่วนไหนของห้อง เหตุใดตอนที่ข้าลงมือ พวกเขาจึงเข้ามาห้ามไม่ทัน หรือว่า... ขาของพวกเขาไม่ได้ก้าวเข้ามาในห้องนี้เลย จนกระทั่งเจ้าส่งเสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือเมื่อครู่กันแน่?" คำถามเดียวพุ่งตรงราวกับลูกธนูที่อาบยาพิษ บ่าวรับใช้ชายหญิงที่ยืนก้มหน้าอยู่ต่างสะดุ้งสุดตัว เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผม เพราะในความเป็นจริง... พวกเขาเพิ่งวิ่งเข้ามาหลังจากได้ยินเสียงลู่ซิ่วอิงร้องเรียกต่างหาก! "ฮะ... ฮูหยินกล่าวอันใด บ่าวทั้งหลายล้วนเห็นด้วยตาตนเองว่า..." สาวใช้คนสนิทของลู่ซิ่วอิงรีบโพล่งขึ้นมาเพื่อช่วยนาย "บังaani! บ่าวไพร่สามห้ำสามเช่นนี้ ตั้งแต่เมื่อใดที่เจ้ามีสิทธิ์มาเถียงฮูหยินเอกตบแต่งอย่างถูกต้องตามประเพณี?" มู่หว่านเอินหันขวับไปมองด้วยสายตาดุจคมมีด สตรีผู้นี้ผ่านการเข่นฆ่าชิงไหวชิงพริบในวังหลังและสนามรบมานับไม่ถ้วน ประสบการณ์สามปีที่ถูกทรยศหล่อหลอมให้นางกลายเป็นผู้ที่มองทะลุปรุโปร่งทุกเล่ห์เหลี่ยมมารยา นางก้าวเข้าไปใกล้ลู่ซิ่วอิงอีกก้าว ก้มลงมองรอยฟกช้ำที่ข้อมือของอนุภรรยา ก่อนจะยกยิ้มเยาะหยันที่มุมปากอย่างงดงามแต่น่ากลัว "รอยฟกช้ำนี้... เกิดจากการใช้นิ้วโป้งกดลงไปบิดด้วยแรงของตนเองในมุมสองสิบทองศา เพื่อให้เกิดรอยช้ำเป็นแนวขวาง รอยแบบนี้ต่อให้ข้ามีมือเป็นเหล็กกล้า ก็ไม่มีทางบีบออกมาให้เป็นรูปทรงเช่นนี้ได้หรอก ซิ่วอิง... เจ้าอยากให้ข้าเชิญหมอหลวงมาตรวจดูร่องรอยบาดแผลนี้ต่อหน้าท่านแม่ทัพ เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของข้า หรือจะให้ข้าลอกหนังหน้าจอมplacer ปลิ้นปล้อนของเจ้าออกมาให้หมดตอนนี้เลยดี?" สิ้นคำพูดนั้น ทั่วทั้งเรือนตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า ลู่ซิ่วอิงหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างแท้จริง นางอ้าปากพะงาบๆ คล้ายปลาขาดน้ำ พูดไม่ออกแม้แต่ครึ่งคำ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและทรงพลังก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือน พร้อมกับเสียงตะคอกด้วยความเกรี้ยวกราดที่คุ้นเคย "มู่หว่านเอิน! เจ้ายังไม่หยุดรังแกคนอีกหรือ!" ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะทหารสีดำสนิทของแม่ทัพเซียวฮ่าว้าวุ่นก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความชิงชังและรังเกียจเดียดฉันท์ ขณะที่เขารีบก้มลงประคองร่างของลู่ซิ่วอิงขึ้นมาแนบอกอย่างทะนุถนอม มู่หว่านเอินยืนนิ่ง มองภาพสามีผู้โง่เขลาที่กำลังโอบกอดงูพิษไว้แนบอกด้วยแววตาสมเพชเวทนา ทว่า ในวินาทีที่เซียวฮ่าวเงยหน้าขึ้นมาเตรียมจะเอ่ยวาจาเฉือดเฉือนเพื่อกดนางให้จมดิน ประตูเรือนชั้นนอกก็ถูกถีบกระเด็นเปิดออกด้วยพลังภายในอันรุนแรง! ร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีดำปักลายมังกรเงินดิ้นทองด้วยไหมพรีเมียม ลมปราณเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปีแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทั้งเรือนจนทุกคนต้องสะท้านเฮือก บุรุษผู้มีใบหน้าหล่อเหลาดุจเทพเซียนแต่แววตากลับไร้ซึ่งความปรานี—ฉินอ๋อง เซียวจ้าน ก้าวเข้ามาพร้อมกับกระบี่ประจำกายในมือ โดยมีทหารองครักษ์นับร้อยนายปิดล้อมเรือนไว้จนหมดสิ้น เซียวจ้านกวาดสายตาคมปลาบมองทุกคน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างระหงของมู่หว่านเอิน มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย ขณะที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจสะเทือนฟ้าดิน "ดูท่า... เปิ่นหวางจะมาขัดจังหวะการแสดงงูพิษรังแกหงส์ฟ้าเข้าเสียแล้วกระมัง?" หวังว่ารี้ดเดอร์จะชื่นชอบการเริ่มต้นทวงแค้นที่สะใจนี้นะคะ! หงส์เพลิงหวนคืน