ยินดีต้อนรับสู่สถาบันที่ผมรู้วิธีเคลียร์จนปรุโปร่ง

กลิ่นอายของกระดาษโบราณและละอองมานาเข้มข้นที่อบอวลอยู่รอบตัว ไม่ใช่สิ่งที่ควรจะรู้สึกได้หลังจากหัวใจหยุดเต้นไปแล้วบนเตียงผ่าตัดสีขาวโพลนในโลกใบเก่า เซย์เลนกะพริบตาถี่ ปรับโฟกัสภาพตรงหน้าให้พ้นจากความมัวหมอง นิ้วเรียวยาวที่เคยชินกับการพิมพ์โค้ดชุดคำสั่งยืดยาว กำลังเคาะลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งของหอประชุมใหญ่แห่งสถาบันเวทมนตร์เซทเทรียอย่างเหม่อลอย เสียงปรบมือประปรายและเสียงซุบซิบเยาะเย้ยดังระงมอยู่รอบกายราวกับฝูงแมลงวันที่กำลังตอมซากอาหาร “เด็กทุนไร้ระดับเวทมนตร์อย่างเจ้า คิดจริง ๆ หรือว่าจะมีที่ยืนในคลาสสิบสองอัศวินเวท?” น้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้นจากเบื้องสูง บารอนหนุ่มนามว่าเควิน—ทายาทตระกูลขุนนางตกอับที่พยายามยกหางตัวเองให้สูงขึ้นด้วยการเหยียบย่ำผู้อื่น—กำลังยืนกอดอกมองลงมาด้วยสายตารังเกียจ บนโต๊ะตรงหน้าของอีกฝ่ายมีลูกแก้วเวทมนตร์สะท้อนแสงสีฟ้าสว่างจ้า บ่งบอกถึงระดับพลังเวทขั้นกลางที่สูงกว่าเกณฑ์เฉลี่ยของปีเดียวกันถึงเท่าตัว เซย์เลนไม่ได้โกรธ หรือแม้แต่จะรู้สึกสะเทือนใจ ในสมองของเขาเวลานี้ กำลังประมวลผลตรรกะและข้อมูลมหาศาลที่ไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับสายน้ำเชี่ยวกราก นี่คือโลกของเกม RPG ยอดนิยมที่เขาใช้เวลาเคลียร์มันจนปรุโปร่งมาแล้วสามสิบรอบในชาติก่อน—*Chronicles of Aetherius* และเขากำลังสวมร่างเป็น “เซย์เลน ไวท์” ตัวประกอบฉากซีที่ถูกเขียนบทให้ตายด้วยน้ำมือของบอสใหญ่ในบทที่สามเพียงเพราะความอวดดี *น่าขันสิ้นดี… อุตส่าห์ได้โอกาสเกิดใหม่ทั้งที ดันส่งมาอยู่ในร่างของตัวละครที่มีค่าพลังเวทเป็นศูนย์เนี่ยนะ* เซย์เลนแย้มยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด มันไม่ใช่รอยยิ้มของเด็กหนุ่มไร้เดียงสา แต่เป็นรอยยิ้มของนักวางกลยุทธ์ผู้กุมกราบแผนที่ทั้งหมดไว้ในอุ้งมือ ทันใดนั้น โลกตรงหน้าก็ถูกพับปิดด้วยแสงสีทองเรืองรอง ตัวอักษรโฮโลแกรมใสแจ๋วปรากฏขึ้นกลางอากาศในระดับสายตา พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในโสตประสาท [ ติ๊ง! ตรวจพบจิตวิญญาณผู้เล่นระดับตำนานเชื่อมต่อเข้าสู่ระบบ ] [ ทำการซิงโครไนซ์ฐานข้อมูลโลก ‘Chronicles of Aetherius’ สำเร็จ 100% ] [ ระบบ ‘ผู้สังเกตการณ์ไร้พ่าย’ (Undefeated Observer System) ได้ทำการปลุกเรียบร้อยแล้วค่ะ ] หน้าต่างโปร่งใสแสดงสเตตัสพุ่งขึ้นมาบังทัศนียภาพรอบตัวจนหมดสิ้น เซย์เลนกวาดสายตาอ่านข้อมูลที่อัปเดตอย่างรวดเร็วด้วยความคุ้นเคยราวกับอ่านลายมือของตัวเอง [ ชื่อ: เซย์เลน ไวท์ ] [ ฉายา: ผู้รอดชีวิตจากความตาย (Active), ตัวประกอบไร้ตัวตน (Passive) ] [ คลาส: ไม่มี (สามารถปรับแต่งและพัฒนาขีดจำกัดได้อิสระ) ] [ ค่าสถานะพื้นฐาน: - พลังเวท (Mana): 0/10 (ระดับ: ต่ำกว่ามาตรฐาน) - ความแข็งแกร่ง (Strength): 8 - ความคล่องตัว (Agility): 14 - สติปัญญา (Intelligence): 999 (สูงสุดของระบบ) ] [ สกิลติดตัวพิเศษ: [เนตรวิเคราะห์อัลกอริทึม (Lv.MAX)] - สามารถมองเห็นจุดอ่อน ช่องโหว่ และเงื่อนไขการใช้เวทมนตร์ของทุกสิ่งในจักรวาลนี้ได้ทันที ] เซย์เลนลอบหัวเราะในลำคออย่างขบขัน *พลังเวทเป็นศูนย์งั้นหรือ? ช่างเป็นตัวเลขที่น่าสมเพชสำหรับโลกเวทมนตร์… แต่ถ้าสติปัญญาอยู่ระดับสูงสุด และมีเนตรอัลกอริทึมที่มองทะลุโครงสร้างมานาได้ล่ะก็…* “นี่ เจ้าเด็กทุน! หูหนวกหรือไง อาจารย์เรียกชื่อเจ้าให้ขึ้นมาทดสอบพลังบนเวทีแล้วนะ!” เสียงของศาสตราจารย์คาร์ล ผู้ดูแลการคัดเลือกห้องเรียนดังแทรกขึ้นด้วยความหงุดหงิด สายตาดุดันมองมาที่เซย์เลนราวกับมองเศษฝุ่นผง เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นจากกลุ่มนักเรียนหญิงแถวหลัง ลูเซียนา—องค์หญิงลำดับที่หนึ่งแห่งอาณาจักรโซลาริส ที่นั่งประทับอยู่ ณ ระเบียงชั้นลอยส่วนตัว ทอดพระเนตรลงมาด้วยพระพักตร์เรียบเฉย เยชาชา เยือกเย็น และไร้อารมณ์ ดวงเนตรสีนิลคู่นั้นกวาดมองเซย์เลนแวบหนึ่งก่อนจะเมินหนีด้วยความผิดหวัง เพราะในสายตาของเชื้อพระวงศ์ผู้ทรงอิทธิพล เด็กหนุ่มผู้นี้เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีค่าแม้แต่จะชายตามอง เซย์เลนลุกขึ้นยืนช้า ๆ จัดเสื้อคลุมนักเรียนสีเทาหม่นให้เข้าที่ ท่าทีที่สุขุมและเยือกเย็นผิดคาดทำให้เสียงซุบซิบในห้องประชุมเบาลงไปถนัดตา เขาก้าวเท้าขึ้นสู่เวทมนตร์กลางห้องโถง ที่ซึ่งลูกแก้วประเมินพลังสีฟ้าหม่นรอคอยอยู่ ลูกแก้วนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อวัดปริมาณมานาในร่างกาย หากตํ่ากว่าเกณฑ์มาตรฐาน ลูกแก้วจะไม่ตอบสนองและจะส่งแสงสีแดงเตือนภัย ซึ่งเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับเด็กทุนทุกคนที่ถูกส่งมาที่นี่เพื่อเป็น “ฐานันดร” รองรับความยิ่งใหญ่ของพวกขุนนาง เควินยืนกอดอกยิ้มเยาะอยู่ใกล้ ๆ กระซิบเสียงเบาขณะที่เซย์เลนเดินผ่าน “เตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกจากสถาบันได้เลยไอ้สפר์ชั้นต่ำ” เซย์เลนไม่ได้หันไปมอง เขาเพียงแค่เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กังวานก้อง “บางครั้ง… สิ่งที่คุณคิดว่าสูงส่ง อาจจะกำลังยืนอยู่บนปากเหวลึกที่สุดโดยไม่รู้ตัวก็ได้นะครับ… อ๊ะ ขออภัย พอดีติดปากมาน่ะค่ะ” เขาเปลี่ยนสรรพนามแก้เก้อในใจเล็กน้อยเมื่อนึกถึงกฎของตัวเอง แต่สีหน้ายังคงนิ่งสนิท เซย์เลนยื่นมือไปแตะลงบนพื้นผิวเย็นเฉียบของลูกแก้วเวทมนตร์ ทันทีที่สัมผัส ลูกแก้วพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสีแดงวาบขึ้นวับหนึ่งตามคาด ราวกับจะประกาศความไร้ค่าให้โลกประจักษ์ บรรดาขุนนางหนุ่มสาวส่งเสียงหัวเราะฮือฮาออกมาทันที แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สายตาของเซย์เลนก็เปลี่ยนเป็นประกายสีทองวาววับ เนตรอัลกอริทึมทำงานอัตโนมัติ โครงสร้างพลังงานเวทนับล้านเส้นที่ขดตัวอยู่ภายในลูกแก้วปรากฏขึ้นในหัวของเขาเป็นภาพสามมิติ เขามองเห็น “รอยร้าว” เล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ผนึกเวทโบราณของสถาบัน ซึ่งเป็นจุดที่ไม่มีใครเคยสังเกตเห็นมาก่อนแม้แต่ตัวอาจารย์ใหญ่ *โครงสร้างมานาของลูกแก้วนี้ ถูกตั้งค่าให้รีดเร้นพลังงานส่วนเกิน… ถ้าหากเราส่งคลื่นความถี่มานาในอัตราส่วน 1 ต่อ 4 เข้าไปกระตุ้นจุดสะท้อนแสงตรงนั้นล่ะ?* ปลายนิ้วเรียวของเซย์เลนไม่ได้ผละออก แต่กลับกดน้ำหนักลงไปลึกขึ้น พร้อมกับแผ่กระแสจิตที่ผ่านการคำนวณอย่างแม่นยำออกไปเสี้ยววินาที *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดเบา ๆ ดังขึ้นจากภายในลูกแก้วเวทมนตร์ แสงสีแดงที่ควรจะดับลง กลับถูกกลืนกินด้วยประกายแสงสีรุ้งเจิดจ้าที่สว่างวาบจนแสบตา ทะยานพุ่งทะลุเพดานหอประชุมขึ้นไปบนท้องฟ้าจนก้อนเมฆสีเทายามบ่ายแยกตัวออกจากกันเป็นวงกว้าง! แรงกดดันมหาศาลแผ่กระจายไปทั่วห้องโถง จนเหล่านักเรียนขุนนางถึงกับเข่าทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ลูเซียนาที่เคยประทับอย่างสงบนิ่งถึงกับผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความตกพระเนตร ดวงเนตรเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังอันบริสุทธิ์และเก่าแก่ที่หลุดรอดออกมาจากร่างของเด็กหนุ่มผู้นั้น [ ติ๊ง! ยืนยันผลการประเมินพลังพิเศษ ] [ ค่าพลังเวทพื้นฐาน: ??? (ระบบถูกบังคับให้ทะลุขีดจำกัด) ] [ ปลดล็อกเควสต์ลับระดับ SSS: "ผู้ทำลายล้างกฎแห่งเซทเทรีย" ] หน้าต่างระบบสีทองเข้มข้นเด้งขึ้นมาตรงหน้า พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีแดงฉานที่สั่นระริก [ คำเตือนจากระบบ: การกระทำของคุณได้ดึงดูดสายตาของ “บางสิ่ง” ที่หลับใหลอยู่ใต้ดินลึกของสถาบันเข้าแล้ว… และในขณะนี้ มันกำลังลืมตาตื่นขึ้นมาเพื่อมองหา “คุณ” คนเดียวเท่านั้น ]